H globetrotter Jacqui Furneaux στη χώρα μας!

Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

28/11/2019

Η Jacqui Furneaux είναι γυναίκα, νοσηλεύτρια, μητέρα και αναβάτρια που αποφάσισε στην τρυφερή ηλικία των…50 (ποτέ δεν είναι αργά!) να ξεκινήσει ένα ταξίδι χωρίς συγκεκριμένο προορισμό. Η απόφασή της προήλθε από ένα άλλο ταξίδι που έκανε το 1998 (στα 48 της), όπου μ’ ένα σακίδιο φορτωμένο στην πλάτη γύρισε διάφορες χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας, την Ταϊλάνδη και μέσα σε έξι μήνες είχε φτάσει στο Πακιστάν, για να επιστρέψει γεμάτη ενέργεια και νέες εμπειρίες στην πατρίδα της, τη Μ. Βρετανία. Τότε, συνειδητοποίησε πως δεν είχε χορτάσει τη δίψα της για περιπέτεια.

Μάρτιος του 2000, η Jacqui Furneaux παραλαμβάνει την ολοκαίνουργια Bullet 500, εξοπλισμένη με προστατευτικά κάγκελα, έτοιμη να αντιμετωπίσει όλες τις δυσκολίες.

Δύο χρόνια αργότερα το 2000 ήταν πλέον έτοιμη για το επόμενο και πιο επικό ταξίδι της, παρέα με το Ολλανδό φίλο της, που της “φύτεψε” την ιδέα να το συνδυάσει με ένα άλλο μεγάλο πάθος της, την οδήγηση μοτοσυκλέτας. Οδηγεί μοτοσυκλέτες απ’ τα 24 και μέχρι σήμερα είχε πολλές ιαπωνικές μοτοσυκλέτες στην κατοχή της, όμως δεν είχε ποτέ της μια Royal Enfield. Γι’ αυτό το λόγο έβαλε την πινέζα στην Chennai της Ινδίας και το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να αγοράσει μια Bullet 500, να ξεφορτωθεί τους τουριστικούς οδηγούς και να αγοράσει οδικούς χάρτες.

2000, Πακιστανοί στρατιώτες προσφέρουν μια χείρα βοηθείας για να σταματήσουν τη διαρροή λαδιού απ' τη Bullet 500

Η Furneaux ξεκίνησε το ταξίδι της μαζί με τον Ολλανδό φίλο της και το ολοκλήρωσε μετά από επτά ολόκληρα χρόνια και 65.000 χιλιόμετρα, έχοντας διασχίσει 20 χώρες σε ολόκληρη την υφήλιο. Το ταξιδιωτικό της είναι ένα απ’ τα πολλά που επιβεβαιώνουν τον κανόνα, πως για να γυρίσεις τον κόσμο δεν χρειάζεσαι μια Adventure των 20.000 ευρώ και βάλε.

Ούτε πολλά χρήματα χρειάζονται καθώς τα μηνιαία της έξοδα περιοριζόντουσαν σε κάτω από 400 ευρώ. Αυτό που χρειάζεται είναι θέληση, θάρρος, ενώ βοηθαεί πολύ να έχεις μια μοτοσυκλέτα που να μπορείς να συντηρήσεις και να επισκευάσεις μόνος σου σε οποιαδήποτε άκρη της γης κι αν βρίσκεσαι, όπως το Bullet 500. Το ταξίδι της αποτυπώνεται λεπτομερώς στο βιβλίο που έγραψε με τίτλο “Hit The Road, Jac” και το ελληνικό Royal Enfield Club φρόντισε να έρθει η Jacqui Furneaux στη χώρα μας για την παρουσίασή του, η οποία θα πραγματοποιηθεί στο ελληνικό μουσείο μοτοσυκλέτας στο Μετς, το Σάββατο (30 Νοεμβρίου) στις 17:00. Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στο www.reoc.gr.

https://bit.ly/MOTO_680

Επικαιρότητα

Απαγόρευση μοτοσυκλετών στο Nürburgring – Αναβάτης μαζεύει υπογραφές για την άρση της

Έχουν συγκεντρωθεί μέχρι στιγμής 5.200 υπογραφές και 1.300 ευρώ

Από τον

Παύλο Καρατζά

11/2/2026

Τέτοιον καιρό πέρυσι μαθαίναμε πως οι μοτοσυκλέτες θα απαγορεύονταν στην κλασσική διαδρομή του Nürburgring που ήταν ανοικτή με σύστημα διοδίων, περιορισμένες μόνο σε ημέρες με οργανωμένα trackdays.

Βέβαια όπως είναι λογικό, αυτό το ημίμετρο δεν είναι αρκετό για τους περισσότερους μοτοσυκλετιστές και ένας από αυτούς, ονόματι Ralf Bollinger, ξεκίνησε πριν έναν χρόνο να μαζεύει υπογραφές για να πιέσει προς την αναίρεση της απόφασης αυτής που εξοβελίζει τις μοτοσυκλέτες από τον Nordschleife, τον θρυλικό Βόρειο Γύρο του Nurburgring.

Ένα χρόνο αργότερα, το εγχείρημα έχει συγκεντρώσει 5.200 υπογραφές. Ο Ralf Bollinger έχει απευθυνθεί και σε ένα δικηγορικό γραφείο, με το κόστος της υπόθεσης να υπολογίζεται στα 10.000 ευρώ και τον Ralf να έχει ανοίξει μία σελίδα για χρηματοδότηση από άλλους αναβάτες. Μέχρι στιγμής, τα πράγματα στον τομέα αυτόν δεν πάνε ιδιαίτερα καλά, αφού 12 μήνες αργότερα έχουν μαζευτεί μόλις 1.300 ευρώ.

Ο Ralf δεν είναι κάποιος τυχαίος, αφού οδηγεί στο Nürburgring τα τελευταία 30 χρόνια, ενώ οι πρώτοι γύροι Touristenfahren - οι οποίοι ήταν ανοικτοί σε οποιονδήποτε διέθετε αυτοκίνητο ή μοτοσυκλέτα με άδεια κυκλοφορίας, ακόμη και τουριστικά λεωφορεία ή αυτοκινούμενα - χρονολογούνται από το 1927.

Το MOTO έχει βρεθεί πολλές φορές στην Γερμανική πίστα και μάλιστα είχαμε προτείνει στους υπεύθυνους ασφαλείας του Nürburgring μια λύση που θα άφηνε τους πάντες ευχαριστημένους και αυτή δεν είναι άλλη από το να χωρίζουν σε ομάδες τις μοτοσυκλέτες που πηγαίνουν κάθε φορά εκεί και να μπαίνουν μόνες τους, με τα αυτοκίνητα να μπαίνουν μετά από αυτές, απλά περιμένοντας πέντε λεπτά περισσότερο από το συνηθισμένο.

Μένει να δούμε αν αυτή η ενέργεια μπορεί να φέρει κάποια ανατροπή στην υπόθεση ή η διοίκηση της πίστα θα συνεχίζει να περιφρονεί τους μοτοσυκλετιστές.