Honda CB1300 Final Edition - Πλησιάζει η παρουσίαση της τελευταίας έκδοσης
Νέο site από τη Honda για το μεγάλο 4κύλινδρο, λίγο πριν το τέλος
Από τον
Θοδωρή Ξύδη
14/2/2025
Η Honda προανήγγειλε την τελευταία έκδοση των CB1300 Super Four και CB1300 Super Bol d'Or χωρίς ωστόσο να δίνει αυτή τη στιγμή περισσότερες λεπτομέρειες.
Αυτό που έκανε ωστόσο η Honda Ιαπωνίας, εκεί που διατίθεται αποκλειστικά η μεγάλη 4κύλινδρη μοτοσυκλέτα της τα τελευταία χρόνια, σε περιορισμένο αριθμό, ήταν να δημιουργήσει μια ιστοσελίδα για τους απόγονους του CB1000 Super Four που παρουσιάστηκε από τη Honda το 1992, στα πρότυπα του concept “Project BIG-1”.
Τα Honda CB1300 Final Edition δεν αναμένεται να έχουν διαφορές έναντι της μοτοσυκλέτας που πρωτοεμφανίστηκε το 1998 για να διαδεχθεί το CB1000 Super Four, με μοτέρ που προερχόταν με μικρές τροποποιήσεις από το power cruiser X4. Για την περασμένη χρονιά το μεγαλύτερο σε κυβισμό CB κατασκευάστηκε σε μόλις 1.500 αντίτυπα συνολικά.
Το τέλος για τη μεγάλη ιαπωνική μοτοσυκλέτα που άφησε τη δική της εποχή και έβαλε το λιθαράκι στην κατηγορία των μεγάλου κυβισμού naked μοτοσυκλετών έρχεται μετά από 33 χρόνια και λογικά οι διαφορές θα περιοριστούν στα γραφικά, ενώ δεν αποκλείεται ο χρωματικός συνδυασμός που θα επιλεχθεί να αντλεί την έμπνευσή του από το πρώτο CB1000 Super Four, όπως αναφέρει και το ιαπωνικό Young Machine.
Στην ιστοσελίδα της Honda για το μεγάλο CB, την οποία θα βρείτε εδώ, υπάρχουν αυτή τη στιγμή μόνο τρία video και η εικόνα που βλέπετε στις οθόνες σας με το κείμενο στα ιαπωνικά να αποδίδεται ως εξής: "Συναισθηματική σχεδίαση. Δυνατή αίσθηση. Υπερβολικός όγκος. Το CB εκφράζει μια μυστήρια γοητεία με έναν άμεσο τρόπο. Ακόμη και μετά από 30 χρόνια από το λανσάρισμά του η παρουσία του είναι μεγάλη, δυνατή και όμορφη. Μοναδικό στο είδος του. Είναι γεμάτο υπερηφάνεια ως ένα μεγάλο", με την τελευταία φράση να αποτελεί σαφή αναφορά στο project BIG-1.
Η Ελβετία αίρει την απαγόρευση αγώνων ταχύτητας σε ασφάλτινες πίστες μετά από 71 χρόνια! [VIDEO]
Απαγόρευση που είχε θεσπιστεί μετά από το φρικιαστικό ατύχημα με 84 νεκρούς στο Le Mans 1955
Από τον
Κώστα Γκαζή
27/1/2026
Μετά από 71 χρόνια, η Ελβετία δίνει ξανά το πράσινο φως στους αγώνες ταχύτητας σε ασφάλτινες πίστες. Η ομοσπονδιακή απαγόρευση, που είχε επιβληθεί το 1955 μετά την επική τραγωδία του εικοσιτετράωρου αγώνα αυτοκινήτων Le Mans του 1955 στη γαλλική πίστα Circuit de la Sarthe, καταργείται από την 1η Ιουνίου. Από εδώ και πέρα, η αρμοδιότητα για την έγκριση διοργανώσεων και εγκαταστάσεων περνά στα καντόνια.
Από την 1η Ιουνίου οι αγώνες αυτοκινήτου και μοτοσυκλέτας θα μπορούν ξανά να διοργανωθούν σε ελβετικό έδαφος. Η απαγόρευση είχε θεσπιστεί το 1955, μετά το φρικτό δυστύχημα στις 24 Ώρες του Λε Μαν, όταν η Mercedes 300 SLR του Pierre Levegh εκτοξεύθηκε στις εξέδρες, σκοτώνοντας 84 ανθρώπους και τραυματίζοντας άλλους 120.
Το τρομερό ατύχημα συνέβει το απόγευμα της 11ης Ιουνίου 1955, στο τέλος του 35ου γύρου, τη στιγμή που αναμενόταν τα πρώτα pit-stop. Έχοντας λάβει εντολή από την ομάδα της Jaguar να μπει στα πιτ, ο Mike Hawthorn φρέναρε απότομα μπροστά από την Austin-Healey του Lance Macklin. Ο Macklin φρέναρε επίσης δυνατά, βγήκε προς το δεξί άκρο της πίστας σηκώνοντας σκόνη και στη συνέχεια το αυτοκίνητό του εκτινάχθηκε ξανά προς το κέντρο, ακριβώς στην πορεία της Mercedes-Benz του Pierre Levegh, που βρισκόταν στην 6η θέση, έναν γύρο πίσω. Κινούμενος με περίπου 240 χλμ, ο δεξιός εμπρός τροχός της Mercedes ανέβηκε πάνω στην αριστερή πίσω γωνία της Austin-Healey, εκτοξεύοντας το αυτοκίνητο του Levegh στον αέρα.
Το αυτοκίνητο προσέκρουσε σε ένα χωμάτινο ανάχωμα ύψους περίπου 1,20 μ., το μοναδικό εμπόδιο ανάμεσα στους θεατές και την πίστα, και διαλύθηκε. Κινητήρας, ψυγείο, αναρτήσεις εκτοξεύονται μέσα στο πλήθος διανύοντας σχεδόν 100 μέτρα. Όσοι είχαν ανέβει σε σκάλες ή πρόχειρες εξέδρες για καλύτερη θέα βρέθηκαν ακριβώς στην πορεία των φονικών συντριμμιών. Το υπόλοιπο αυτοκίνητο, πάνω στο ανάχωμα, τυλίχθηκε στις φλόγες, με τη φωτιά να ενισχύεται από το μαγνήσιο του αμαξώματος -δεν μπορούσαν να το σβήσουν για μέρες. Ο Levegh σκοτώθηκε ακαριαία.
Το απίστευτο τώρα είναι πως οι αγωνοδίκες αποφάσισαν... να συνεχιστεί ο αγώνας, θεωρώντας ότι μια μαζική αποχώρηση του τεράστιου πλήθους θα μπλόκαρε τους δρόμους και θα εμπόδιζε την πρόσβαση των ιατρικών και σωστικών συνεργείων!
Δεκατρία λεπτά αργότερα, η MG του Dick Jacobs έχασε τον έλεγχο στην έξοδο της Maison Blanche, ανατράπηκε και κατέληξε ανάποδα, τυλιγμένη στις φλόγες. Ο Jacobs επέζησε, αλλά τραυματίστηκε σοβαρά και δεν αγωνίστηκε ποτέ ξανά.
Αν και το πολύνεκρο δυστύχημα συνέβη στη Γαλλία, το σοκ ήταν τεράστιο σε όλη την Ευρώπη, ενώ στην Ελβετία πολιτικοί, εκκλησιαστικοί φορείς αλλά και η κοινή γνώμη ζήτησαν πλήρη διακοπή των αγώνων ταχύτητας στη χώρα. Μετά από τριετή συζήτηση, η κυβέρνηση επέβαλε ολική απαγόρευση το 1958. Εξαιρέθηκαν μόνο αγώνες όπως motocross, αναβάσεις και slalom, που θεωρούνταν λιγότερο επικίνδυνοι.
Η απόφαση για την κατάργηση της απαγόρευσης για μηχανοκίνητους αγώνες σε ασφάλτινες πίστες ελήφθη από το ελβετικό κοινοβούλιο το 2022, με ισχύ όμως από την 1η Ιουνίου 2026.
Με το τέλος της ομοσπονδιακής απαγόρευσης, η ευθύνη περνά πλέον στα καντόνια, τα οποία θα αποφασίζουν για την έγκριση διοργανώσεων αλλά και για την κατασκευή μόνιμων εγκαταστάσεων -ενδεχομένως και την αξιοποίηση του Circuit de Lignières.
Στην ιστορία του ελβετικού μηχανοκίνητου αθλητισμού ξεχωρίζει η πίστα του Bremgarten, στενή γρήγορη και γεμάτη δέντρα, ενεργή από τη δεκαετία του ’30 έως τα ’50, στο Bethlehem, στα βόρεια της Βέρνης. Εκεί διεξήχθη το πρώτο Ελβετικό Grand Prix το 1934. Στο Bremgarten, την 1η Ιουλίου 1948, κατά τις δοκιμές για το Grand Prix εκείνης της χρονιάς -που αφορούσε τόσο μοτοσυκλέτες όσο και μονοθέσια- έχασαν τη ζωή τους στη στροφή Eymatt ο θρυλικός Omobono Tenni και ο μεγάλος Achille Varzi.
