Honda CBR 1000 RR-R: Καλύτερη τώρα η ψύξη – Επιβεβαίωση του MOTO

Παραδοχή Honda για ανάγκη καλύτερης ψύξης στα προηγούμενα μοντέλα
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

12/3/2020

Στο τεύχος που κυκλοφορεί φιλοξενούμε την παρουσίαση του CBR 1000 RR-R από το Κατάρ, τότε που οι Άραβες δεν είχαν επιβάλλει δύο εβδομάδες κράτηση σε όποιον ερχόταν από την Ιταλία και τα ταξίδια ήταν στο… πορτοκαλί και όχι στο κόκκινο που είναι τώρα. Τότε δηλαδή που τα MotoGP ήταν ακόμη βέβαιο πως θα γίνουν στην ώρα τους - πριν αλλάξουν όλα μέσα σε λίγες ημέρες.

Στην παρουσίαση στο Κατάρ, που διαβάζετε και για το αντίτιμο του να έχεις τριακόσια χιλιόμετρα με τετάρτη, ανάμεσα σε όλα τα άλλα, η Honda έκανε διαθέσιμο και ένα γράφημα που ξεκάθαρα δείχνει την μεγάλη διαφορά στο κύκλωμα ψύξης που έχει ο νέος κινητήρας.

Περισσότερα άλογα, περισσότερες στροφές, μεγαλύτερη ευστροφία από τον νέο υποτετράγωνο κινητήρα, αλλά στο τέλος αποτελεσματικότερη ψύξη από το προηγούμενο μοντέλο που πρώτη φορά οδηγήσαμε το 2017!

Είναι σημαντικό, γιατί μία από τις βασικές αλλαγές το 2017 στο κατά τα άλλα όμοιο με τα προηγούμενα μοντέλα CBR-’17, ήταν η βελτίωση της ψύξης! Το γράφημα που μας δίνει τώρα η Honda, μας γυρνά σε όσα γράφαμε το ’17, ’18 και φυσικά παλαιότερα, για την ανάγκη να υπάρχει καλύτερη ροή ψυκτικού - ιδιαίτερα στον 3ο και 4ο κύλινδρο.

Για εμάς η μεγαλύτερη αλλαγή του κινητήρα το 2017, ήταν ο επανασχεδιασμός της λίπανσης και της ψύξης και η καλύτερη ροή στον 3ο και 4ο κύλινδρο. Δεύτερο πιο σημαντικό ήταν η «οργάνωση» αυτής της ροής που πριν το 2017 ήταν δίχως λόγο πολύπλοκη. Σαν κάτι να είχε φτιαχτεί λίγο πιο βιαστικά από αυτό που θα έπρεπε, στον συγκεκριμένο τομέα και το 2017 αποφάσισαν να το συμμαζέψουν, μικραίνοντας σωληνώσεις σε μήκος, μικραίνοντας βίδες σε σπείρωμα που προεξείχε και είναι κόκκινο πανί αυτό στη Honda, και φτιάχνοντας τα καπάκια. Είχαν εξοικονομήσει τότε δύο κιλά, κυρίως από την αλλαγή στο κάρτερ, την κεφαλή και τα πλαϊνά καπάκια που πλέον ήταν από μαγνήσιο. Ο κινητήρας χρειαζόταν το 2017 λιγότερο λάδι από πριν. Αυξήθηκε και η συμπίεση αλλάζοντας τα δαχτυλίδια στα πιστόνια, και ο κόφτης ανέβηκε στις 13.000 από τις 12.250 που ήταν πριν. Όλα αυτά μπορούσαν πλέον να γίνουν γιατί ο κινητήρας είχε καλύτερη απαγωγή θερμότητας, αλλά εξακαλουθούσε να μην έχει την ιδανικότερη ψύξη. Οι αλλαγές όμως που έγιναν το ’17 είναι ενδεικτικές της δουλειάς που μπορούσε να γίνει στον κινητήρα αυτό που πρακτικά δεν είχε διαφορά για μία ολόκληρη δεκαετία. Η βελτίωση της ψύξης το 2017 μείωνε, αλλά δεν έλυνε οριστικά το ζήτημα. Η επιβεβαίωση έρχεται τώρα από την ίδια την Honda.

Το γράφημα φανερώνει καλύτερη ψύξη σε έναν κινητήρα όμως πολύ πιο δυνατό: 214,5 άλογα στις 14.500 στροφές αντί για 192 άλογα στις 13.000 από έναν τελείως νέο κινητήρα, φτιαγμένο για να μπορεί να ανεβάσει πάρα πολλές στροφές. Κι αυτό γιατί στο 2020 έχει σημαντικά μικρότερη διαδρομή εμβόλων από το προηγούμενο μοντέλο με μεγαλύτερη διάμετρο. Και για να αντισταθμίσει την ευστροφία αυτή, η Honda το εξόπλισε και με μπιέλες τιτανίου. Αυτά βέβαια τα έχουμε αναλύσει πολλές φορές ως τώρα, στην τεχνική ανάλυση του νέου Triple-R της Honda.

Το θέμα μας είναι στο διάγραμμα που έδωσαν στην δημοσιότητα, εκεί που ξεκάθαρα φαίνεται η τεράστια διαφορά στην απαγωγή θερμότητας που έχει ο νέος κινητήρας και που το είχαμε θέσει ως ζήτημα το 2016 στον κ.Kenichi Misaki και κ.Masatoshi Sato - μηχανικούς της Honda σε υψηλότατο επίπεδο. Τότε υπήρξε η παραδοχή πως χρειαζόταν αλλαγή στο σύστημα ψύξης, όπως και έγινε στο μοντέλο του ΄17, τώρα φαίνεται πως γινόταν και καλύτερα.

Ποτέ ξανά ζήτημα στην αγωνιστική χρήση με το CBR λοιπόν, τουλάχιστον σε ότι έχει να κάνει με την σωστή ψύξη των κυλίνδρων…

Τα υπόλοιπα στο ΜΟΤΟ που κυκλοφορεί, τ.604

 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.