Honda: Νέες πατέντες για το CB1100

Συνεχίζει ακάθεκτα την εξέλιξή του
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

9/7/2019

Την ώρα που Ευρωπαϊκή Ένωση ετοιμάζεται να θέσει σε ισχύ τις προδιαγραφές Euro5 και πονοκεφαλιάζει τους μηχανολόγους των εταιρειών για να βρουν λύσεις ώστε να εναρμονίσουν τους κινητήρες τους με αυτές, η Honda συνεχίζει ακάθεκτη την πορεία εξέλιξης του αεροελαιόψυκτου CB1100. Τουλάχιστον αυτό υπονοούν οι νέες πατέντες που κατέθεσε σχετικά με αυτό. Αρχικά, το μοντέλο βγήκε στην παραγωγή το 2011 με τη Honda να αναβιώνει το θρυλικό όνομα του CB 1100 Bol ‘dor, χωρίς όμως το νέο μοντέλο να βρίσκεται κοντά στην κορυφή, στον τομέα των επιδόσεων όπως το παλιό. Από τότε μέχρι σήμερα αποτελεί μια κλασική μοτοσυκλέτα, έχοντας αφήσει πίσω της τις σπορ καταβολές που έκαναν τον πρόγονό της ένα θρυλικό μοντέλο στη γκάμα της Big-H.

Για τη δημιουργία του τότε είχαν επενδυθεί πάρα πολλά στο κομμάτι της έρευνα και εξέλιξης του κινητήρα, ώστε να είναι ένας πραγματικός αεροελαιόψυκτος και όχι ένας καμουφλαρισμένος υδρόψυκτος, όπως φερ’ ειπείν είναι αυτοί των Triumph ή του πιο πρόσφατου Z900RS της Kawasaki. Πολλοί περίμεναν πως με την έλευση των προδιαγραφών Euro5, η Honda δεν θα ανανέωνε το κλασικό μοντέλο της, αφού η επιτυχία του στην παγκόσμια αγορά δεν ήταν ιδιαίτερα μεγάλη. Σε αυτό έπαιξε ρόλο και το κόστος απόκτησης, ιδίως στη χώρα μας, αν και στην πραγματικότητα δικαιολογείται απ’ την κορυφαία ποιότητα κατασκευής του.

Για να παραμείνει ο κινητήρας αεροελαιόψυκτος και να μην χάσει ούτε τη γοητεία ούτε τον ήχο του, η Honda προχώρησε στην εφαρμογή περαιτέρω λύσεων ώστε να βελτιώσει την πορεία του αέρα για να μην αυξάνεται η θερμοκρασία του. Όπως είναι γνωστό απ’ τις αρχές της μηχανολογίας, η θερμοκρασία του κινητήρα παίζει πολύ μεγάλο ρόλο στην απόδοσή του και στην ποιότητα της καύσης του, η οποία όταν δεν γίνεται σωστά, απελευθερώνονται περισσότεροι ρύποι στο περιβάλλον. Για να πετύχει η Honda όσο το δυνατόν καλύτερη ψύξη στον κινητήρα -και κυρίως στους κυλίνδρους δυο και τρία, που ψύχονται λιγότερο και είναι πιο ευπαθείς στις βλάβες λόγω των υψηλότερων θερμοκρασιών που αναπτύσσονται εκεί συγκριτικά με τους ένα και τέσσερα- σχεδίασε ένα νέο φτερό για τον εμπρός τροχό. Όπως βλέπουμε, το φτερό πίσω απ’ το σημείο που είναι το πιρούνι διαθέτει ένα αεροδυναμικό βοήθημα που ανακατευθύνει τον αέρα πάνω στο ψυγείο του λαδιού και κατ’ επέκταση στον κινητήρα, αλλά παράλληλα και στο δοχείο αναθυμιάσεων που πλέον έχει νέα θέση και βρίσκεται μπροστά και κεντρικά του κινητήρα. Δημιουργείται έτσι ένα καλύτερο "μονοπάτι" για τον αέρα και ψύχει πιο αποτελεσματικά τους εσωτερικούς κυλίνδρους, με αποτέλεσμα να έχει βελτιωμένη ποιότητα καύσης συγκριτικά με το υφιστάμενο μοντέλο. Μια ακόμη αλλαγή που παρατηρούμε είναι στο καπάκι του συμπλέκτη, που είναι εμφανώς μικρότερο σε αντίθεση με τώρα. Γνωρίζουμε ήδη πως το φετινό μοντέλο έχει μονόδρομο συμπλέκτη, οπότε το μικρότερο μέγεθος υπονοεί αλλαγές στο τομέα της μετάδοσης και του συμπλέκτη, καθώς οι δίσκοι θα είναι και αυτοί πιο μικροί με πιο μαλακή αίσθηση στην αριστερή μανέτα.

Η πιο βαρυσήμαντη αλλαγή όμως δεν εντοπίζεται στον κινητήρα αλλά στο ολοκαίνουργιο πλαίσιο. Το CB1100 αυτή τη στιγμή διαθέτει ατσάλινο σωληνωτό πλαίσιο δύο δοκών, ενώ το νέο είναι τύπου μονής ραχοκοκκαλιάς με έναν αισθητά μεγαλύτερης διαμέτρου κεντρικό σωλήνα. Το υποπλαίσιο με την σειρά του δεν θα μπορούσε να παραμείνει ίδιο, καθώς στηριζόταν πάνω στους δύο σωλήνες. Είναι καινούργιο και δείχνει να είναι πιο στενό ως προς το πλάτος του, στο σημείο που κάθεται ο αναβάτης. Αυτό σημαίνει πως το νέο CB1100 –αν όντως βγει στην παραγωγή- θα έχει διαφορετική εργονομία και πιθανότατα να είναι πιο άνετο για τους αναβάτες κάτω του μετρίου αναστήματος επειδή δεν θα ανοίγει πολύ τα πόδια τους και έτσι θα έχουν πιο σταθερό πάτημα. Επίσης, βάσει των σχεδίων πάντα, φαίνεται πως θα καταργηθούν τα δύο αμορτισέρ, καθώς κάτω απ’ το σημείο που είναι κολλημένοι οι πάνω σωλήνες του υπολπλαισίου βλέπουμε την βάση για ένα αμορτισέρ.

Η Honda φαίνεται πως έχει πάρει πάρα πολύ ζεστά το θέμα της ανανέωσης του CB1100 αφού μπήκε στη διαδικασία να καταθέσει μαζί με τις πατέντες ένα ακόμη σχέδιο που δείχνει την πορεία του αέρα στη μοτοσυκλέτα συνολικά, αλλά και τη διακύμανση της θερμοκρασίας του. Οι προδιαγραφές Euro5 θα ισχύσουν από το 2020 και δεν είναι καθόλου απίθανο στη φετινή EICMA να έχουμε περαιτέρω εξελίξεις σχετικά με την έλευση του νέου μοντέλου. Είναι βέβαια σχετικά νωρίς να συζητάμε για το αν το CB1100 θα είναι ένα απ’ τα καινούργια μοντέλα του 2020, αφού βάσει της ευρωπαϊκής νομοθεσίας οι εταιρείας θα μπορούν να πωλούν μοντέλα Euro4 μέχρι το τέλος της επόμενης χρονιάς.

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.