Honda: Το ορόσημο των 400.000.000 δίτροχων!

Σε λιγότερο από έναν αιώνα

Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

19/12/2019

Η Honda κατάφερε μέσα σε 70 χρόνια (απ’ τη στιγμή που δημιούργησε την πρώτη της μοτοσυκλέτα, το D-Type, το 1949), να παράξει 400.000.000 μοτοσυκλέτες και σκούτερ. Όχι, δεν έχει γίνει κάποιο τυπογραφικό λάθος στα μηδενικά. Η Honda έχει δημιουργήσει σε λιγότερο από έναν αιώνα τετρακόσια εκατομμύρια μονάδες, με τα τελευταία 100 εκατομμύρια να παράγονται την τελευταία πενταετία, απ’ το 2014 έως τώρα.

Το Honda D-Type

Ο Soichiro Honda ίδρυσε την Honda Motor Co. Ltd 1948, ενώ λίγα χρόνια αργότερα, το 1963, επεκτάθηκε και εκτός των συνόρων της Ιαπωνίας, δημιουργώντας το πρώτο εργοστάσιο μαζικής παραγωγής στο Βέλγιο. Έκτοτε, έχει απλωθεί σε 25 χώρες παγκοσμίως με 35 εγκαταστάσεις. Κινούμενη πάντοτε με το μότο πως ο σκοπός της τεχνολογίας είναι να βοηθά τον άνθρωπο, συνέχισε να εξελίσσεται και να δημιουργεί δίκυκλα ορόσημα στην Ιστορία της μοτοσυκλέτας. Πρώτο από όλα, ήταν το Super Cub που κυκλοφόρησε στην αγορά το 1958 (που διαμόρφωσε ακόμη και την μοτοσυκλετιστική κουλτούρα της χώρα μας), ενώ μέχρι και σήμερα συναντάται στους δρόμους.

Έναν χρόνο αργότερα, η Honda έγινε ο μεγαλύτερος κατασκευαστής μοτοσυκλετών στον κόσμο, ενώ μια δεκαετία μετά, το 1969, έφτιαξε την πρώτη ιαπωνική superbike, το CB750. Μια μοτοσυκλέτα που μέχρι και σήμερα στοιχειώνει τα όνειρα, μικρών και μεγάλων –σε ηλικία- αναβατών, που είτε θέλουν να τη χρησιμοποιήσουν ως βάση για τη δημιουργία μιας custom μοτοσυκλέτας, είτε να την έχουν σε “κατάσταση καινούργιου” και να τη θαυμάζουν με τις ώρες.

Το 1986 δημιούργησε την XRV650 Africa Twin, η οποία έγραψε ιστορία και το 2015 η Honda αναβίωσε το όνομά της παρουσιάζοντας την CRF1000L Africa Twin, ενώ φέτος επέστρεψε δριμύτερη και εντελώς νέα σε τρεις εκδόσεις, για την οποία διαβάσατε αποκλειστικά στο επετειακό τεύχος 600 του ΜΟΤΟ.

Το πρώτο φράγμα της παραγωγής 100.000.000 μοτοσυκλετών και σκούτερ έσπασε λίγο πριν την “ανατολή” της νέας χιλιετίας το 1997, ενώ από τότε μέχρι το 2014 έφτασε τα 300.000.000 κομμάτια. Η Honda κατάφερε μέσα στο 2018 να ξεπεράσει την παραγωγή των 20.000.000 μονάδων ανά έτος και συνεχίζει μέχρι και σήμερα ακάθεκτη την πορεία της ατενίζοντας το μέλλον. Ο CEO της Honda, Takahiro Hachigo μίλησε γι' αυτό επίτευγμα της Honda λέγοντας: “Για 70 χρόνια η Honda προσέφερε στους πελάτες της μοτοσυκλέτες που έκαναν τη ζωή τους καλύτερη και πιο ευχάριστη, καταφέρνοντας να σπάσει το φράγμα των 400.000.000 μονάδων. Είμαι ευγνώμων σε όλους τους πελάτες μας και σε όλους που συνέβαλλαν στην εξέλιξη, στην παραγωγή, στην πώληση και στην συντήρηση των προϊόντων μας. Θα συνεχίσουμε να εργαζόμαστε με όλες μας τις δυνάμεις για να προσφέρουμε προϊόντα που θα καλύπτουν τις ανάγκες και τα όνειρα των πελατών μας παγκοσμίως.”

Ετικέτες

Honda

https://bit.ly/MOTO_680

Επικαιρότητα

JETOIL: Οικειοθελής αναστολή λειτουργίας εξαιτίας των κυρώσεων προς τη Ρωσία

Η εταιρεία που κάποτε ίδρυσε η οικογένεια Μαμιδάκη είχε περάσει στον Murtaza Lakhani

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

16/12/2025

Ο πακιστανοκαναδός, όπως αναφέρεται σε δημοσιεύματα, ο ιδιοκτήτης της εταιρείας που ελέγχει την JETOIL, δεν είναι κάποιος αχυράνθρωπος, ούτε αυτοφοράκιας, αλλά ο άνθρωπος που εδώ και δεκαετίες διακινεί στα ίσια, το πετρέλαιο που δεν μπορεί να διακινηθεί από τους υπόλοιπους. Ο 63χρονος δισεκατομμυριούχος Murtaza Ali Lakhani (κεντρική φωτογραφία) έχει υπηκοότητα Μ. Βρετανίας και Καναδά με τα διαβατήριά του να γίνονται δεκτά σε κάθε χώρα του κόσμου και τον περασμένο Ιούλιο κατονομάστηκε από το Αγγλικό περιοδικό Business Matters, το Ν1 στον κλάδο των επιχειρήσεων, ως ο μεγαλύτερος διακινητής Ρωσικού πετρελαίου.

Αυτό σήμαινε πως κάποιος άναψε ένα προβολέα πάνω του, κάτι που είχε αποφευχθεί όταν ο ίδιος άνθρωπος διακινούσε το πετρέλαιο του Ιράκ σε καιρό πολέμου με τις ΗΠΑ, έπειτα το Κουρδικό πετρέλαιο επί εποχής πολέμου επίσης και πλέον και το πετρέλαιο της Βενεζουέλας, επί εποχής που όλοι ελπίζουν να μην καταλήξει σε πόλεμο, όπως υπάρχει η απειλή να γίνει.

Ο επικεφαλής του γκρουπ Mercantile Maritime απέκτησε την JETOIL από την οικογένεια Μαμιδάκη μετά την πτώχευση της μέσα στην πανδημία και την αυτοκτονία που επέφερε η ένταξη το άρθρο 99, ενός εκ των ιδρυτών της. Ξεκινώντας το 1968 ενώ είχαν ήδη την Mamidoil την οποία ένωσαν με την JETOIL, οι οικογένεια Μαμιδάκη δημιούργηε μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες εμπορίας καυσίμων στα Βαλκάνια.

Παρόλο που κατά την περίοδο της πτώχευσης η εταιρεία έχασε σχεδόν το 80% του δικτύου πρατηρίων ο Lakhani επένδυσε σε αυτή έχοντας ως στόχο τις τεράστιες εγκαταστάσεις αποθήκευσης πετρελαίου στο Καλοχώρι Θεσσαλονίκης που αγγίζουν τους 300.000 τόνους, ενώ αντίστοιχα υπάρχει εγκατάσταση και στο Κόσσοβο. Παραμένει επίσης δίκτυο χονδρικής πώλησης εκτός της Ελλάδας σε Αλβανία, Βουλγαρία, Σκόπια και Σερβία ώστε ο Βαρόνος αυτός να στρέψει την προσοχή του στην περιοχή.

Για τον ίδιο τον Lakhani, όπως και για τον Etibar Eyyub από το Αζερμπαϊτζάν που μπαινοβγαίνει στις λίστες από πέρσι, αυτή είναι μάλλον μία αναμενόμενη εξέλιξη κι αυτό γιατί είχαν γίνει κινήσεις πριν την ανακοίνωση του κ. Χαραλαμπου Βουρλιώτη, της Αρχής Καταπολέμησης κατά της Νομιμοποίησης Εσόδων από εγκληματικές δραστηριότητες για δέσμευση περιουσιακών στοιχείων συνολικά 5 εταιρειών εμπορίας πετρελαίου στην Ελλάδα, με την JETOIL να είναι αυτή που απασχολεί το κοινό καθώς θα βλέπει από αύριο τα πρατήρια να αλλάζουν όνομα ή να κλείνουν.

Είναι ενδιαφέρον να δούμε τι θα γίνουν οι εγκαταστάσεις στο Καλοχώρι ιδιαίτερα τώρα, δύο μόλις μήνες πριν συμπληρωθούν 30 χρόνια από την μεγάλη πυρκαγιά που είχε ξεσπάσει στις εγκαστάσεις αυτές, επί αυτοκρατορίας Μαμιδάκιδων.

Ήταν μεσημέρι, 24 Φεβρουαρίου 1986 όταν ξέσπασε φωτιά η οποία έκαιγε για επτά μέρες πνίγοντας την Θεσσαλονίκη σε τοξικά αέρια, ιδιαίτερα μετά την έκρηξη της τρίτης ημέρας που συμπληρώθηκε από δεκάδες επόμενες. Από τις 12 δεξαμενές τότε καταστράφηκαν οι 8, ενώ κλιμάκια από την Γιουγκοσλαβία κατέβηκαν να συνδράμουν το έργο της ελληνικής πυροσβεστικής που μετρούσε ήδη 25 τραυματίες. Η Θεσσαλονίκη γλίτωσε τότε γιατί άντεξε η δεξαμενή υγρής αμμωνίας. Αν είχε εκραγεί, τότε η πόλη θα έπρεπε να εκκενωθεί και θα μιλούσαμε για μία από τις μεγαλύτερες καταστροφές στην ιστορία της Ευρώπης, δύο ημέρες και δύο μήνες πριν το πυρηνικό δυστύχημα του Τσερνόμπιλ.