Honda Super Cub - Αλλαγή ονόματος για το επόμενο "50άρι" παπί
Τα ονόματα που κατοχύρωσε η Honda την Ιαπωνία
Από τον
Θοδωρή Ξύδη
6/12/2024
Ελαφρώς διαφορετικό όνομα αναμένεται να έχει το νέο "50άρι" στρογγυλοφάναρο παπί της Honda στην Ιαπωνία ώστε να διαχωρίζει τη θέση του από το ισχυρότερο μοντέλο.
Οι νέες προδιαγραφές ρύπων που θα ισχύουν από τη νέα χρονιά στην αγορά της Ιαπωνίας θα σημάνουν το τέλος των πενηνταριών, λογικά για όλους τους κατασκευαστές και σίγουρα για τη Honda που σταματά την παραγωγή του Super Cub των 50 κ.εκ.
Οι Ιάπωνες θα δώσουν τέλος και σε άλλα μοντέλα τους με μοτέρ αυτής της χωρητικότητας καθώς η εξέλιξή τους για να πιάσουν τις νέες αυστηρότερες προδιαγραφές ρύπων είναι οικονομικά ασύμφορη.
Ωστόσο, η δημοφιλής κατηγορία κυβισμού στην Ιαπωνία δεν θα εξαφανιστεί με τους κατασκευαστές να εφοδιάζουν τα μοντέλα της με μεγαλύτερου κυβισμού μοτέρ, έως 125 κ.εκ., τα οποία όμως θα περιορίζουν τη μέγιστη ισχύ τους στους 5,4 ίππους.
Δεν αποκλείεται λοιπόν το Super Cub 50 να είναι επί της ουσίας ένα Super Cub 110 με περιορισμό στην ισχύ του, με το ιαπωνικό Young Machine να αναφέρει ότι η Honda έχει πραγματοποιήσει ήδη σχετικές δοκιμές. Για τα ιαπωνικά "μοτοποδήλατα" η νομοθεσία δεν υποχρεώνει τον κατασκευαστή να τοποθετήσει ABS και αυτό θα συγκρατήσει το κόστος σε παρόμοιο επίπεδο, κάτι που αναμένεται να κάνουν και οι ακτινωτές ζάντες με τα ατσάλινα στεφάνια στη θέση των χυτών αλουμινίου του Super Cub 110.
Παράλληλα, η Honda κατέθεσε προς κατοχύρωση και τρία νέα ονόματα. Εδώ μην περιμένετε μεγάλες αλλαγές αφού το όνομα για το παπί που θα ανήκει στην κατηγορία των μοτοποδηλάτων θα είναι Cub Lite σύμφωνα με τις πατέντες, ενώ το συνθετικό "Lite" θα προστεθεί και στο σκούτερ Dio, το οποίο στην Ευρώπη έρχεται ως Vision.
Τέλος και η επαγγελματική έκδοση Super Cub 50 Pro θα αποκτήσει το ίδιο συνθετικό στο όνομά της, ενώ το ιαπωνικό περιοδικό αναφέρει ότι η Honda δεν αποκλείεται να δώσει κάποια από τα νέα "50άρια" μοντέλα της και σε άλλους κατασκευαστές ώστε να τα πωλούν με το δικό τους όνομα.
Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες
Με παρακαταθήκη μία από τις μεγαλύτερες χωμάτινες διαδρομές μοτοσυκλέτας
Από τον
Φίλιππο Σταυριδόπουλο
12/3/2026
Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το Trans-America Trail και ενέπνευσε γενιές αναβατών να διασχίσουν τις ΗΠΑ εκτός δρόμου, έφυγε από τη ζωή αφήνοντας πίσω του μια διαδρομή θρύλο και μια φιλοσοφία εξερεύνησης που άλλαξε την adventure μοτοσυκλέτα.
Ο κόσμος της adventure μοτοσυκλέτας αποχαιρετά έναν πραγματικό πρωτοπόρο. Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το θρυλικό Trans-America Trail(TAT), πέθανε αφήνοντας πίσω του μια τεράστια κληρονομιά. Δεν ήταν μόνο η προσωπική του αγάπη για την περιπέτεια που τον έκανε θρύλο, αλλά το όραμα που είχε σε μια εποχή όπου κανείς δεν φανταζόταν κάτι παρόμοιο.
Το Trans-America Trail είναι σήμερα μια από τις πιο γνωστές adventure διαδρομές στον κόσμο. Πρόκειται για μια τεράστια χωμάτινη διαδρομή που επιτρέπει σε αναβάτες να διασχίσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες σχεδόν αποκλειστικά από χωματόδρομους και αγροτικές διαδρομές. Αυτό που κάνει ακόμη πιο εντυπωσιακή την ιστορία είναι ότι όταν ξεκίνησε το project, ο Correro δεν είχε καμία ομάδα υποστήριξης, καμία χρηματοδότηση και φυσικά καμία από τις σύγχρονες τεχνολογίες πλοήγησης που θεωρούμε σήμερα δεδομένες.
Από ένα προσωπικό όνειρο σε μια διαδρομή που διασχίζει μια ήπειρο
To μακρινό 1984 ο Correro εργαζόταν ως φαρμακοποιός στο Tennessee, ενώ στον ελεύθερο χρόνο του απολάμβανε να οδηγεί dual-sport μοτοσυκλέτες. Η ιδέα του ήταν αρχικά απλή, να ανακαλύψει χωμάτινες διαδρομές που θα συνέδεαν διαφορετικές πολιτείες των ΗΠΑ, ώστε να μπορεί να ταξιδεύει εκτός ασφάλτου μεγάλες αποστάσεις.
Σύντομα όμως κατάλαβε ότι η δυναμική άρχισε να μεγαλώνει. Από μια σειρά διαδρομών μεταξύ πολιτειών εξελίχθηκε σε ένα φιλόδοξο σχέδιο που θα διέσχιζε ολόκληρη τη χώρα. Η διαδρομή ξεκινούσε από την πατρίδα του στο Tennessee και κατέληγε στο Oregon, καλύπτοντας περίπου 6.000 με 8.000 χιλιόμετρα.
Το εντυπωσιακό είναι ο τρόπος με τον οποίο δημιουργήθηκε. Ο Correro χρησιμοποίησε απλούς χάρτες με χειρόγραφες σημειώσεις αφιερώνοντας τα Σαββατοκύριακα του στην εξερεύνηση δρόμων, μονοπατιών και χωματόδρομων με τη μοτοσυκλέτα του. Με τον καιρό, το δίκτυο των ενωμένων διαδρομών μεγάλωσε τόσο πολύ ώστε το Trans-America Trail επεκτάθηκε από την δυτική ακτή έως την ανατολική, ενώνοντας τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό Ωκεανό.
Ένα άθλος της εποχή του
Σήμερα, με GPS, δορυφορικούς χάρτες, αυτόματα καταγραφικά και εφαρμογές πλοήγησης, η χαρτογράφηση μιας τέτοιας διαδρομής συνεχίζει να μη μοιάζει με εύκολο εγχείρημα, κάνοντας την υλοποίηση του μέσα στη δεκαετία του 1980 να δείχνει κάτι σχεδόν αδιανόητο, ένας πραγματικός άθλος.
Ο Correro κατέγραφε τις διαδρομές που ανακάλυπτε σε χάρτες που σχεδίαζε ο ίδιος. Αργότερα δημιούργησε αρχεία GPS και τα διέθετε μέσω της ιστοσελίδας του, μια αρκετά πρωτοποριακή ιδέα για την εποχή. Οι αναβάτες μπορούσαν έτσι να αγοράσουν τις διαδρομές και να ζήσουν τη δική τους περιπέτεια πάνω στο Trans-America Trail.
Με τα χρόνια η προσπάθεια απέκτησε περισσότερη υποστήριξη και αναγνώριση, όμως όσοι τον γνώριζαν λένε ότι αυτό δεν ήταν ποτέ ο βασικός του στόχος. Για τον Correro η ουσία βρισκόταν στην εξερεύνηση και στη χαρά της ανακάλυψης νέων διαδρομών και τόπων.
Ο άνθρωπος που οδήγησε κάθε μίλι της διαδρομής
Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της φιλοσοφίας του ήταν ότι ο ίδιος οδηγούσε προσωπικά κάθε κομμάτι της διαδρομής. Δεν βασιζόταν σε πληροφορίες τρίτων ούτε σε χάρτες. Αν ένας δρόμος εμφανιζόταν στον χάρτη, ο Correro πήγαινε εκεί και τον κατέγραφε, οδηγώντας τον ο ίδιος.
Και δεν σταμάτησε ποτέ να ενημερώνει το Trans-America Trail. Όταν ένας δρόμος έκλεινε ή άλλαζε, έβγαινε ξανά στο πεδίο για να βρει μια νέα σύνδεση. Αυτή η συνεχής ανανέωση ήταν που κράτησε τη διαδρομή ζωντανή για δεκαετίες.
Ο Correro αποσύρθηκε από το project μόλις στα 86 του χρόνια, λίγους μήνες πριν φύγει από τη ζωή. Μέχρι τότε παρέμενε ενεργός και αφοσιωμένος στην ενημέρωση των διαδρομών που δημιούργησε.
Μια κληρονομιά που συνεχίζει να εμπνέει
Σήμερα το Trans-America Trail αποτελεί σημείο αναφοράς για την adventure μοτοσυκλέτα. Χιλιάδες αναβάτες από όλο τον κόσμο ταξιδεύουν κάθε χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες για να το διασχίσουν.
Η επιτυχία του ενέπνευσε και άλλες παρόμοιες καταγραφές, όπως τo Backcountry Discovery Routes(BDR) και το πιο γνωστό σε εμάς Trans-Euro Trail (ΤΕΤ), το οποίο διασχίζει σχεδόν όλη τη Γηραιά Ήπειρο στηριζόμενο στην προσφορά εθελοντών ανά κράτος. Όλα αυτά ακολουθούν μια αντίστοιχη φιλοσοφία με αυτή που προώθησε από τα 80’s ο Correro, μεγάλες off-road διαδρομές που αποκαλύπτουν την άγρια πλευρά μιας χώρας.