Η Arc Vehicles Ltd κάνει την έκπληξη!

Ηλεκτρικό Cafe Racer και Human Machine Interface

Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

10/10/2018

Για όσους δεν γνωρίζουν η Arc Vehicle Ltd είναι μια νεοσύστατη βρετανική εταιρεία που μπήκε στο χώρο της μοτοσυκλέτας πριν από μόλις 18 μήνες. Όμως έξι μήνες πριν τη δημιουργία της εταιρείας, η ομάδα είχε συνταχθεί και εργαζόταν στην δημιουργία μιας πρωτότυπης ηλεκτρικής μοτοσυκλέτας που θα ήταν εξοπλισμένη με πολλές καινοτομίες. Ο Mark Truman πνευματικός πατέρας της μοτοσυκλέτας που ξεκίνησε το εγχείρημα, υπήρξε παλιότερα υπεύθυνος στο τμήμα της Jaguar Land Rover που είχε ως σκοπό την εύρεση ακραίων ιδεών και τεχνολογιών, εξαιρευνώντας το ενδεχόμενο εφαρμογή τους στην παραγωγή. Αυτή είναι μία αρκετά ενδιαφέρουσα προσθήκη στο βιογραφικό του...

Για την υλοποίηση του μεγαλόπνοο σχεδίου του, στελέχωσε μία ομάδα που αποτελούμενη από έναν αρχιμηχανικό των MotoGP και έναν ειδικό αναλυτή ώστε να ξεκολλήσουν την ιδέα από το στάδιο της ανάπτυξης, με απότερο στόχο να την φτάσουν έως την παραγωγή.

Εδώ η Arc έχει έναν μικρό άσο στο μανίκι της, που ίσως την κάνει να ξεχωρίζει από αντίστοιχες προσπάθειες, κι αυτό γιατί έχει εξασφαλίσει ένα πολυετές χρηματοδοτικό πρόγραμμα μέσα από την αγορά των παραγώγων, διαθέτοντας δικαιώματα επί των καινοτομιών που παράγει. Η Jaguar είναι ένας από τους πολλούς επενδυτές που έσπευσαν να τους στηρίξουν, πράγμα αναμενόμενο βάση της προϋπηρεσίας του Truman ενώ στην λίστα περιλαμβάνεται και η επενδυτική Inmotion.

Η πρότυπη μοτοσυκλέτα βρίσκεται ήδη σε ένα στάδιο ικανό να παρουσιαστεί στην EICMA του Μιλάνο, και η εταιρεία εξέδωσε δελτίο τύπου με τις πρώτες πληροφορίες, αναφέροντας κάποιες από τις καινοτομίες που θα φέρει. Ειδικότερα ο σχεδιασμός της παραπέμπει όπως δηλώνουν σε café racer –αν και βλέποντάς τη από το προφίλ θυμίζει την MV Agusta Zagato- και εκτός ότι θα είναι εφοδιασμένη με ηλεκτροκίνητο κινητήρα θα είναι η πρώτη μοτοσυκλέτα με Human Machine Interface (HMI). Πρώτη, αν βγει τελικά σε παραγώγη και μάλιστα σύντομα... Το καινοτόμο σύστημα όπως αναφέρει ο Mark Truman σε δηλώσεις του θα ταρακουνήσει τον κόσμο της μοτοσυκλέτας, που έχει αφήσει την τεχνολογία αυτή να περιφέρεται από concept σε concept στα παγκόσμια σαλόνια.

Συγκεκριμένα δήλωσε: “Η τεχνολογία, οι επιδόσεις, η ασφάλεια και η εμπειρία της οδήγησης ενώνονται όπως ποτέ ξανά στους δύο τροχούς. Το Vector είναι κάτι πολύ περισσότερο από την πιο premium ηλεκτρική μοτοσυκλέτα του κόσμου, είναι η πρώτη μοτοσυκλέτα του κόσμου με ενσωματωμένο σύστημα HMI, που αποτελείται από ένα κράνος με head up display και μια ειδική στολή – παραδίδοντας την πιο ολοκληρωμένη μοτοσυκλετιστική εμπειρία στην αγορά σήμερα”. Όσον αφορά τη Vector που από τη φωτογραφία γίνεται αντιληπτή η εκτεταμένη χρήση carbon στα φτερά και στις ζάντες, είναι εμφανής και η ιδιαίτερη σχεδίαση του μπροστινού συστήματος. Το μπροστινό σύστημα ανάρτησης είναι μη συμβατικό, εξοπλισμένο με ένα αμορτισέρ κι έναν άξονα στήριξης που εδράζεται αρκετά πίσω στη μοτοσυκλέτα και συνδέεται με τον τροχό παράκεντρα. Ο σχεδιασμός του παραπέμπει σε παλαιότερα μοντέλα όπως το GTS-1000 της Yamaha ή των Tesi 1D/2D/3D της Bimota. Ενώ τα ακριβή τεχνικά χαρακτηριστικά θα πρέπει να περιμένουν να τα ανακαλύψουμε από κοντά, κατά την επίσκεψή μας στην φετινή EICMA. Σε ότι αφορά τη στολή δεν υπάρχουν περισσότερες πληροφορίες που να αναλύουν τη λειτουργία της έκτος από τις βαρύγδουπες δηλώσεις του CEO. Το μεγαλύτερο στοίχημα όμως είναι αν θα δούμε αφενός τη μοτοσυκλέτα να περνάει στη γραμμή παραγωγή και αφετέρου αν και η στολή θα τη συνοδέψει, ή ακόμη καλύτερα το κράνος με το HUD - καθώς δεν είναι η μοναδική εταιρεία που έχει επιχειρήσει κάτι αντίστοιχο.

Για παράδειγμα η Sena διαθέτει ένα πρωτότυπο κράνος με οθόνη head up display, που τελευταία φορά είδαμε πριν λίγες ημέρες από κοντά στην INTERMOT, δηλώνοντας πως το μεγαλύτερο εμπόδιο για την εμπορική διάθεσή του είναι η χρονοβόρα διαδικασία των εγκρίσεων. Στην αντίπερα όχθη έχουμε το κακό παράδειγμα με την SKULLY (που μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά εδώ) έχοντας ξεκινήσει κι αυτή την έρευνα κι ανάπτυξη ενός αντίστοιχου συστήματος, όμως χρεωκόπησε λόγω κακής διαχείρισης και υψηλών προσδοκιών...

Η Arc έχει κι αυτή υψηλές προσδοκίες, ωστόσο κατάφερε να κερδίσει το ενδιαφέρον μας κι αναμένουμε με ανυπομονησία την παρουσίασή της στην EICMA του Μιλάνο στις 6 Νοεμβρίου.

https://bit.ly/MOTO_681

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!