Η Ducati Desmosedici του Nicky Hayden δημοπρατείται για ένα εντυπωσιακά υψηλό ποσό
Η τιμή της ξεκινάει από 195.000 και μπορεί να φτάσει τα 280.000 ευρώ!
Από τον
Παύλο Καρατζά
13/8/2025
Αν θέλετε να αποκτήστε μια αγωνιστική Ducati Desmosedici GP8 του Nicky Hayden θα πρέπει να βγάλετε βαθιά την τσέπη σας, καθώς μία τέτοια μοτοσυκλέτα βγαίνει σε δημοπρασία το προσεχές Σαββατοκύριακο στις Η.Π.Α.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Ο Casey Stoner και η Desmosedici GP7 ήταν άπιαστοι κατά ης σεζόν MotoGP 2007. Ο Αυστραλός στέφθηκε πρωταθλητής και έθεσε τέλος σε μια μακρά περίοδο κυριαρχίας των Ιαπώνων, καθώς η Ducati έγινε έπειτα από πολλά χρόνια ο πρώτος ευρωπαϊκός κατασκευαστής που αναβάτης της κατέκτησε το πρωτάθλημα. Την τελευταία φορά ήταν η MV Agusta το 1974, όταν πάνω στην σέλα της στέφθηκε πρωταθλητής ο Giacomo Agostini.
Την επόμενη χρονιά, η Ducati αποφάσισε να αποκτήσει για team-mate του Stoner τον Nicky Hayden που αντικατέστησε τον Marco Melandri. Μετά τον τελευταίο αγώνα της σεζόν 2008, η συνεργασία του Hayden με τη Repsol Honda έληξε έπειτα από έξι σεζόν. Ο Hayden είχε την ευκαιρία να οδηγήσει αμέσως μετά την λήξη του πρωταθλήματος την αγωνιστική Ducati εκείνης της σεζόν - την GP8 - αλλά και της επόμενης, την GP9. Η GP8 ήταν διακοσμημένη με ειδική εμφάνιση “Stars and Stripes”, ως φόρο τιμής στις Αμερικανικές ρίζες του αναβάτη και δεν περιλάμβανε χορηγούς εκτός από τα λογότυπα της Bridgestone.
Η μοτοσυκλέτα που προσφέρεται αποκτήθηκε από το εργοστάσιο της Ιταλικής εταιρείας τον Φεβρουάριο του 2010. Η GP8 διαθέτει έναν καινούργιο στροφαλοθάλαμο, ένα ρεζερβουάρ καυσίμου Hayden που χρησιμοποιήθηκε σε αγώνες, καθώς και άλλα εξαρτήματα Hayden και αυθεντικά Ducati MotoGP, τα οποία αποκτήθηκαν όλα ταυτόχρονα το 2010. Μάλιστα, με τα κατάλληλα ανταλλακτικά, η μοτοσυκλέτα θα μπορούσε να μπει και πάλι στην πίστα, αλλά οι πιθανότητες να γίνει αυτό είναι ελάχιστες, καθώς το πιο πιθανό είναι να αποκτηθεί από κάποιον συλλέκτη που θα ξοδέψει ένα σοβαρό εξαψήφιο ποσό για να την προσθέσει στην ήδη μεγάλη συλλογή του.
Honda: Κάνει τη Σαχάρα χρυσωρυχείο στην κατασκευή δρόμων - Για 1η φορά χρήση άμμου από έρημο
Μέσω της PathAhead οι Ιάπωνες παρουσίασαν το νέο τεχνητό υλικό Rising Sand
Από τον
Θοδωρή Ξύδη
7/4/2026
Η άμμος της ερήμου ήταν μέχρι πρότινος ένα υλικό που δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί στην οδοποιία και τις οικοδομές και η νεοσύστατη PathAhead της Honda είναι η εταιρεία που έρχεται για να το αλλάξει αυτό με το Rising Sand και μια τεχνολογία που δίνει λύσεις ποικιλοτρόπως.
Η νέα startup εταιρεία της Honda προέκυψε από το πρόγραμμα δημιουργίας νέων επιχειρήσεων "IGNITION" των Ιαπώνων και κάνει ντεμπούτο παρουσιάζοντας το νέο υλικό που βάζει στο παιχνίδι την άμμο της ερήμου στην κατασκευή δρόμων.
Όπως στα κτίρια, η άμμος είναι ένα από τα βασικά υλικά που χρησιμοποιούνται για την κατασκευή δρόμων και η άμμος που πληροί τις προδιαγραφές για αυτόν τον σκοπό είναι εκείνη που βρίσκεται στη θάλασσα, τα ποτάμια και τα λατομεία. Η άμμος της ερήμου δεν πληροί τις προδιαγραφές γιατί οι κόκκοι της είναι πιο λείοι και στρογγυλοί από αυτό που χρειάζεται στην οδοποιία, τα κτήρια και τις υποδομές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, μεταξύ άλλων η Σαουδική Αραβία, η οποία εισάγει άμμο για να οτιδήποτε χρειάζεται να χτίσει και να κατασκευάσει!
Η διαδικασία κοκκοποίησης της Honda για τη δημιουργία του Rising Sand
Ως το δεύτερο πιο χρησιμοποιημένο υλικό στον πλανήτη από τον άνθρωπο μετά το... νερό, υπολογίζεται ότι περίπου 50 δισ. τόνοι άμμου (και χώματος) χρησιμοποιούνται κάθε χρόνο στις κατασκευές σε όλον τον κόσμο με ρυθμό που σε καμία περίπτωση δεν επιτρέπει την φυσική αναπλήρωση της άμμου, η οποία έχει εξαιρετικά μεγάλη σημασία στη διατήρηση οικοσυστημάτων στις περιοχές που βρίσκεται -ακόμη περισσότερο στα ποτάμια-, της βιοποικιλότητας αλλά και του περιορισμού των φυσικών καταστροφών σε τοπικό επίπεδο -όπως πλημμύρες-, ειδικά στα ποτάμια.
Λαμβάνοντας υπόψη τα παραπάνω δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς τον τεράστιο περιβαλλοντικό αντίκτυπο που έχει η αφαίρεση τόσο μεγάλων ποσοτήτων άμμου από ποτάμια, λίμνες και θάλασσες, ενώ σίγουρα κανείς δεν μπορεί να φανταστεί αυτή τη στιγμή ότι υπάρχει σχετική έλλειψη άμμου σε όλον τον κόσμο για κατασκευές, λόγω των περιορισμών που προσπαθούν να επιβάλλουν κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί στην ανεξέλεγκτη συλλογή της από οπουδήποτε.
Το τεχνητό αδρανές Rising Sand δημιουργείται έπειτα από κοκκοποίηση της άμμου που προέρχεται από έρημο, με αύξηση από 100 μm σε κόκκους διαμέτρου μερικών χιλιοστών, με την τεχνολογία που έχει αναπτύξει η Honda. Σύμφωνα με την PathAhead, έχει διάρκεια ζωής που φτάνει τα 20 χρόνια, η χρήση του έναντι άμμου θαλάσσης ή ποταμιών μειώνει το κόστος κατά 60%, ενώ μειώνεται σημαντικά και ο περιβαλλοντικός αντίκτυπος.
Η εταιρεία αναφέρει επίσης ότι έναντι αντίστοιχων φυσικών αδρανών υλικών η αντοχή του παρουσιάζεται αυξημένη κατά 2,5 φορές. Έτσι η τυπική διάρκεια ζωής ενός δρόμου μπορεί να αυξηθεί από τα 10 σε περισσότερα από 20 χρόνια και έτσι μειώνεται κατά 60% το κόστος, ενώ η τιμή του Rising Sand αναμένεται να είναι κοντά σε εκείνη των συμβατικών υλικών που χρησιμοποιούνται στην οδοποιία.
Το πάνω δεξί κομμάτι οδοστρώματος περιέχει Rising Sand σε αντίθεση με το αριστερό που έχει φυσικά δομικά υλικά
Στο τιμόνι της νεοσύστατης PathAhead βρίσκεται ο ιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας, Masayuki Iga. Ο Ιάπωνας πέρασε 11 χρόνια στη Honda R&D κάνοντας έρευνα σε διάφορα υλικά στο ομώνυμο ερευνητικό τμήμα των Ιαπώνων και εξειδικεύτηκε στην εξέλιξη ατσάλινων φύλλων για χρήση στην αυτοκινητοβιομηχανία αλλά και στην εξέλιξη βιώσιμων υλικών.
Η Honda αναμένεται να χτίσει εργοστάσιο επεξεργασίας στην Κένυα το 2028 για να παράγει τοπικά Rising Sand σε μια στρατηγική κίνηση με την αφρικάνικη ήπειρο να έχει μόλις το 20% των δρόμων της με ασφαλτόστρωση. Σε συνδυασμό με την ελλιπή τους συντήρηση το κόστος μεταφορών στην Αφρική υπολογίζεται ότι είναι τρεις φορές υψηλότερο έναντι πιο αναπτυγμένων περιοχών του πλανήτη.
Ο Masayuki Iga με ένα κομμάτι δρόμου με Rising Sand
Honda και PathAhead φαίνεται να έχουν έναν θησαυρό στα χέρια τους που θα αξιοποιήσουν αρχικά στην Αφρική. Μετά από αυτήν την εξέλιξη πότε άραγε θα αρχίσουμε να ανησυχούμε και για τις ερήμους του πλανήτη;