Η MV Agusta δεν σταματά την παραγωγή!

Τηρεί όλα τα προβλεπόμενα μέτρα προφύλαξης
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

16/3/2020

Μόλις χθες το η MV Agusta είχε εκδώσει ανακοίνωση που έκανε λόγο για κλείσιμο του εργοστασίου της. Τα δεδομένα όμως άλλαξαν δραματικά και σύμφωνα με το δελτίο τύπου που εξέδωσε πριν από λίγο, ήρθε σε συμφωνία με την αντιπροσωπεία των εργαζομένων (και σε πλήρη συμμόρφωση με τα έκτακτα μέτρα που ανακοίνωσε ο Πρωθυπουργός της Ιταλίας πριν από πέντε ημέρες για την περιοχή της Λομβαρδίας) αποφάσισε να κρατήσει το εργοστάσιό της στην Schiranna της Βόρειας Ιταλίας, ανοιχτό και λειτουργικό.

Όπως αναφέρει το δελτίο, υιοθετήθηκαν άμεσα μέτρα που μειώνουν την ύπαρξη προσωπικού μέσα στις εγκαταστάσεις, όπως το κλείσιμο δευτερευούσης σημασίας τομέων, η έναρξη "έξυπνης εργασίας", η παροχή υπολοίπων αδείας και η τηλεργασία. Για όσους εργαζόμενους θα συνεχίσουν να δουλεύουν, η εταιρεία ανακοίνωσε μια επιπλέον σειρά μέτρων για την μείωση της εξάπλωσης του κορωνοϊού, τα οποία συμπεριλαμβάνουν την παροχή μασκών, γαντιών, αντισηπτικών τζελ και απολυμαντικών για τους χώρους εργασίας, σε συνδυασμό με τον περιορισμό πρόσβασης σε συγκεκριμένους τομείς.

Έχουν θεσπιστεί επίσης συγκεκριμένοι κανόνες για την επαφή των εργαζομένων, οι οποίοι έχουν κοινοποιηθεί σε κάθε τομέα. Η απόσταση μεταξύ εργαζομένων θα πρέπει να τηρείται σε όλους τους χώρους του εργοστασίου, κάτι στο οποίο βοηθά και η μείωση του αριθμού τους.

Μέχρι στριγμής, η MV Agsuta ανακοινώνει πως δεν έχει εντοπιστεί κανένας εργαζόμενο στην εταιρεία με συμπτώματα που συνδέονται με τον κορωνοϊό. Γι' αυτό το λόγο οι γραμμές παραγωγής θα συνεχίσουν να δουλεύουν κανονικά, με όλες τις απαραίτητες προφυλάξεις, εκτός και αν υπάρξουν νέες κυβερνητικές οδηγίες.

Ο CEO της MV Agusta, Timur Sardarov, δήλωσε: "Πιστεύουμε ότι είναι καθήκον μας να μην τα παρατήσουμε σ' αυτή την κρίσιμη κατάσταση, έτσι ώστε η οικονομία της κοινωνίας μας να ανακάμψει, μόλις βγούμε από αυτή. Πήραμε την απόφαση με μεγάλο αίσθημα ευθύνης, αρχικά απέναντι στους υπαλλήλους μας, αλλά και προς την τοπική κοινωνία, η οποία δεν μπορεί να αντέξει την πλήρη παύση της παραγωγικής της δύναμης, όπως και προς τις συνεργαζόμενες με εμάς βιομηχανίες από τις οποίες εξαρτώνται πολλοί εργαζόμενοι και οι οικογένειές τους. Η εταιρεία έλαβε υπ' όψη της όλες τις πληροφορίες, τα προληπτικά και περιοριστικά μέτρα που απαιτούν οι περιστάσεις. Είμαστε αποφασισμένοι να συνεχίσουμε να κάνουμε ό,τι καλύτερο για να υποστηρίξουμε αυτή την κοινότητα, μέσα σε ένα πλαίσιο σεβασμού των κανονισμών και ασφάλειας."

 

 

QJMOTOR IMBROS 2026, μέρος 2ο - Ο Κωνσταντίνος Μητσάκης έφτασε στο Τσανάκκαλε

Διέσχισε την μακρύτερη κρεμαστή γέφυρα στον κόσμο και είδε τον Δούρειο Ίππο από την ταινία Τροία
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

12/1/2026

Ο Κωνσταντίνος Μητσάκης πέρασε 16 ώρες πάνω στην σέλα του QJMOTOR FORT 350 EVO για να φτάσει από την Αθήνα στην πόλη Κεσσάνη της γειτονικής Τουρκίας. Στην συνέχεια συνάντησε την πόλη Τσανάκκαλε (πρώην Δαρδανέλια) και διέσχισε την μακρύτερη κρεμαστή γέφυρα στον κόσμο με μήκος 2.023 μέτρα. Έπειτα είδε από κοντά τον Δούρειο Ίππο που έχουμε παρακολουθήσει στην ταινία Τροία και στην συνέχεια έφτασε στο πορθμείο Kabatepe, εκεί που τελειώνει το δεύτερο μέρος του ταξιδιωτικού του.

Αθήνα – Κήποι σε 16 ώρες: Η πρώτη ανταπόκριση

QJMOTOR

Το ταξίδι του Κωνσταντίνου Μητσάκη με το FORT 350 EVO ξεκίνησε από την Αθήνα με προορισμό την Τουρκία, σε μια διαδρομή που από «εύκολη» στα χαρτιά μετατράπηκε σε δοκιμασία αντοχής, λόγω καθυστερήσεων και κυκλοφοριακών αποκλεισμών. Ακολουθεί η πρώτη ανταπόκριση, από τα ελληνοτουρκικά σύνορα έως την Τσανάκκαλε, με το πέρασμα της γέφυρας Τσανάκκαλε 1915 και τη συνέχεια προς Ίμβρο, όπως τα κατέγραψε ο ίδιος ο ταξιδευτής.

«Υπό φυσιολογικές συνθήκες, το ταξίδι από την Αθήνα ως το συνοριακό φυλάκιο των Κήπων (Τουρκία) είναι μια χαλαρή διαδρομή 850 χλμ., που τη διατρέχει κανείς σε περίπου 9 ώρες. Όμως, όταν καλείσαι να αντιμετωπίσεις καθοδόν αγροτικά μπλόκα, έντονη αστυνομική παρουσία και αδιαλλαξία, κλείσιμο εθνικών οδών και μποτιλιαρισμένες παρακαμπτήριες, τότε λογικό είναι να χρειαστείς πάνω από 13 ώρες για να βρεθείς μπροστά στη συνοριακή μπάρα...

QJMOTOR

Το ταξίδι με το ασημί QJMOTOR FORT 350 EVO μέχρι τα ελληνοτουρκικά σύνορα εξελίχθηκε σε μια απρόβλεπτη περιπέτεια δρόμου, με αρκετή ταλαιπωρία, καθυστερήσεις και άγχος -σε καμία πάντως περίπτωση δεν αγανάκτησα με τους αγρότες και τον αγώνα τους. Και το κερασάκι στην τούρτα; Στα σύνορα με περίμενε ένα κομβόι σταματημένων αυτοκινήτων που έφτανε τα 3 χλμ.! Τι ώρα έφτασα στο ξενοδοχείο μου στην παραμεθόρια πόλη Keşan; Νομίζω πως ήταν 23:45, μόλις 16 ώρες αφότου είχα αποχαιρετήσει την Αθήνα…

Το επόμενο πρωινό, κάτω από τη σκέπη ενός κατάμαυρου, μελαγχολικού ουρανού, χάραξα πορεία για την πόλη Τσανάκκαλε (120 χλμ.), που απλώνεται στην ασιατική ακτή των Στενών των Δαρδανελίων (του Ελλήσποντου των αρχαίων Ελλήνων). Το προγενέστερο όνομα της Çanakkale ήταν Δαρδανέλια και είχε δοθεί από τους Έλληνες λόγω της γειτνίασής της με την αρχαία πόλη Δάρδανο (ή Δαρδανία)…

QJMOTOR

Και φυσικά, highlight της διαδρομής αποτέλεσε το πέρασμα της κρεμαστής γέφυρας Çanakkale 1915 Köprüsü, της μακρύτερης κρεμαστής γέφυρας στον κόσμο. Είναι η πρώτη γέφυρα που κατασκευάστηκε πάνω από τα Στενά των Δαρδανελίων και συνδέει πλέον την Ευρώπη με την Ασία…

Αδυνατώντας να αντισταθώ στον πειρασμό μιας φωτογραφίας πάνω στην κρεμαστή γέφυρα, ακινητοποίησα το ασημί FORT 350 EVO στο μέσο περίπου της εντυπωσιακής Çanakkale 1915 Köprüsü και «οργίασα» φωτογραφικά. Όμως, στο τελείωμα της γέφυρας με περίμενε η αστυνομία και, με συνοπτικές διαδικασίες, μου δόθηκε πρόστιμο για την παράβαση που είχα διαπράξει. Λίγο ακριβές μού στοίχισαν τελικά (18 ευρώ) οι φωτογραφίες της γέφυρας…

QJMOTOR

Στην Çanakkale πραγματοποίησα μια σύντομη στάση για να ποζάρω με το σκούτερ μπροστά στο τεράστιο ομοίωμα του Δούρειου Ίππου που δέσποζε στον χώρο της προκυμαίας. Πρόκειται για μια ξύλινη κατασκευή που χρησιμοποιήθηκε το 2004 για τις ανάγκες της κινηματογραφικής υπερπαραγωγής «Τροία». Μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων, η εταιρεία παραγωγής δώρισε τον κινηματογραφικό Δούρειο Ίππο στην πόλη…

Από το λιμάνι της Çanakkale, ένα πλοιάριο με μετέφερε πίσω, ξανά, στις ευρωπαϊκές ακτές των Δαρδανελίων (Eceabat). Οδηγώντας κατόπιν για περίπου 10 χλμ., προσέγγισα, στις ακτές του Αιγαίου, το πορθμείο Kabatepe, όπου και επιβιβάστηκα στο πλοίο με προορισμό το νησί της Ίμβρου (Gökçeada)…»