Η Triumph γιορτάζει τα 50 χρόνια του θρυλικού Rocket Jump του Evel Knievel

Δυο μοτοσικλέτες με σπέσιαλ χρώματα οδηγούνται από τον γιο του Knievel, Kelly και τον Robbie Maddison
Η Triumph γιορτάζει τα 50 χρόνια του θρυλικού Rocket Jump του Evel Knievel
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

12/9/2024

Η Triumph τίμησε την 50η επέτειο του “Rocket Jump” του Evel Knievel με τη δημιουργία δύο μοντέλων σε ιδιαίτερους χρωματισμούς, στο Twins Falls του Idaho, την Κυριακή 1 Σεπτεμβρίου. Η εορταστική ημέρα ξεκίνησε με ζωντανή μουσική από την Krysten Knievel (κόρη του Robbie Knievel) και τους The Knievel Daredevil Band.

Στα χέρια του Kelly Knievel (γιος του Evel) βρέθηκε η Bonneville T120, ενώ ο Robbie Maddison οδήγησε μια Rocket 3, ως φόρο τιμής στο μοναδικό στο είδος του Skycycle X-2 Rocket που χρησιμοποιήθηκε στο αρχικό άλμα. Στους εορτασμούς της επετείου, συμμετείχε και ο έξι φορές πρωταθλητής των X-Games, Colby Raha, με μία Triumph Speed 400.

Η βαφή που πραγματοποιήθηκε στα επιμέρους σημεία, έμοιαζαν με το περίφημο “Colour Me Lucky” Bonneville T120-TT του Evel, όπως αυτό που είχε οδηγήσει για να εκτελέσει το άλμα των 43 μέτρων πάνω από τα σιντριβάνια του Παλατιού του Καίσαρα, στις 31 Δεκεμβρίου του 1967. Βέβαια, κατά την προσγείωση του έρχεται η συντριβή συνέπεια της οποίας κάταγμα λεκάνης για τον Evel, καθώς και στο μηριαίο οστό, στο ισχίο, τον καρπό και τους δύο αστραγάλους του. Δεν θα ήταν βέβαια η πρώτη φορά που τραυματιζόταν, ούτε ο πρώτος του τραυματισμός και ο Evel συνέχισε με πολλά ακροβατικά με μοτοσυκλέτες της Triumph κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960, μπαίνοντας στις καρδιές των τότε θαυμαστών του μηχανοκίνητου αθλήματος.

Η Triumph γιορτάζει τα 50 χρόνια του θρυλικού Rocket Jump του Evel Knievel

Το 1972 παρουσιάστηκε στον Δημοσιογραφικό Τύπο μια πρωτότυπη Bonneville T120, το οποίο ονομάστηκε ως πρότζεκτ “Skycycle”, πραγματοποιώντας με αυτήν ένα άλμα πάνω από το Grand Canyon, στην οποία είχαν τοποθετηθεί φτερά εντυπωσιάζοντας όλο το κοινό. Ο αεροναυπηγός μηχανικός Doug Malewicki, ασχολήθηκε τότε με το σχεδιασμό και την κατασκευή που στόχο είχε να πηδήξει το φαράγγι του ποταμού Snake. Το Skycycle X-1 βασίστηκε σε ένα βαριά τροποποιημένο πλαίσιο μοτοσυκλέτας και τροφοδοτήθηκε από έναν πύραυλο ατμού που κατασκευάστηκε από τον πρώην μηχανικό της NASA Robert Truax. Μετά από την πρώτη δοκιμή, η οποία είχε ως αποτέλεσμα τη συντριβή του X-1 στον ποταμό Snake River, πάρθηκε η απόφαση να αφαιρεθούν εντελώς οι τροχοί και αντ 'αυτού να απογειωθεί και να πετάξει περισσότερο σαν πύραυλος παρά ως μοτοσυκλέτα.

Skycycle X-1

Η τελική μορφή που πήρε η X-2 με τον Knievel μέσα, έκανε το άλμα στο Snake River Canyon στις 8 Σεπτεμβρίου 1974. Οι ισχυροί άνεμοι τη παρέσυραν προς το φαράγγι, προσγειώνοντας τη μόνο λίγα μέτρα μακριά από το νερό. Παρά την αποτυχημένη προσπάθεια του, ο Evel χαρακτηρίστηκε ως ο Βασιλιάς των Stuntmen και το εγχείρημα έμεινε στην ιστορία!

Ένα σχεδιάγραμα που δείχνει το αρχικό πλάνο του εγχειρήματος:

Skycycle X-1Η Triumph γιορτάζει τα 50 χρόνια του θρυλικού Rocket Jump του Evel Knievelhttps://www.motomag.gr/news/epikairotita/i-triumph-giortazei-ta-50-hronia-toy-thrylikoy-rocket-jump-toy-evel-knievel

 

Πωλητήριο στη Ducati εξετάζει ο Όμιλος VW – Τραπεζικές πιέσεις για ανόρθωση των οικονομικών του

Πολλοστή φορά που η ιταλική εταιρεία εμπλέκεται σε φημολογία περί πώλησής της
ducati
Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

30/6/2026

Όλα ξεκίνησαν από ένα δημοσίευμα των The Financial Times, σύμφωνα με το οποίο ο Όμιλος VW βρίσκεται σε δεινή οικονομική θέση εξαιτίας των ισχυρότατων πιέσεων που έχουν δημιουργήσει στις αγορές οι Κινέζοι κατασκευαστές αυτοκινήτων. Η αποκάλυψη μιλά για προτάσεις από τραπεζικούς κύκλους προς τη VW να πουλήσει σημαντικά κομμάτια του ομίλου προκειμένου να βελτιώσει τα οικονομικά της στοιχεία.

Κάπου εδώ μπαίνει στο κάδρο η Ducati, η οποία βρίσκεται σε μια από τις καλύτερες περιόδους της ιστορίας της, τόσο από πλευράς πωλήσεων όσο και στο πρεστίζ, κυριαρχώντας τα τελευταία χρόνια στο κορυφαίο αγωνιστικό επίπεδο – βλέπε MotoGP και WSBK. Αυτά την κάνουν αυτομάτως υπολογίσιμη αξία που πιθανότατα δεν θα δυσκολευτεί να προσελκύσει υποψήφιους αγοραστές σε καλή τιμή.

Ως εδώ θα μπορούσαμε απλώς να μιλάμε για φήμες, ή έστω για προτροπή που οι ιθύνοντες του Ομίλου VW αργά ή γρήγορα θα απορρίψουν, όπως έκαναν επανειλημμένα στο παρελθόν, λ.χ. το 2017 όταν στα απόνερα του Dieselgate εξετάστηκε το ενδεχόμενο πώλησης της Ducati, χωρίς ωστόσο να προχωρήσει σε υλοποίηση.

Αυτή τη φορά ωστόσο το κλίμα είναι διαφορετικό και ο Όμιλος VW έχει ήδη εκποιήσει κάποια από στοιχεία του χαρτοφυλακίου του. Πρόσφατα πούλησε την εταιρεία κατασκευής ναυτικών κινητήρων Everllence για 10 δις ευρώ, καθώς και τη Bugatti σε μια ομάδα επενδυτών που περιλαμβάνει και την κατασκευάστρια υπεραυτοκινήτων Rimac.

Επιπλέον, ο διευθύνων σύμβουλος της VW, Oliver Blume, έχει επιβεβαιώσει πληροφορίες πως επίκεινται απολύσεις περίπου 100.000 εργαζομένων από τον Όμιλο, δηλαδή περίπου το ένα έκτο του του παγκόσμιου ανθρώπινου δυναμικού του, ενώ το σχέδιο εξυγίανσης προβλέπει και το κλείσιμο τεσσάρων εργοστασίων της VW.

Η διαρκής επανάληψη σεναρίων για πώληση της Ducati είναι περισσότερο μια ξεκάθαρη ένδειξη πως κάτι δεν πάει καλά στον Όμιλο παρά μια αποκάλυψη για το μέλλον της ιταλικής εταιρείας. Τα ίδια λέγαμε το 2017, τα ίδια ξανά το 2020, για να επιστρέψει η θεματολογία στο ίδιο σημείο σήμερα και ποιος ξέρει πόσες φορές στο μέλλον.

Στην τριετία μετά το Dieselgate η VW σχεδίαζε μεγαλόφωνα ένα νέο μέλλον εστιασμένο στην ηλεκτροκίνηση, τη νέα μοδάτη αγορά που οραματίστηκε η Ε.Ε. με φόντο περιβαλλοντικές προφάσεις, βιαστικές προθεσμίες για υποχρεωτική κατάργηση των κινητήρων εσωτερικής καύσης και κρατικές επιδοτήσεις. Η επένδυση αυτή ωστόσο, όχι μόνο δεν έσωσε τη VW, αλλά ίσως και να την έσπρωξε βαθύτερα σε οικονομικές τρικυμίες – όπως και αρκετούς άλλους κατασκευαστές ανά τον κόσμο – διότι πολύ απλά ενέσκυψαν τρία κρίσιμα προβλήματα.

Πρώτον, το αγοραστικό κοινό δεν πείστηκε σε επαρκές ποσοστό, με την υιοθέτηση των ηλεκτρικών οχημάτων να αποδεικνύεται στην πράξη πολύ πιο χλιαρή από τις προβλέψεις και τις απαραίτητες υποδομές (σταθμοί φόρτισης, τεχνολογία μπαταριών) να υπολείπονται ακόμη περισσότερο. Δεύτερον, πανδημίες και πόλεμοι φρόντισαν να ανατρέψουν κάθε στρατηγικό πλάνο εξηλεκτρισμού του ευρωπαϊκού στόλου αυτοκινήτων. Τρίτον, η αθρόα εισαγωγή κινέζικων ηλεκτρικών αυτοκινήτων, με σχέση αξίας-τιμής που ξεμπρόστιασε ό,τι καλύτερο είχαν να προτείνουν οι “καθεστωτικοί” κατασκευαστές του δυτικού κόσμου, απορρόφησε πλειοψηφικό μερίδιο της ηλεκτρικής αγοράς.

Κάπως έτσι φτάνουμε για πολλοστή φορά να μιλάμε για σενάρια πώλησης της Ducati από τον Όμιλο VW, σενάρια που περισσότερο βασίζονται σε μια τυπική επαγωγική λογική με μεγάλες δόσεις εικασίας παρά στην πραγματικότητα: “αφού έχει στενότητες και πούλησε τη Bugatti, ε λογικά έρχεται κι η ώρα της Ducati”.

Η πραγματικότητα είναι πως η Ducati είναι ίσως ένα από τα δυνατότερα χαρτιά του γερμανικού ομίλου σε όλα τα επίπεδα, από το οικονομικό ως το μάρκετινγκ και το πρεστίζ. Μοιάζει με σημαντικό λάθος εκ μέρους VW η σκέψη για πώληση της εταιρείας αυτής, ακόμη κι αν η δικαιολογία περιστρέφεται ξανά και ξανά στο παραδοσιακό “να ρίξει το βάρος στην πηγαία της δραστηριότητα, στα αυτοκίνητα VW”. Ευκολότερα βγάζει νόημα το ξεφόρτωμα προβληματικών κομματιών του ενεργητικού σου, παρά των πιο κερδοφόρων.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, αν όντως η Ducati βγει στο σφυρί, περισσότερο θα ήταν δείγμα ανησυχίας για το μέλλον του Ομίλου VW, παρά γι’ αυτό της ιταλικής εταιρείας που δείχνει υγιέστερη από ποτέ.

Ετικέτες