Indian Appaloosa: Ο άθλος για dragster στη Σιβηρία!

Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

9/3/2020

Όπως είχαμε αναφέρει και παλιότερα, η Appaloosa, ένα ειδικά τροποποιημένο Scout Bobber από την Indian και την Workhorse Speed Shop, ταξίδεψε μέχρι τα βάθη της Ρωσίας για να λάβει μέρος στο Baikal Mile Ice Speed Festival. Αρχικά, η Appaloosa είχε δημιουργηθεί από τον Brice Hennebert, ιδιοκτήτη του Workhorse Speed Shop στο Βέλγιο, με σκοπό να τρέξει στο περσινό Sultans of Sprint στην Imola με αναβάτη τον Randy Mamola. Ωστόσο, ο αγώνας δεν πραγματοποιήθηκε λόγω βροχής και ο Hennbert θέλοντας να προετοιμαστεί καλύτερα για το φετινό Sultans of Sprints, έψαχνε διάφορα events για να λάβει μέρος. Η συμμετοχή στο Baikal Mile Ice Speed Festival, έναν αγώνα dragster πάνω στην παγωμένη επιφάνεια μιας από τις αρχαιότερες και βαθύτερες λίμνες του πλανήτη, ήταν μακράν η καλύτερη επιλογή σύμφωνα με τον Hennbert.

“Δεν μπορούσα να πιστέψω πόσο μαγευτικό ήταν το event. Αρχικά, η λίμνη είναι πραγματικά τεράστια, με πάνω από 600 χιλιόμετρα μήκος και πάνω από 80 χιλιόμετρα πλάτος, περιέχει περισσότερο από το 20% του γλυκού νερού του πλανήτη. Η θέα είναι τελείως διαφορετική απ’ αυτά που έχουμε συνηθίσει και το μέρος είναι τελείως αποκομμένο απ’ τον πολιτισμό με υπερβολικά χαμηλές θερμοκρασίες. Πέραν αυτού, εκεί συγκεντρώνονται πάρα πολλοί άνθρωποι και πιέζουν τόσο τους εαυτούς τους, όσο και τις τρελές δημιουργίες τους στα όριά τους. Υπήρχαν πάρα πολλά οχήματα, από πολυτελή αυτοκίνητα μέχρι και τανκ! Έπρεπε να πάρουμε μέρος και ήταν απίστευτο όταν η πρότασή μου εγκρίθηκε απ’ την Indian” Είπε ο Hennbert.

Με τη θερμοκρασία να βρίσκεται πολλούς βαθμούς υπό του μηδενός, η Appaloosa χρειάστηκε να αλλάξει μορφή για άλλη μια φορά μόνο και μόνο για να μπορέσει να λάβει μέρος στον αγώνα. Στον κινητήρα του Bobber αντικαταστάθηκε το ήδη υπάρχον σύστημα ψεκασμού NOS από ένα νέο με καλύτερη λειτουργία στις τόσο χαμηλές θερμοκρασίες κι έτσι η Indian στόχευε να σπάσει και το ρεκόρ στον αγώνα dragster του ενός μιλίου. Στα ελαστικά της Dunlop τοποθετήθηκαν καρφιά, ενώ στο φαίρινγκ οι εισαγωγές του αέρα μίκρυναν σε μέγεθος, ώστε ο κινητήρας να μην παγώνει. Ωστόσο, οι προκλήσεις σε ένα τόσο αφιλόξενο – από πλευράς συνθηκών - μέρος που αντιμετώπισε ήταν μεγάλες και δεν κατάφερε να τις ξεπεράσει, όμως απέκτησε πολύτιμη εμπειρία.

Το να φτάσει τόσο η ομάδα όσο και η Appaloosa στα βάθη της Ρωσίας ήταν μια περιπέτεια από μόνη της, με τον Hennbert και τους δύο καλύτερούς του φίλους Sebastien Lorentz και Dorsan "DJ Peeta" Selecta να διανυκτερεύουν για μια νύχτα στη Μόσχα πριν συνεχίσουν το ταξίδι τους. Ο Hennebert μοιράστηκε τις σκέψεις του με τους φίλους για το ταξίδι λέγοντας πως αυτό είναι το πιο τρελό πράγμα που έχει επιχειρήσει ποτέ στη ζωή και πως θα ήθελε να κάνει κάτι ξεχωριστό για να το θυμάται. Έτσι, αποφάσισαν να κάνουν τατουάζ με τη φράση “Good for nothing. Ready for everything”, η οποία αντιπροσώπευε όλα όσα αισθάνονταν ο Hennebert! “Δεν μπορώ να πιστέψω πως ένας απλός τύπος σαν εμένα κατάφερε να φτιάξει μια τέτοια μοτοσυκλέτα και να λάβει μέρος σε ένα τόσο φοβερό event!” Απ’ τη Μόσχα, πέταξε ανατολικά στην Ulan Ude κι έπειτα ακολούθησε ένα πεντάωρο ταξίδι/ενημέρωση για το event μέχρι να φτάσουν στο Maksimikha, που βρίσκονταν το ξενοδοχείο που θα έμεναν.

Με τους τεχνικούς ελέγχους να έχουν ολοκληρωθεί μέσα σε μια σκηνή ώστε τόσο η Appaloosa όσο και τα μέλη της ομάδας να μην ξεπαγιάσουν, ήταν έτοιμοι πλέον να λάβουν μέρος στα πρώτα δοκιμαστικά των 200 μέτρων. Αναβάτης της Appaloosa (σ.σ. μην ξεχνάτε πως το όνομά της είναι η ράτσα αμερικάνικων αλόγων) ήταν ο Lorentz και οι πρώτες δοκιμές πάνω στον πάγο πήγαν πάρα πολύ καλά. “Η πρώτη προσπάθεια ήταν καλή, ήθελα να δοκιμάσω την πρόσφυση των ελαστικών, την ευστάθεια της μοτοσυκλέτας και φυσικά ότι μπορούσα να σταματήσω εκ τους ασφαλούς. Η Appaloosa επιτάχυνε σαν τρελή με το εμπρός ελαστικό να μην χάνει την πρόσφυσή του παρά την ανισόπεδη επιφάνεια. Απέκτησα μπόλικη αυτοπεποίθηση και αποφάσισα να την πιέσω περισσότερο.” Είπε ο Lorentz.

Παρότι τα πρώτα δεδομένα των δοκιμών ήταν θετικά, τα πράγματα άλλαξαν κατά πολύ όταν ο Lorentz επιχείρησε να κάνει το πρώτο πέρασμα των 1.600 μέτρων. Μετά τα πρώτα 200 μέτρα, ο πάγος είχε περισσότερα “σαμαράκια”, με αποτέλεσμα οι αναρτήσεις να καταναλώνουν το μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής τους και τα καρφιά των ελαστικών να έρχονται σε επαφή με τα φαίρινγκ της μοτοσυκλέτας! Η ομάδα ξεπέρασε σχετικά εύκολα αυτή τη δυσκολία, τροποποιώντας τα φαίρινγκ ώστε να έχουν μεγαλύτερη απόσταση απ’ τους τροχούς. Το πραγματικό πρόβλημα ήταν πως η μέγιστη τελική ταχύτητα της Appaloosa περιοριζόταν από κάποιο ηλεκτρολογικό θέμα. “Γνωρίζαμε πως θα ερχόμασταν αντιμέτωποι με αρκετές δυσκολίες αλλά δεν μπορούσαμε να τις προβλέψουμε καθώς δεν είχαμε προηγούμενη εμπειρία σε αγώνες πάνω στο πάγο. Αρχικά, αντικαταστήσαμε το πίσω ελαστικό με ένα άλλο με λιγότερα καρφιά ώστε να έχει χαμηλότερο βάρος και αυξήσαμε την πίεση. Έπειτα, αφαίρεσα το quickshifter και το Power Commander με την ελπίδα πως θα λυνόταν το πρόβλημα των ηλεκτρικών.”

Παρά τις προσπάθειες του Hennebert, η δεύτερη προσπάθεια του Lorentz στον πάγο δεν απέδωσε. “Θεωρώ πως το πρόβλημα οφειλόταν στις εξαιρετικά χαμηλές θερμοκρασίες (-20 ^οC). Χρησιμοποιούσαμε μια αγωνιστική ECU, η οποία δεν είχε προγραμματιστεί για να λειτουργεί σε τόσο ακραίο περιβάλλον. Την τελευταία μέρα της έκανα reset και όσες αλλαγές μπορούσα, όμως η αποστολή των κατάλληλων διαγνωστικών εργαλείων ήταν αδύνατη και δεν μπορούσα να ξέρω ποιο ακριβώς ήταν το πρόβλημα.”

Την τελευταία μέρα, ο καιρός ήταν καλύτερος και η ομάδα αποφάσισε να χρησιμοποιήσει για πρώτη φορά το σύστημα ψεκασμού NOS με την καλύτερη προσπάθειά της να αγγίζει τα 180km/h. Η Indian μπορεί να μην κατάφερε τους στόχους της, όμως η εμπειρία που απέκτησε η ομάδα ήταν τεράστια και πλέον είναι προετοιμασμένη για το επικείμενο Sultans of Sprints. “Η Appaloosa έχει περισσότερες δυνατότητες από αυτές που είδαμε στο Ice Speed Festival και γνωρίζω πως ο Brice θα εκμεταλλευτεί πλήρως την εμπειρία που αποκτήσαμε εδώ, ώστε να επιστρέψει δριμύτερος στο Sultans of Sprints,” ανέφερε ο Lorentz.

https://bit.ly/MOTO_675

Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

5/2/2026

Η προσωπική μοτοσυκλέτα του ανθρώπου που ταύτισε το όνομά του με το club των Hells Angels, την κουλτούρα των συμμοριών μοτοσυκλέτας και ενέπνευσε την σειρά Sons of Anarchy δημοπρατήθηκε από τον οίκο Mecum.

Στο πλαίσιο της δημοπρασίας Mecum Las Vegas Motorcycles 2026, ένα κομμάτι της σύγχρονης αμερικανικής ιστορίας βγήκε στο σφυρί. Δεν πρόκειται για μια ακόμα custom κατασκευή με υπερβολική δόση χρωμίου, αλλά για την προσωπική Harley-Davidson FXRT Sport Glide του 1992 που ανήκε στον Ralph "Sonny" Barger Jr., τον ιδρυτή του παραρτήματος των Hells Angels στο Oakland.

Γεννημένος το 1938 στο Modesto της Καλιφόρνια, ο Barger μεγάλωσε στις γειτονιές του Oakland. Aποβλήθηκε αρχικά από το σχολείο και αργότερα από τον στρατό όταν ανακαλύφθηκε ότι είχε πλαστογραφήσει το πιστοποιητικό γέννησής του για να καταταγεί στα 16 του. Το 1957 ίδρυσε το παράρτημα των Hells Angels στο Oakland, και σύντομα έγινε κεντρική φυσιογνωμία της λέσχης, παρά το γεγονός ότι ο ίδιος αρνιόταν τον τίτλο του παγκόσμιου προέδρου. Η ζωή του ήταν γεμάτη αντιφάσεις. Ήταν παρών στη συναυλία του Altamont στην California το 1969, όπου οι Hells Angels εκτέλεσαν χρέη security και ένας νεαρός μαχαιρώθηκε από μέλος τους, μετά από διαπληκτισμό. H ρήξη του με τον νόμο είχε διάρκεια δεκαετιών με σειρά κατηγοριών και καταδικών, με ποικίλη θεματολογία, εκβιασμούς, εμπορία ναρκωτικών, ξυλοδαρμούς, απόπειρες δολοφονίας, παράνομη οπλοκατοχή και άλλα, που τον οδήγησαν πολλές φορές στη φυλακή, όπου πέρασε συνολικά 13 χρόνια της ζωής του. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του, ασχολήθηκε με τη συγγραφή, αντλώντας έμπνευση από τα βιώματα του, δραστηριοποιήθηκε και ως σύμβουλος ασφαλούς οδήγησης (!), ενώ το ευρύ κοινό τον γνώρισε μέσα από τον ρόλο του "Lenny the Pimp" στη σειρά Sons of Anarchy. Ο ίδιος συνέχιζε να καβαλάει μοτοσυκλέτες μέχρι το τέλος και ακόμα και οι περιπέτειες υγείας που οδήγησαν σε τραχειοτομή δεν κατάφεραν να τον κρατήσουν μακριά από τους δύο τροχούς. Ο Barger έφυγε από τη ζωή το 2022.

H σειρά FXR ήταν επιτυχημένη λόγω της οδικής συμπεριφοράς της σχεδιασμένη στις αρχές της δεκαετίας του '80 (με τη συμβολή και του Erik Buell), διέθετε ένα πλαίσιο με αυξημένη ακαμψία και ελαστικές βάσεις κινητήρα, προσφέροντας μια οδηγική εμπειρία που πλησίαζε τα ευρωπαϊκά δεδομένα, χωρίς να θυσιάζει τον παραδοσιακό αμερικάνικο χαρακτήρα των V-Twin κινητήρων, με τη συγκεκριμένη FXRT του 1992 να φέρει τον Evolution 82 CI (1.340cc), συνδυασμένο με πεντατάχυτο κιβώτιο.

Η μοτοσυκλέτα με το μεγάλο φαίρινγκ και τα ευμεγέθη φωτιστικά σώματα κοσμεί το εξώφυλλο της βιογραφίας του Barger, “The Life and Times of Ralph ‘Sonny’ Barger Jr.” και παρά τα 33.638 μίλια στο κοντέρ, η κατάστασή της παραμένει εξαιρετική, σε πλήρως λειτουργική κατάσταση, διατηρώντας τις προσωπικές παρεμβάσεις του ιδιοκτήτη της, με την χαρακτηριστική μαύρη custom βαφή με κόκκινο-πορτοκαλί λεπτομέρειες και το όνομα του Sonny Barger γραμμένο στις δύο πλευρές του ρεζερβουάρ. Ξεχωριστή είναι και η σέλα αναβάτη με ελατήρια και η συνοδηγού με πλάτη. Τον εξοπλισμό της συμπληρώνει ένα ζεύγος σκληρές βαλίτσες στον ίδιο χρωματικό συνδυασμό.

Το ενδιαφέρον ήταν τεράστιο ήδη πριν χτυπήσει το σφυρί καθώς η μοτοσυκλέτα, η οποία συνοδευόταν από έγγραφα που πιστοποιούν την ιδιοκτησία του Barger, θεωρήθηκε από τους συλλέκτες ως ένα κειμήλιο της αμερικανικής ιστορίας του περιθωρίου.

H τιμή πώλησης που έκανε την “ιστορική” μοτοσυκλέτα να αλλάξει χέρια δεν ανακοινώνεται επισημά από τον οίκο Mecum, πάρα μόνο σε εγγεγραμμένα μέλη αλλά σύμφωνα με πληροφορίες, πλησίασε το ποσό των 125.000 δολαρίων. Η τιμή αυτή θα αποτελούσε ρεκόρ για το συγκεκριμένο μοντέλο, αν επιβεβαιωνόταν, καθώς μια αντίστοιχή FXRT της ίδιας περιόδου τιμολογείται πολύ χαμηλότερα στην αγορά μεταχειρισμένων.