ΙΟΜΤΤ: Θεατρική παράσταση για τον Michael Dunlop - The Safety Catch

"Να αγωνίζεται κανείς ή να μην αγωνίζεται;" - Σαιξπηρικός διάλογος με τον νεκρό πατέρα του
The Safety Catch
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

29/5/2025

Η παράσταση διάρκειας 90 λεπτών, με τίτλο The Safety Catch, ακολουθεί έναν φανταστικό διάλογο μεταξύ του Michael Dunlop, 29 πλέον φορές νικητή του TT (τον οποίο ενσαρκώνει ο Andrew McCracken), και του Liam Beckett (Fra Gunn), στενού φίλου του εκλιπόντος πατέρα του Michael και επίσης νικητή στο Isle of Man, Robert.

Η παράσταση πραγματεύεται φιλοσοφικά ερωτήματα και έννοιες - παλιά όσο ο άνθρωπος. Το νόημα, ο στόχος, η αφοσίωση, το ρίσκο, η απώλεια και η επιτυχία αποκτούν άλλη διάσταση μέσα από το πρίσμα ενός αναβάτη που ερχόμενος από μια οικογένεια με βαριά αγωνιστική παράδοση και κληρονομιά έχει κατορθώσει να είναι ο πλέον επιτυχημένος αναβάτης στο ΤΤ του Isle of Man, ιστορία που γράφεται ακόμα. Έχοντας χάσει όμως στον βωμό της ταχύτητας θείο, πατέρα και αδερφό.

Με φόντο τον θάνατο του αδερφού του, William Dunlop, στους αγώνες Skerries το 2018, η παράσταση εστιάζει σε μια έντονη συζήτηση μεταξύ των δύο χαρακτήρων, για το αν ο Michael πρέπει να συνεχίσει να αγωνίζεται.

The Safety Catch

Ο Nick Snow, συγγραφέας του έργου, εξηγεί: “Πολλά έργα του Σαίξπηρ ήταν μεταφορές ελληνικών τραγωδιών. Αν σκεφτείτε την ιστορία του Αχιλλέα, είχε να κάνει μια επιλογή, ένα δίλημμα, να κυνηγήσει τη δόξα και τον μύθο με κάθε κόστος, ακόμα και θανάσιμο, ή να αποσυρθεί και να απολαύσει μια ήσυχη ζωή. Κάπως έτσι είναι το δίλημμα κάθε αναβάτη αγώνων δρόμου.”

Ο Snow, εκδότης στο επάγγελμα, έγραψε το The Safety Catch κατά τη διάρκεια της πανδημίας, ύστερα από μια κουβέντα στα γυρίσματα της ταινίας Prisoners of the Moon, στην οποία συμμετείχε ως σεναριογράφος.

“Εκείνη την περίοδο, όλοι μας καλούμασταν να επανεκτιμήσουμε τη σχέση μας με τον κίνδυνο. Έτσι, βρήκα ιδιαίτερα ενδιαφέρον να ερευνήσω πώς οι άνθρωποι σταθμίζουν το ρίσκο έναντι της ανταμοιβής στη ζωή τους”, συνεχίζει.

“Οι αγώνες δρόμου είναι ίσως το πιο εξαιρετικά επικίνδυνο πράγμα που μπορεί να κάνει κανείς. Όμως, αν μιλήσεις με οποιονδήποτε αναβάτη, θα σου πει ότι αξίζει. Η ζωή δεν είναι ποτέ πιο έντονη από τη στιγμή που τη ρισκάρεις – είναι η πρόκληση και το γεγονός ότι τα κατάφερες που δίνουν νόημα.”

The Safety Catch

Η παράσταση έκανε πρεμιέρα το 2022 και ακολούθησε μια εβδομάδα με sold-out παραστάσεων στο θέατρο Lyric στο Belfast το φθινόπωρο του 2023. Η κινηματογραφημένη εκδοχή προβάλλεται τώρα στο The Studio Theatre στο Douglas και στο Erin Arts Centre στο Port Erin.

“Είχε καλές κριτικές και θερμή υποδοχή από το κοινό”, λέει ο Snow. “Θέλαμε να την περιοδεύσουμε στην Ιρλανδία και πιθανότατα θα το κάνουμε, σίγουρα θα πάμε σε μέρη όπως το Coleraine και το Port Stewart.”

Η συγγραφή της παράστασης ενέπνευσε επίσης τον Nick να ξαναμπεί στον κόσμο της μοτοσυκλέτας, καθώς είχε σταματήσει την οδήγηση μετά από σύντομη εμπειρία με μια Yamaha RD125 στα 17 του.

“Καθώς έγραφα, σκεφτόμουν ότι αυτό ήταν ανόητο, πώς μπορώ να περιγράψω τι σημαίνει να είσαι αγωνιζόμενος δρόμου, αν δεν έχω καν ανέβει σε μηχανή;” παραδέχεται. “Ένα από τα ελάχιστα πράγματα που μπορούσες να κάνεις κατά την καραντίνα ήταν να πας σε σχολή μοτοσυκλέτας. Έτσι, έκανα τα απαραίτητα μαθήματα και εξετάσεις το 2021.”

“Αγόρασα μια Honda CB500X – εξαιρετική και ιδανική για πρώτη μηχανή – και περίπου έναν χρόνο μετά την αντάλλαξα με μια νέα Honda Hornet.”

 

Μείωση ΦΠΑ στα κράνη: Το νομοθετικό παράθυρο για το 6%!

Το ζητήσαμε από τον Υφυπουργό Υγείας
Μείωση ΦΠΑ στα κράνη: Το νομοθετικό παράθυρο για το 6%!
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

14/4/2026

Η μείωση ΦΠΑ στα κράνη είναι ένα ζήτημα που μας απασχόλησε εδώ στο MOTO έντονα στις αρχές της δεκαετίας του ’90, όταν είδαμε μπροστά μας να ετοιμαζόμαστε ως χώρα να χάσουμε το μοναδικό νομοθετικό παράθυρο για την καθιέρωση μηδενικού συντελεστή. Όπως και τελικά συνέβη!

Εκείνη την εποχή όμως δεν υπήρχε η υποστήριξη του κόσμου για έναν βασικό λόγο: «Ας έχει και 50% ΦΠΑ, εμείς έτσι και αλλιώς δεν το φοράμε», ήταν μία από τις βασικές απαντήσεις κόντρα σε κάθε εκστρατεία που ουσιαστικά μηδένιζε την πίεση προς οποιονδήποτε κρατικό εκπρόσωπο.

Έτσι και αλλιώς μόνο εμείς κάναμε εκστρατεία για τη χρήση του εκείνη την εποχή, ούτε καν η ίδια η Πολιτεία!

Πέντε χρόνια μετά, το 1995, αποφάσισε το κράτος να αυστηροποιήσει τη χρήση ζώνης και κράνους με μηδαμινά ωστόσο αποτελέσματα, ιδιαίτερα στη χρήση κράνους. Τότε ήταν η πρώτη φορά που ακούστηκε παράπονο για τον ΦΠΑ, ήταν όμως ήδη αργά.

Το θέμα μηδενισμού ΦΠΑ στα κράνη επανήλθε στην επικαιρότητα μόνο όταν αυξήθηκε η φορολογία πάνω από τον μέσο όρο της Ευρώπης και τότε μόνο φάνηκε αυτό για το οποίο φωνάζαμε στις αρχές του ’90, πως δεν γίνεται να μειωθεί κάτω από το 12% καθώς η Ε.Ε. δεν επιτρέπει, για λόγους ανταγωνισμού, μικρότερους συντελεστές παρά μόνο σε αγαθά πρώτης ανάγκης.

Το παράδειγμα της Αγγλίας εξηγεί με τον καλύτερο τρόπο τι ακριβώς δεν άκουσε ο κόσμος το 1991: Προετοιμάζοντας την δημιουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το 1993, τα κράτη μέλη είχαν ήδη συμφωνήσει σε μία σειρά από όρους, μέσα σε αυτούς ήταν πως θα έβαζαν ένα κατώτερο όριο στο ΦΠΑ, ώστε να μη μπορεί μία χώρα να τον μηδενίσει, με στόχο να προσελκύσει πολίτες άλλων χωρών να διασχίσουν τα σύνορα και να την επιλέξουν ως «παράδεισο της λιανικής πώλησης» πραγματοποιώντας τις αγορές τους εκεί, αντί για τη χώρα τους. Εξαίρεση θα γινόταν μόνο για αγαθά πρώτης ανάγκης που κάθε κράτος θα μπορούσε να επιβάλλει ό,τι ΦΠΑ ήθελε καθώς και μόνο για την προπαρασκευαστική περίοδο, άνοιγε ένα και μόνο παράθυρο, να διατηρήσουν το μηδενικό ΦΠΑ σε όσα αγαθά το είχαν πράξει ήδη.

Η Αγγλία ήταν η μόνη χώρα εκείνη την εποχή με μηδενικό ΦΠΑ στα κράνη και έτσι όταν στις 7 Φεβρουαρίου υπογράφτηκε η Συνθήκη του Μάαστριχτ που σε ισχύ θα έμπαινε την 1η Νοεμβρίου 1993, είχαν την ευκαιρία να επιλέξουν να διατηρήσουν τον μηδενικό συντελεστή ΦΠΑ και δεν παρέλειψαν να το κάνουν. Όσο η Αγγλία ήταν εντός της Ε.Ε. ήταν η μόνη χώρα της Ευρώπης με μηδενικό ΦΠΑ στα κράνη, τώρα προφανώς μπορεί να αυτορυθμίσει οποιονδήποτε συντελεστή, υπήρξε όμως το μοναδικό παράδειγμα εντός Ε.Ε. με μηδενικό ΦΠΑ στα κράνη μοτοσυκλετών.

Εμείς δεν τα λέμε αυτά πρώτη φορά, τα έχουμε εξηγήσει πολλές και εδώ αναλυτικά η πιο πρόσφατη που παράλληλα εξηγεί και την εγκληματικότητα της κυβέρνησης, να πληρώνει πρόστιμο γιατί διατηρεί τον ΦΠΑ σε αγαθά πρώτης ανάγκης!

Για ένα σημαντικό ποσοστό κρατών-μελών που η μοτοσυκλέτα δεν αποτελεί καθημερινό όχημα μετακίνησης, το ζήτημα αυτό είναι άνευ ουσίας, για την Ιταλία, την Ισπανία, τη Γαλλία, την Πορτογαλία και φυσικά και για εμάς, το ύψος φορολογίας στα κράνη έχει διαφορετική σημασία.

Για αυτό και ήταν αναπάντεχο το γεγονός πως πριν από έξι χρόνια, στις αρχές του 2020, ο συντελεστής ΦΠΑ έπεσε στο 13% αντί του 24%, μία όμως αλλαγή που έγινε για να ψαλιδίσει την αύξηση του κόστους που ήδη ερχόταν και δεν έκανε μεγάλο αντίκτυπο στο κοινό.

Μία περαιτέρω μείωση στο 6% θα μπορούσε να κάνει τη διαφορά, αν φυσικά δεν απορροφηθεί, ενώ θα άνοιγε και τον δρόμο για μελλοντικό μηδενισμό, που ήταν και ο αρχικός μας στόχος, πριν από 35 χρόνια!

Το παράθυρο για μείωση κάτω από το όριο που θέτει η Ε.Ε. είναι να εγγραφούν τα κράνη ως απαραίτητος εξοπλισμός ασφαλείας, όπως δηλαδή είναι στην πράξη! Ωστόσο η Ε.Ε. έχει νομοθετήσει μέχρι στιγμής για τα κράνη των εργοταξίων, όχι και εκείνα των μοτοσυκλετών, καθότι όπως πολλές φορές έχουμε εξηγήσει, η μοτοσυκλέτα είναι κάτι άγνωστο στα έδρανα των Βρυξελών. Ένα παράθυρο υπάρχει μέσω γνωμοδότησης από το Υπουργείο Υγείας και αυτό ακριβώς ζητήσαμε πριν λίγες ημέρες.

Στην Έκθεση Μοτοσυκλέτας 2026, που το MOTO ήταν το μόνο αμιγώς μοτοσυκλετιστικό μέσο που είχε περίπτερο, για να είμαστε κοντά στους επισκέπτες και αναγνώστες, πέρασε μεταξύ άλλων και ο Υφυπουργός Υγείας, Μάριος Θεμιστοκλέους και όταν βρέθηκε στο περίπτερο του MOTO, είχαμε την ευκαιρία να του καταθέσουμε αίτημα για τη θετική του εισήγηση προς το 6% στο ΦΠΑ για τα κράνη μοτοσυκλετών. 

Ο δρόμος είναι μακρύς, τουλάχιστον τώρα εκτός από ένα πρώτο βήμα, υπάρχει και η υποστήριξη του κόσμου, που δεν κάνει το ίδιο λάθος με το 1990.

 

 

 

Όπως είχαμε τονίσει και εδώ, η χώρα μας κάνει το έγκλημα να επιβάλλει φορολογία εκτός κανόνων της Ε.Ε. και να πληρώνει πρόστιμο για τον λόγο αυτό. Όσο η διαφορά εισπραχθέντων από την παράνομη φορολογία μείον του προστίμου καταλήγει με θετικό πρόσημο, τόσο θα συνεχίζει το έγκλημα αυτό. Εκτός από το παράδειγμα με την ενσωμάτωση της οδηγίας για τον μηδενισμό ΦΠΑ στα είδη πρώτης ανάγκης, στο θέμα των μοτοσυκλετών που μας αφορά, η χώρα μας εγκληματεί και με το Ειδικό Τέλος Ταξινόμησης. Η Ε.Ε. το γνωρίζει αυτό και σχεδιάζει να ανεβάσει το πρόστιμο σε τέτοιο ύψος που πλέον να μη συμφέρει η διατήρησή του.

Αν κάποιος αφαιρέσει την διαφορά ΦΠΑ και το Ειδικό Τέλος Ταξινόμησης από την τελική τιμή, τότε θα καταλάβει πως οι μοτοσυκλέτες στην Ελλάδα δεν πωλούνται ακριβότερα από άλλες χώρες λόγω κέρδους, αλλά εξαιτίας αυξημένης φορολογίας που ως ένα σημείο καταλήγει και ζήτημα ασφάλειας, ιδιαίτερα στις μοτοσυκλέτες 1.000 κυβικών που η διαφορά αυτή διαφαίνεται περισσότερο.

Άρα το συμπέρασμα είναι πως μία χαρά θα μπορούσε να μειώσει η Πολιτεία το ΦΠΑ στο 0% και να πληρώνει έπειτα πρόστιμο στην Ε.Ε. αλλά αυτό δεν θα το κάνει αν δεν υπάρχει άμεσο όφελος στο ταμείο. Το μακροχρόνιο όφελος για την κοινωνία είναι δεδομένο, αλλά αυτό δεν το κοιτά κανείς. Ας ελπίσουμε λοιπόν πως από την πλάγια οδό θα έρθει η περαιτέρω μείωση στο 6% για αρχή και πως αυτή θα περάσει στην τελική τιμή και βλέπουμε έπειτα και για τον στόχο του 1990!