Κατοχυρώθηκε το νέο ρεκόρ ταχύτητας 295,3 χλμ./ώρα για δικάβαλο με μοτοσυκλέτα
Το ρεκόρ είχε σημειωθεί στις 25 Μαΐου ωστόσο κατοχυρώθηκε επίσημα πριν από μερικές ημέρες από την επιτροπή του Guiness World Record
Από το
motomag
24/8/2023
Οι Allen Millyard και Henry Cole κατάφεραν να σπάσουν το ρεκόρ ταχύτητας για δικάβαλο με μοτοσυκλέτα, αγγίζοντας τα σχεδόν 300 χλμ./ώρα. Η ιδιοκατασκευή του Millyard χρησιμοποιούσε έναν V10 κινητήρα της Dodge Viper 8.000 κ. εκ. απόδοσης 500 ίππων.
Για να καταφέρουν οι Millyard και Cole να επιτύχουν το συγκεκριμένο ρεκόρ έπρεπε να ξεπεράσουν το προηγούμενο των 291,98 χλμ./ώρα που είχαν πετύχει οι Αμερικανοί Erin Hunter και Andy Sills στο Bonneville Salt Flats το 2011. Ο Millyard με την ιδιοκατασκευή που είχε δημιουργήσει πριν 13 χρόνια μόνος του είχε καταφέρει να ξεπεράσει τα 320 χλμ./ώρα, ωστόσο με συνεπιβάτη το έργο του ήταν πολύ διαφορετικό. Ο ίδιος χαρακτηριστικά ανάφερε πως έπρεπε να σκέφτομαι πως οδηγώ μια μοτοσυκλέτα που ζυγίζει 600 κιλά, έχει έναν V10 κινητήρα 8.000 κ. εκ. απόδοσης 500 ίππων, δεν έχει φαίρινγκ και πλέον θα έχει και έναν ακόμη αναβάτη. Στην ουσία ήταν σαν να έχεις ένα topbox γεμάτο τσιμέντο.
Ο Millyard πρόσθεσε πως ήταν πολύ προσεκτικός κατά τη διάρκεια της ημέρας εκείνης, με τον ίδιο να αυξάνει σταδιακά την ταχύτητα του. Ο ίδιος έδωσε φυσικά τα εύσημα στον συνεπιβάτη του Henry Cole καθώς εκείνος έδειξε απόλυτη εμπιστοσύνη στις οδηγικές του ικανότητες ενώ δεν πανικοβλήθηκε σε κανένα σημείο των προσπαθειών τους. Μπορεί να χρειάστηκαν κάποιοι μήνες ώστε να κατοχυρωθεί το ρεκόρ επίσημα από την επιτροπή του Guiness World Record ωστόσο πλέον οι δύο Βρετανοί μπορούν να περηφανεύονται πως είναι οι κάτοχοι του ρεκόρ ταχύτητας για δικάβαλο με μοτοσυκλέτα.
Harley Davidson RMCR Concept - Café Racer 150 hp με έμπνευση από XLCR
Σχεδιασμένη από την ομάδα design της αμερικάνικης εταιρείας, με προοπτικές παραγωγής
Από τον
Κώστα Γκαζή
4/3/2026
Στα τέλη Φεβρουαρίου, στην έκθεση custom μοτοσυκλετών “Mama Tried” στο Milwaukee, η Harley-Davidson παρουσίασε ένα πολύ ενδιαφέρον concept μοντέλο, με café-racer στιλ, τον κινητήρα Revolution Max 1250 της Pan America και έμπνευση τόσο από το κλασικό XLCR της εταιρείας, όσο και από το Πρωτάθλημα Super Hooligan.
Η RMCR, δηλαδή η Revolution Max Café Racer, έχει χτιστεί γύρω από τον σύγχρονο V2 κινητήρα της γνωστής μας Pan America, ο οποίος σε μορφή παραγωγής αποδίδει 150 hp, ενώ στο Πρωτάθλημα Super Hooligan των ΗΠΑ αποδίδει 128 hp λόγω των κανονισμών της κατηγορίας.
Υπεύθυνοι για την κατασκευή της RMCR δεν είναι κάποιος ανεξάρτητος σχεδιαστικός οίκος, αλλά η εσωτερική ομάδα design της Harley-Davidson, και η παρουσίαση της μοτοσυκλέτας στο “Mama Tried” στόχο έχει να βολιδοσκοπήσει την απήχηση του κοινού, για ενδεχόμενη έλευση του μοντέλου στην παραγωγή.
Η Harley σίγουρα δεν είναι γνωστή για τις café-racer μοτοσυκλέτες της, καθώς η μοναδική απόπειρα της εταιρείας ήταν με το -σχεδιαστικά πανέμορφο- XLCR, που παρέμεινε στην παραγωγή μόλις δύο χρόνια (1977-1979) καθώς ξένισε τόσο τους hardcore φαν της εταιρείας, όσο και τους “πιουρίστες” της κατηγορίας, καθώς ούτε οι μεν ούτε οι δε ήταν έτοιμοι για ένα Café Racer της αμερικανικής εταιρείας.
Η RMCR πατάει στη συνταγή της XLCR, χαράζοντας παράλληλα τη δική της σχεδιαστική πορεία στο 2026. Διατηρεί το bikini-φαίρινγκ, σε πιο επιθετικό και σύγχρονο στιλ, τα κλιπ-ον έχουν τοποθετηθεί χαμηλότερα, η καπιτονέ σέλα έχει πιο έντονη καμπούρα στο πίσω μέρος, ενώ τα εξαρτήματα της μοτοσυκλέτας δεν κάνουν ρετρό παραχωρήσεις.
Ανεστραμμένο πιρούνι σεβαστών διαστάσεων της Ohlins, ακτινικές δαγκάνες της Brembo που πιάνουν σε δυο τεράστιους δίσκους μπροστά, στιβαρό ψαλίδι, μονό πίσω αμορτισέρ Ohlins, και σπορ ελαστικά χαμηλού προφίλ. Κατάμαυρη κι αυτή όπως η XLCR, με μοναδικές λεπτομέρειες που ξεχωρίζουν σε μεταλλικό χρώμα το σύστημα εξάτμισης της Akrapovic με τα δύο τελικά, και τα βουρτσισμένα πλαϊνά στις ζάντες -η τελευταία λεπτομέρεια αποτελεί έναν ακόμα φόρο τιμής στην XLCR.
Τα όργανα είναι ένα ποίημα του design, αφού αποτελούνται από δυο στρογγυλά ψηφιακά “ρολόγια”, ενώ η μοτοσυκλέτα έρχεται με μπόλικα εξαρτήματα από carbon -μάσκα, πλαϊνά καπάκια, προστατευτικά ψυγείου, κάλυμμα ρεζερβουάρ, σέλα, κ.α. Στο τιμόνι ξεχωρίζει ένα μαύρο σταμπιλιζατέρ. Full-Led είναι τα φωτιστικά σώματα.
Πέρα από το μαύρο χρώμα, η RMCR έχει και μερικές χρυσές λεπτομέρειες, στη μάσκα, την ουρά, τα πλαϊνά καπάκια, στα εμβλήματα, στην αλυσίδα, και στο ρεζερβουάρ του πίσω αμορτισέρ.
Από πλευράς κατηγοριοποίησης, θα μπορούσαμε να πούμε πως η μοτοσυκλέτα δεν είναι ένα καθαρό Café Racer, έχοντας και Power Cruiser στοιχεία. Μένει να δούμε αν τελικά θα περάσει στην παραγωγή, και όταν περάσει ποια θα είναι τα σημαντικά του τεχνικά χαρακτηριστικά αλλά και η τιμή του, ώστε να μπορέσει να σταθεί επάξια απέναντι στον ανταγωνισμό -που δεν είναι και πολυπληθής στη σημερινή εποχή.
Σίγουρα αν περάσει στην παραγωγή η RMCR δεν θα είναι φθηνή, ενώ μεγάλο τμήμα του παραδοσιακού κοινού της εταιρείας πιθανώς θα του γυρίσει την πλάτη, όπως έγινε και με το XLCR. Όμως από πλευράς σχεδιασμού, η μοτοσυκλέτα δείχνει πολύ δουλεμένη και ποθητή, και σίγουρα αποτελεί κάτι φρέσκο για την αμερικάνικη εταιρεία που τα τελευταία χρόνια αναλώνεται σε ειδικές εκδόσεις.
