Kawasaki H2R - 391Km/h στο κοντέρ, σε δημόσιο δρόμο; Δείτε το video!
Από τον
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
25/5/2016
Ο εξαιρετικός Kenan Sofuoğlu δεν χρειάζεται συστάσεις καθώς κατέχει τα περισσότερα ρεκόρ στο παγκόσμιο πρωτάθλημα supersport. Είναι ένας από τους πρώτους ιδιοκτήτες που παρέλαβαν το δικό τους Kawasaki H2R και πολύ γρήγορα μπήκε στην διαδικασία να το μετατρέψει κατάλληλα με σκοπό να φτάσει το μαγικό νούμερο των 400km/h. Την περασμένη εβδομάδα έφτασε τα 375Km/h στο κοντέρ μέχρι που το πίσω ελαστικό άρχισε να διαλύεται! Συνεχίζοντας όμως τις δοκιμές, εχθές κατέγραψε το μαγικό νούμερο: 391Km/h καταγράφοντας σε video την προσπάθεια!
Το video ξεκινά με 4η και 192 χιλιόμετρα και μετά από 25 δευτερόλεπτα το τροποποιημένο, όπως λέει ο ίδιος H2R, φτάνει τον μαγικό αριθμό των 391 χιλιομέτρων! Ακόμα πιο εντυπωσιακό για εμάς, είναι να δούμε που βρήκε ο Kenan μία κατάλληλη ευθεία για να κάνει τις προσπάθειες αυτές! Το MOTO ήταν ανάμεσα στους πρώτους στον κόσμο που δοκίμασε το H2R –στον διάδρομο του Τατοίου- πραγματοποιώντας μόλις την 2η ανεξάρτητη δυναμομέτρηση παγκοσμίως με ένα μοναδικό συγκριτικό σε πίστα – αλλά ο καημός μας είναι ότι δεν βρήκαμε μία ευθεία τόσων πολλών χιλιομέτρων (που να μπορούμε να την δεσμεύσουμε)!
Από την μικρή μας αυτή ζήλια, καθίσαμε να κάνουμε ορισμένες πράξεις και έτσι πρόχειρα (απόσταση = τελική ταχύτητα ανά sec + ½επιτάχυνση ανά sec στο τετράγωνο) υπολογίσαμε ότι ο Kenan διένυσε περισσότερα από 2.2 Km, από την αρχή του video, μέχρι να φτάσει τα 391 χιλιόμετρα, που σημαίνει ότι είχε στην διάθεσή του τουλάχιστον τρία χιλιόμετρα. Άλλωστε αυτές οι ταχύτητες δεν γίνονται σε οβάλ πίστες, καθώς υπάρχει ανώτατο όριο, πάνω από την οποία εκτοξεύεσαι… κυριολεκτικά, την στιγμή που οι ευθείες ανάμεσα στις κεκλιμένες στροφές δεν επαρκούν. Με βάση τα παραπάνω λοιπόν, τις αντανακλάσεις στο video και τα δέντρα, ο Kenan Sofuoğlu μάλλον εξασφάλισε κάποιον δημόσιο δρόμο, για αυτό το εντυπωσιακό νούμερο!
Η άλλη εξήγηση, καθώς ο Kenan έχει και Kawasaki H2, είναι να έχει μετατρέψει το H2 χρησιμοποιώντας το αλουμινένιο φιλτροκούτι από H2R, εξάτμιση, ECU και φυσικά την ανθρακονημάτινη εισαγωγή που κάνουν το H2R ξεχωριστό, πράγματα δηλαδή που βρίσκεις μόνο όταν έχεις την υποστήριξη της Kawasaki - και η δοκιμή αυτή να έγινε σε autobahn της Γερμανίας… Όπως και να έχει πρόκειται για κάτι εντυπωσιακό!
Second Ride: Η γερμανική εταιρεία που δίνει μια δεύτερη, ηλεκτρική ζωή σε παλιές μοτοσυκλέτες
Μια διαφορετική προσέγγιση στην ηλεκτρική τεχνολογία των δικύκλων υπόσχεται να δώσει λύσεις
Από τον
Φίλιππο Σταυριδόπουλο
17/3/2026
Με open-source φιλοσοφία, επισκευάσιμες μπαταρίες και έμφαση στην κοινότητα, η Second Ride επιχειρεί να φέρει τα ηλεκτρικά πιο κοντά στους αναβάτες.
Η μετάβαση στα ηλεκτρικά δίκυκλα δεν είναι τόσο απλή όσο θα ήθελαν οι κατασκευαστές. Κόστος, αυτονομία, διάρκεια ζωής μπαταριών και ίσως πιο σημαντικό, η έλλειψη δυνατότητας επισκευής αποτελούν βασικά εμπόδια. H γερμανική εταιρεία Second Ride δείχνει να κατανοεί βαθιά αυτά τα προβλήματα και ευελπιστεί να τα αντιμετωπίσει στη ρίζα τους.
Αντί να δημιουργεί απλώς kit μετατροπής για εξηλεκτρισμό παλαιότερων μοτοσυκλετών, η Second Ride επαναπροσδιορίζει συνολικά το πώς θα μπορούσε να είναι η ιδιοκτησία ενός ηλεκτρικού δικύκλου, ειδικά για όσους αγαπούν τις κλασικές μοτοσυκλέτες και το μαστόρεμα.
O εξηλεκτρισμός των κλασικών… σε άλλο σκεπτικό
Η ιδέα της μετατροπής μιας κλασικής μοτοσυκλέτας σε ηλεκτρική δεν είναι καινούργια. Σίγουρα μεγάλο κομμάτι της γοητείας της “κλασσικής μοτοσυκλέτας” χάνεται, χωρίς την οσμή, τον θόρυβο και τη δόνηση της “καρδιάς” της, αλλά για πολλούς αποτελεί έναν τρόπο να διατηρήσουν ζωντανά αγαπημένα μοντέλα, ειδικά όταν η εύρεση ή πόσο μάλλον η δημιουργία ανταλλακτικών γίνεται δύσκολη ή ακριβή. Παράλληλα, τα ηλεκτρικά σύνολα ισχύος προσφέρουν άμεση ροπή και πιο φιλική λειτουργία.
Ωστόσο, το κόστος μετατροπής παραμένει υψηλό, ενώ υπάρχουν και σοβαρά ερωτήματα γύρω από τη διάρκεια ζωής και τη συντήρηση των μπαταριών. Εδώ ακριβώς έρχεται η προσέγγιση της Second Ride να διαφοροποιηθεί.
Μπαταρίες που… επισκευάζονται
Ένα από τα πιο ριζοσπαστικά στοιχεία της φιλοσοφίας της εταιρείας αφορά τον σχεδιασμό των μπαταριών. Σήμερα, τα περισσότερα battery packs αποτελούνται από κυψέλες συγκολλημένες μεταξύ τους, κάτι που δυσκολεύει, έως καθιστά αδύνατη, την επισκευή.
Η Second Ride προτείνει μια διαφορετική αρχιτεκτονική: κυψέλες που τοποθετούνται με σύστημα πίεσης, αντίστοιχο με αυτό που γνωρίζουμε από απλές μπαταρίες καθημερινών συσκευών. Αυτό σημαίνει ότι, θεωρητικά, ο χρήστης θα μπορεί να εντοπίζει τις φθαρμένες κυψέλες και να τις αντικαθιστά εύκολα, χωρίς να αλλάζει ολόκληρο το πακέτο.
Τα οφέλη είναι πολλαπλά. Μειώνεται σημαντικά το κόστος συντήρησης, περιορίζονται τα απόβλητα και αυξάνεται η διάρκεια ζωής του οχήματος. Ταυτόχρονα ενισχύεται η εμπιστοσύνη των χρηστών προς την ηλεκτρική τεχνολογία, που μέχρι σήμερα συχνά θεωρείται εξειδικευμένη και μη επισκευάσιμη.
Open-source και δικαίωμα στην επισκευή
Ακόμη πιο ενδιαφέρουσα είναι η απόφαση της Second Ride να υιοθετήσει μια open-source φιλοσοφία. Παρότι η εταιρεία συνεχίζει να πουλά τα kit και τις υπηρεσίες της, δεν επιδιώκει να κλειδώσει τη λογική της.
Αντίθετα, ενθαρρύνει τρίτους να αναπτύσσουν εξαρτήματα, βελτιώσεις και εφαρμογές πάνω στις δικές της πλατφόρμες. Με άλλα λόγια, δεν κρατά την τεχνολογία αποκλειστικά για τον εαυτό της, αλλά επιδιώκει τη διάχυση γνώσης και την εξέλιξη μέσα από την κοινότητα.
Η λογική αυτή συνδέεται άμεσα με το λεγόμενο δικαίωμα στην επισκευή, ένα κίνημα που κερδίζει συνεχώς έδαφος, ειδικά σε μια εποχή όπου πολλά σύγχρονα οχήματα και ιδιαίτερα τα ηλεκτρικά είναι δύσκολα έως αδύνατο να επισκευαστούν εκτός εξουσιοδοτημένων δικτύων.
Η Second Ride δεν σταματά στις μπαταρίες και τα kit. Σχεδιάζει επίσης μια ανοιχτή βάση δεδομένων για οχήματα και μετατροπές. Εκεί, οι χρήστες θα μπορούν να μοιράζονται πληροφορίες, εμπειρίες και τεχνικές λύσεις.
Η πρωτοβουλία αυτή μπορεί να αποτελέσει πολύτιμο εργαλείο όχι μόνο για την ίδια την εταιρεία, αλλά και για ανεξάρτητους μηχανικούς, κατασκευαστές και ερασιτέχνες που θέλουν να πειραματιστούν με ηλεκτρικές μετατροπές.
Περισσότερο από τεχνολογία
Πέρα από την τεχνική πλευρά, η προσέγγιση της Second Ride αγγίζει και κάτι βαθύτερο τη σχέση του αναβάτη με τη μοτοσυκλέτα του. Σε μια εποχή όπου πολλά οχήματα μετατρέπονται σε “μαύρα κουτιά”, χωρίς δυνατότητα παρέμβασης, η επιστροφή στη λογική του φτιάχνω και καταλαβαίνω έχει ιδιαίτερη σημασία.
Για πολλούς, η μοτοσυκλέτα δεν είναι απλώς ένα μέσο μετακίνησης, αλλά ένα πεδίο έκφρασης, μάθησης και δημιουργίας. Το εάν η εταιρεία κατορθώσει να κερδίσει μια ίσως πιο σκληροπυρηνική ομάδα αναβατών και να την γεφυρώσει με την ηλεκτρική τεχνολογία μένει να φανεί, παρότι μοιάζει ιδιαίτερα δύσκολο. Η δυνατότητα να ασχοληθείς ο ίδιος με τη συντήρηση ή την εξέλιξη του δικύκλου σου πάντως ενισχύει τη σύνδεση.
Η Second Ride φαίνεται να το καταλαβαίνει και να ποντάρει σε αυτό. Και ίσως τελικά, πέρα από την ίδια την ηλεκτροκίνηση, αυτός να είναι ο σημαντικότερος λόγος που αξίζει να την παρακολουθούμε.