Kawasaki Ninja H2R: "Απογείωση" για τον πανίσχυρο 4κύλινδρο - Γίνεται βάση για κινητήρες αεροπλάνων!

Οι Ιάπωνες θα χρησιμοποιήσουν τις ίδιες τεχνολογίες - Φτιάχνουν για 1η φορά στην ιστορία τους τέτοια μοτέρ για τους αιθέρες
Kawasaki Aero engines
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

27/6/2025

Ο βιομηχανικός κολοσσός από το Akashi έχει ξεκινήσει με αφετηρία τον 1000άρη κινητήρα της υπερτροφοδοτούμενης Ninja H2R, την εξέλιξη 4κύλινδρων και 6κύλινδρων, ατμοσφαιρικών αλλά και τούρμπο εν σειρά μοτέρ, για εμπορική χρήση στην αεροπλοΐα, με καύσιμο και το υδρογρόνο.

 

Οι στόχοι που έχει ορίσει η Kawasaki είναι πολύ συγκεκριμένοι για το εγχείρημα αυτό, τόσο σε κομμάτι επιδόσεων όσο και στο χρονοδιάγραμμα επίτευξης τους με ακόμα πιο μεγαλεπήβολα πλάνα να ακολουθούν.

Σε μια πρώτη φάση ευελπιστεί να ξεκινήσει εντός του έτους την διάθεση δειγμάτων-κινητήρων βενζίνης σε δυνητικούς πελάτες, ενώ μέσα στην επόμενη πενταετία σκοπεύει να έχει ολοκληρώσει την εξέλιξη και να διασφαλίσει τις απαιτούμενες εγκρίσεις τύπου για εμπορική διάθεση τόσο για έναν τετρακύλινδρο 999 κ.εκ. όσο και για τον εξακύλινδρο 2.069 κ.εκ. εν σειρά. Και οι δύο βενζινοκινητήρες θα διατίθενται σε ατμοσφαιρικές εκδόσεις αλλά και με στροβυλοσυμπιεστή (τούρμπο) για αυξημένη απόδοση και οικονομία.

Kawasaki Aero engines

Οι τελευταίες αυτές ισχυρότερες εκδόσεις θα αποδίδουν 200 και 375 ίππους στις μόλις 8.500 rpm ενώ θα διατηρούν το βάρος τους στα 85 και 127 κιλά αντίστοιχα με την μέγιστη πτητική τους ικανότητα να ανέρχεται στα 25.000ft (πόδια).

Οι κινητήρες αυτοί θα αποτελέσουν συμπαγείς μονάδες ισχύος με χαμηλά επίπεδα κραδασμών, υγρόψυξη, και πλήρη ψηφιακό έλεγχο (Full Authority Digital Engine Control) σε αισθητήρες, μονάδες ελέγχου και ενεργοποιητές .

Παράλληλα από το 2029 θα διατίθενται τα πρώτα δείγματα που χρησιμοποιούν υδρογόνο αντί βενζίνης με τις διαδικασίες τυποποίησης τους να αναμένεται να ολοκληρωθούν έως το 2035, ενώ μέχρι τότε θα διερευνάται και η συμβατότητα με e-fuels.

Kawasaki Aero engines

Σε πιο μακροπρόθεσμα πλάνα η Kawasaki μελετά την εξέλιξη συνολικά τεσσάρων κινητήρων, των δύο προαναφερθέντων αλλά και ακόμα ενός εν σειρά εξακύλινδρου 4,5L, 680 ίππων καθώς και του “διπλασιασμένου” δωδεκακύλινδρου διάταξης “V” 9,0L και 1.360 ίππων. Στόχος της εταιρείας είναι η διάθεση και των τεσσάρων αυτών μονάδων ισχύος σε τρείς εκδοχές, μια ατμοσφαιρική, μια ενισχυμένη με στροβυλλοσυμπιεστή και μια τρίτη, υβριδικής πρόωσης.

Μένει να δούμε κατά πόσο θα καταφέρει η Kawasaki να επιτύχει τους στόχους της, σε όλα τα επίπεδα, τεχνολογίας, επιδόσεων και προγραμματισμού με το ενδιαφέρον να είναι στραμμένο πάνω της, όσο εμείς ονειρευόμαστε, τι από όλη αυτή την εξέλιξη, θα μπορέσει να ανατροφοδοτηθεί στο σκέλος της μοτοσυκλέτας, που γέννησε αυτή την τροπή.

Kawasaki Aero engines

 

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.