Κέντρο Αθήνας: Χάθηκε κυριολεκτικά ο δρόμος

Είχαν καλύψει τρύπα με νοβοπάν

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

14/5/2019

Χάθηκε ξαφνικά ο δρόμος στην 3η Σεπτεμβρίου στο κέντρο της Αθήνα, για τον άτυχο αναβάτη του NC750X! Προφανώς και δεν μπορούσε να φανταστεί πως το ριγμένο κάτω νοβοπάν δεν ήταν άλλο ένα σκουπίδι στους δρόμους, αλλά έκρυβε ανοικτό φρεάτιο. Κατέληξε τραυματισμένος στο νοσοκομείο με την μοτοσυκλέτα φυτεμένη -κυριολεκτικά- στο κέντρο της Αθήνας.

Το συγκεκριμένο περιστατικό αναδεικνύει περισσότερα από ένα προβλήματα. Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα μία τρύπα στους δρόμους είναι κάτι που ξεσηκώνει κινητοποίηση ακριβώς για να αποφευχθεί κάτι τέτοιο. Δεν είναι μονάχα ανθρωπιστικός ο λόγος. Οι εξελιγμένες κοινωνίες ξέρουν πολύ καλά πως το «έλα μωρέ δεν σκοτώθηκε κιόλας», ούτε δικαιολογία είναι, ούτε και λύση. Οι κοινωνίες ξέρουν πως ένας άνθρωπος που αποτελεί ενεργό μέρος της παραγωγικής διαδικασίας και εργάζεται, ο τραυματισμός του έχει αντίκτυπο σε όλους. Ακόμη χειρότερα για το χειρότερο… Οι εξελιγμένες κοινωνίες ξέρουν πως είναι πολύ πιο σωστό να διατηρείς σε ετοιμότητα έναν ολόκληρο μηχανισμό που θα φροντίζει οι παραμένουν οι δρόμοι σε εξαιρετικά καλή κατάσταση, από το να αφήνεις να συμβαίνουν τέτοια περιστατικά. Προφανώς και δεν είμαστε μία τέτοια κοινωνία, προφανέστατα και είναι υποχρέωση όλων μας να γίνουμε. Διότι η τρύπα αυτή μπορεί να καλύφτηκε από κάποιον περαστικό ή κάτοικο της περιοχής και αναδεικνύει τα άλλα δύο βασικά προβλήματα σε αυτή την περίπτωση. Δεν κουκουλώνεις μία τέτοια τρύπα αλλά επικοινωνείς με την υπηρεσία του Δήμου, κι επειδή ξέρεις πως η υπηρεσία θα κάνει μέρες να ανταποκριθεί, φροντίζεις για μια καλύτερη προφύλαξη από το κουκούλωμα.

Το άλλο ζήτημα είναι πως έχουμε αποδεχτεί την κατάσταση με τα άπειρα σκουπίδια στους δρόμους. Βλέπεις νέα παιδιά να πετούν σκουπίδια μέσα από αυτοκίνητα κι αυτό είναι το χειρότερο. Αυτό σημαίνει πως και το μέλλον δεν προβλέπεται ιδιαίτερα καλό! Έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε δρόμους με σκουπίδια, διαφορετικά ένα πάνελ καταμεσής του δρόμου θα τους παραξένευε όλους.

Για την διήθηση είναι το μόνο για το οποίο δεν θέλουμε να ακούσουμε κάτι. Καλά κάνουμε και περνάμε ανάμεσα από τα αυτοκίνητα, ή στο πλάι τους στην προκειμένη περίπτωση. Μακάρι και να γίνει πιο σωστά, και να προστατευθεί και από τον νομοθέτη, κάτι που τώρα δεν ισχύει.

Μέχρι τότε είμαστε στο έλεος της δικής μας μοίρας, εκείνης που έχουμε στρώσει ως κοινωνία. Προσοχή εκεί έξω, ακόμη και στο κέντρο της Αθήνας, και όχι μόνο στην κίνηση που είναι το αυτονόητο, ούτε και στην έλλειψη πρόσφυσης που επίσης έχουμε συνηθίσει, αλλά και στις κρυμμένες παγίδες!

https://bit.ly/MOTO_681

Επικαιρότητα

Wayne Gardner: Φροντίζει ο ίδιος πλέον τα τρόπαια και το αρχείο του

Πριν το έκανε η μητέρα του 1ου Αυστραλού Παγκόσμιου Πρωταθλητή στη μεγάλη κατηγορία

Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

1/9/2025

Με περισσότερα από 1.000 φωτογραφικά στιγμιότυπα και πάνω από 1.000 τρόπαια, πλακέτες, ασημένια σκεύη, κρυστάλλινα αντικείμενα και μοντέλα, η συλλογή του Wayne Gardner αποτελεί ένα ζωντανό αγωνιστικό μουσείο που ξεκινά από τα πρώτα του βήματα στους αγώνες junior, στην Canberra της Αυστραλίας.

Ο Gardner ανακοίνωσε ότι δεν θα παραστεί στο φετινό Αυστραλιανό Grand Prix στο Phillip Island, όπως είχε συμβεί και πέρσι, καθώς πάλι δεν έλαβε πρόσκληση από την διοργάνωση του αγώνα! Με πικρία όσο και νοσταλγία, αναφέρει ότι ο ίδιος μαζί με τον Bob Barnard, τον μηχανικό που σχεδίασε την πίστα, είχαν στηρίξει την πρώτη διεξαγωγή του αγώνα μετά την κατάκτηση του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος το 1987.

“Δυστυχώς, το Αυστραλιανό GP πεθαίνει αργά υπό τη σημερινή διοίκηση, με περικοπές κάθε χρόνο. Ίσως ήρθε η ώρα για άλλη διαχείριση ή/και χώρο να αναλάβουν”, σχολιάζει ο Gardner.

Η συλλογή που μαρτυρά μια ζωή στους αγώνες

Στην συνέχεια της δημοσίευσης του, o Gardner ενημέρωσε ότι κατά την παραμονή του στο Wollongong τον Αύγουστο, αφιέρωσε χρόνο του στον καθαρισμό και τη φωτογράφιση των προσωπικών του τροπαίων και φωτογραφικού υλικού που έχει μαζέψει από τους αγώνες. "Θησαυροί" μίας 50ετούς καριέρας, που κρατούν ζωντανές τις αναμνήσεις και την την ιστορία του Αυστραλού.

Μέρος της συλλογής βρίσκεται ακόμα σε κιβώτια, καθώς ο Gardner συνεχίζει να εντοπίζει ξεχασμένους θησαυρούς που είχε συγκεντρώσει η μητέρα του, Shirley.

Η Shirley Gardner, που έφυγε από τη ζωή πριν από 8 χρόνια, ήταν υπεύθυνη για κάθε τρόπαιο, πλακέτα και αντικείμενο που ο γιός της κέρδισε με την ίδια να τα συλλέγει, να τα αποθηκεύει και να τα αρχειοθετεί. Τώρα ο Gardner έχει αναλάβει να διαφυλάξει ο ίδιος την ιστορία του και να καταγράψει τη συλλογή καθώς μόνο αυτός τη γνωρίζει τόσο καλά.

Η εκτενής συλλογή, μεταξύ άλλων περιλαμβάνει:

1.000+ φωτογραφίες σε κορνίζες και κιβώτια
1.000+ τρόπαια, πλακέτες, κρυστάλλινα αντικείμενα, ασημένια σκεύη
Μοντέλα μοτοσυκλετών και αναμνηστικά
Σπάνια στιγμιότυπα και ιστορίες από τη δεκαετία του ’70 και του ’80

Το μέλλον της κληρονομιάς Gardner

Η συλλογή, σύμφωνα με τον ίδιο τον Αυστραλό, θα μεταφερθεί σε Εθνικό Μουσείο της Αυστραλίας στο μέλλον και ο Gardner ήδη εργάζεται πάνω σε αυτό.

“Κάθε τρόπαιο, κάθε φωτογραφία, κάθε αντικείμενο κρύβει μια ιστορία. Είναι μια ζωή γεμάτη αναμνήσεις, φιλίες και αγώνες που θέλω να διαφυλάξω”, αναφέρει ο Gardner.

Η συλλογή Gardner δεν είναι απλώς ένας θησαυρός τροπαίων, αλλά ένα ζωντανό χρονικό της παγκόσμιας μοτοσυκλετιστικής ιστορίας. Από τους αγώνες junior στο Canberra, μέχρι την κατάκτηση του παγκόσμιο τίτλου το 1987 στην κορυφαία κατηγορία και την μακρά πορεία 50 ετών, ο Gardner καταγράφει κάθε στιγμή με σεβασμό στην κληρονομιά του και την αγάπη του για το άθλημα.