Λιγνιτωρυχείο ανοίγει η Panasonic στις ΗΠΑ για να τροφοδοτήσει εργοστάσιο μπαταριών ηλεκτρικών οχημάτων

Η ανάπτυξη δεν είναι πράσινη και σίγουρα δεν έχει πρασινίσει η ενέργεια
Λιγνιτωρυχείο ανοίγει η Panasonic στις ΗΠΑ για να τροφοδοτήσει εργοστάσιο μπαταριών ηλεκτρικών οχημάτων
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

3/10/2023

Καθόλου καθαρά δεν θα είναι τα ηλεκτρικά οχήματα που κατασκευάζονται στις ΗΠΑ από την στιγμή που ο μεγαλύτερος προμηθευτής μπαταριών, η Panasonic αναγκάζεται να θέσει σε παραγωγή ένα μεγάλο λιγνιτωρυχείο στο Κάνσας, όπου πρόσφατα εγκαινίασε υπερσύγχρονο εργοστάσιο μπαταριών EV.

Η Panasonic είχε μονάδα παραγωγής στις ΗΠΑ όμως πέρσι ολοκλήρωσε ένα νέο εργοστάσιο στο Κάνσας που κόστισε το αστρονομικό ποσό των 4δις δολαρίων. Ταυτόχρονα ο βασικός προμηθευτής ηλεκτρικής ενέργειας στο Κάνσας είχε προγραμματίσει την διακοπή λειτουργίας του λιγνιτωρυχείου, πάγιο αίτημα των κατοίκων το οποίο όμως όχι απλά δεν μετατίθεται σε νέα ημερομηνία, αλλά δεν προβλέπεται πλέον να κλείσει!

Το εργοστάσιο της Panasonic απαιτεί έως και 250MW, έχει δηλαδή τις απαιτήσεις μίας μικρής πόλης και η ενέργεια αυτή δεν μπορεί να αναπληρωθεί από ανανεώσιμες πηγές. Εξ αρχής η επιλογή τοποθεσίας και η τεράστια αυτή επένδυση, έγινε με στόχο το εργοστάσιο λιγνίτη, πράγμα που η τοπική κοινωνία ανακάλυψη τώρα τι μπορεί να σημαίνει για εκείνους!

Τα πράγματα γίνονται ακόμη χειρότερα καθώς η επιτροπή ενέργειας του Κάνσας ζήτησε να αυξηθούν τα τιμολόγια του οικιακού ρεύματος για να καλύψει τις αυξημένες ανάγκες της παραγωγής των μπαταριών EV!

Μετά από επίπονες προσπάθειες της τοπικής κοινωνίας έφτασαν σε μία συμφωνία για την αύξηση στο κόστος του οικιακού ρεύματος αλλά πηγές εικάζουν πως είναι προσωρινή και όταν το εργοστάσιο θα ξεκινήσει της εργασίες του σε πλήρη έκταση, το 2025, οι τιμές θα αυξηθούν ξανά.

Λιγνιτωρυχείο ανοίγει η Panasonic στις ΗΠΑ για να τροφοδοτήσει εργοστάσιο μπαταριών ηλεκτρικών οχημάτων

Το Κάνσας έχει υψηλή παραγωγή σε ανανεώσιμες πηγές, όπως φυσικά υπάρχει και ο σταθμός πυρηνικής ενέργειας, Wolf Creek που καλύπτει τις τοπικές ανάγκες. Το λιγνιτωρυχείο λοιπόν θα συνεχίσει να υπάρχει επειδή προστέθηκε το EV εργοστάσιο της Panasonic.

Την ίδια στιγμή η Ιαπωνική εταιρεία θα λάβει μία κρατική χρηματοδότηση που υπερκαλύπτει το κόστος κατασκευής του εργοστασίου καθώς και μία τριετία του κόστους λειτουργίας καθώς η κυβέρνηση των ΗΠΑ ωθούν τον αναγκαστικό εξηλεκτρισμό των οχημάτων.

Λιγνιτωρυχείο ανοίγει η Panasonic στις ΗΠΑ για να τροφοδοτήσει εργοστάσιο μπαταριών ηλεκτρικών οχημάτων

Το πρόβλημα είναι αυτό ακριβώς, η βίαιη μετάβαση πριν την ανάπτυξη της τεχνολογίας. Θα έπρεπε να είχαμε επενδύσει περισσότερο στις ανανεώσιμες πηγές, χωρίς όμως να καίμε δάση ή να ξεριζώνουμε εκτάσεις για να την καλύψουμε, θα έπρεπε να βρούμε τρόπο να συλλέγουμε την ενέργεια και να την αποθηκεύουμε πολύ πιο αποτελεσματικά από αυτό που ισχύει τώρα, πριν προχωρήσουμε στους τρόπους που μπορούμε να την καταναλώσουμε καλύτερα. Με τα οχήματα να συμπεριλαμβάνονται στους τρόπους κατανάλωσης, κάνουμε περισσότερα βήματα για το τέλος παρά για την αρχή του ζητήματος με στόχο να δημιουργηθεί αναγκαιότητα και όλο αυτό το ντύνουμε με τον μανδύα της πράσινη ενέργειας, που όπως φαίνεται είναι κατάμαυρη…

Το εργοστάσιο της Panasonic θα δημιουργήσει 4.000 θέσεις εργασίας στην περιοχή αλλά οι κάτοικοι έχουν πάψει να το αντιμετωπίζουν τελείως θετικά
 

Λιγνιτωρυχείο ανοίγει η Panasonic στις ΗΠΑ για να τροφοδοτήσει εργοστάσιο μπαταριών ηλεκτρικών οχημάτων

 

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.