Mash TT 40 by XTR Pepo: Ένα άκρως εντυπωσιακό race replica

Μια custom με μεγάλη ιστορία

Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

2/5/2019

Η Mash δεν είναι ιδιαίτερα γνωστή στη χώρα μας καθώς αποτελεί θυγατρική εταιρεία της SIMA, που είναι ένας απ’ τους μεγαλύτερους εισαγωγείς μοτοσυκλετών και αξεσουάρ στη Γαλλία απ’ το 1976. Οι μοτοσυκλέτες που διαθέτει στην αγορά εισάγονται απ’ την Κίνα και πωλούνται σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες με το λογότυπο της εταιρείας.. Η γκάμα της απαρτίζεται κυρίως από μικρού κυβισμού μοτοσυκλέτες, ενώ διαθέτει και scooters. Κατά κύριο λόγο, ο σχεδιασμός των μοτοσυκλετών παραπέμπει σε αυτές της δεκαετίας του 70’ και ποικίλουν από scramblers έως και café racers. Ο Frederic Fourgeaud την διοικεί τα τελευταία 13 χρόνια, ο οποίος στο παρελθόν είχε λάβει μέρος σε διάφορα πρωταθλήματα ως αγωνιζόμενος και ήταν εργοστασιακός αναβάτης της Kawasaki.

Η XTR Pepo είναι μια ισπανική εταιρεία που ασχολείται με το customizing και είναι γνωστή στους αναγνώστες του ΜΟΤΟ αλλά και του motomag, καθώς τόσο στο πρόσφατο παρελθόν σας είχαμε παρουσιάσει μια απ’ τις τελευταίες δημιουργίες τη ς που βρισκόταν στην MBE 2019, ενω παλιότερα σας μεταφέραμε την ιστορία της δημιουργίας της. Η ΧΤR Pepo έχει στενή συνεργασία με την Heros 66, την εταιρεία που αντιπροσωπεύει την Mash στην Ισπανία, κι έτσι προέκυψε η δημιουργία αυτής της custom μοτοσυκλέτας που είναι βασισμένη σ' ένα απ' τα μοντέλα της φίρμας.

Η αλήθεια είναι πως όποτε ο Pepo –ιδιοκτήτης της εταιρείας- απλώσει τα χέρια του πάνω σε μια μοτοσυκλέτα, το αποτέλεσμα που προκύπτει είναι άκρως εντυπωσιακό και ξεχωριστό, ανεξαρτήτα από την εμφάνιση που είχε αρχικά. Στην προκείμενη περίπτωση, που το TT 40 χρησιμοποιήθηκε ως βάση είναι ήδη ένα όμορφο café racer, το εγχείρημα για τη δημιουργία κάτι πιο ιδιαίτερου ήταν μεγάλη πρόκληση.

Το ΤΤ 40 στην εργοστασιακή του μορφή

Τα πλαστικά της είναι εμπνευσμένα απ’ την εμφάνιση των μοτοσυκλετών της OSSA και έχουν να μας πουν τη δική τους ιστορία. Πρόκεται για μια εταιρεία με αντίστοιχα μεγάλη ιστορία στον κόσμο των μοτοσυκλετών, η οποία άνθισε οικονομικά μεταπολεμικώς και είχε ενεργή συμμετοχή σε πρωταθλήματα trial αλλά και GP, όμως έπειτα ήρθε η παρακμή της.

Παρ’ όλα αυτά το 2010 αγοράστηκαν τα δικαιώματα της φίρμας από Ισπανούς επιχειρηματίες και πλέον παράγει πάλι μοτοσυκλέτες για αγώνες Trial. Τα εξαρτήματα που δημιούργησε ο Pepo για το TT 40 αποτελούν φόρο τιμής στην OSSA και την συμμετοχή της στα GP των 250cc. Η ζελατίνα, το μπροστινό φτερό, η σέλα, το κάλυμμά της, καθώς και το τελικό της εξάτμισης, είναι κατασκευασμένα απ’ την XTR Pepo, ενώ η μοναδική επέμβαση που έγινε στο ρεζερβουάρ ήταν το βάψιμό του.

Πέραν όμως των αισθητικών αλλαγών έχουν γίνει και ουσιαστικές βελτιώσεις στον κινητήρα. Το σύστημα εξαγωγής έχει σωλήνες της Wolfman, ενώ στην εισαγωγή τα φίλτρα της ελληνικής εταιρείας DNA αναλαμβάνουν την "αναπνοή" του κινητήρα. H XTR Pepo δεν είναι η πρώτη φορά που χρησιμοποιεί στις custom μοτοσυκλέτες της τα φίλτρα της DNA, καθώς υπάρχουν πολλά αντίστοιχα παραδείγματα από το πρόσφατο παρελθόν, όπως η Rocket3.

Για την μείωση του βάρους, εκτός απ’ το κόψιμο του υποπλαισίου πίσω, έχουμε και την χρήση μιας ελαφρύτερης, συγκριτικά με τις συμβατικές, μπαταρίας λιθίου της Lipo . Η πάνω πλάκα του μπροστινού έχει τροποποιηθεί λόγω της κατάργησης της κλειδαριάς, ενώ πλέον υπάρχει μόνο ένα μπουτόν που αναλαμβάνει το ρόλο του κεντρικού διακόπτη.

Η race replica της XTR Pepo, εκτός απ’ την εντύπωση που προκαλεί, φέρνει στην επιφάνεια άλλη μια πτυχή του customizing που δεν είναι άλλη απ’ την ανάδειξη της ιστορίας της μοτοσυκλέτας και των ορόσημών της.

https://bit.ly/MOTO_678

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!