Μάθαμε τιμές για Honda Transalp XL750 και CB750 Hornet με E-Clutch

Άμεσα διαθέσιμα στην Ελλάδα – Μικρή η διαφορά έναντι των εκδόσεων χωρίς E-Clutch
Honda Transalp E-Clutch και 750 Hornet E-Clutch τιμές Ελλάδα 2026
Από τον

Θοδωρή Ξύδη

20/5/2026

Το Transalp XL750 και το CB750 Hornet είναι τα επόμενα μοντέλα στην γκάμα της Honda που εφοδιάζονται με το σύστημα E-Clutch, το οποίο αυτοματοποιεί τη λειτουργία του συμπλέκτη, με τις δύο μοτοσυκλέτες να είναι πλέον διαθέσιμες και στην ελληνική αγορά.

Η Honda δημιούργησε το E-Clutch για να κάνει ακόμη πιο εύκολη την οδήγηση της μοτοσυκλέτας για τη γενιά αναβατών που έχει μεγαλώσει γενικότερα με την αυτοματοποίηση στη ζωή τους, αλλά και για να φέρει περισσότερο κόσμο στη μοτοσυκλέτα από τα σκούτερ, με τον χειρισμό του συμπλέκτη να είναι μία από τις κυριότερες αιτίες που δεν κάνουν ποτέ το επόμενο βήμα, έχοντας βολευτεί στις ευκολίες και τις ανέσεις που προσφέρουν τα συμπαθή αυτόματα δίκυκλα.

Honda E-Cltuch

Το E-Clutch είναι άκρως ελκυστικό και για τους “παλαιάς κοπής” που θέλουν να έχουν τον πλήρη έλεγχο του συμπλέκτη μέσω της αριστερής μανέτας, όμως μέσα στην πόλη και στο συνεχές “σταμάτα-ξεκίνα” το να κουράζεις το αριστερό σου χέρι ιδιαίτερο λόγο δεν έχει κανένα νόημα.

Honda E-Clutch

Το σύστημα που αυτοματοποιεί τον έλεγχο του συμπλέκτη και κάνει τα ακούσια σβησίματα του κινητήρα παρελθόν μπορούμε τώρα να το βρούμε και στις Transalp XL750 και το CB750 Hornet, οι οποίες είναι τώρα διαθέσιμες στην ελληνική αγορά και μάλιστα άμεσα, ενώ η διαφορά στην τιμή έναντι των στάνταρ εκδόσεων που δεν έχουν το σύστημα είναι πολύ μικρή. 

Ειδικότερα η στάνταρ Transalp χωρίς E-Clutch κοστίζει στην Ελλάδα 11.500 ευρώ, ενώ με το σύστημα η τιμή ανεβαίνει μόλις 500 ευρώ στα 12.000 ευρώ. Αντίστοιχα ανεβαίνει και η τιμή του δικύλινδρου Hornet των 750 κυβικών, το οποίο κοστίζει 9.250 και 8.750 ευρώ με και χωρίς το E-Clutch αντίστοιχα.

Honda E-Clutch

Επίσης το CB750 Hornet E-Clutch προσθέτει στον στάνταρ εξοπλισμό του και καρίνα βελτιώνοντας έτσι τη συμπεριφορά του στις υψηλές ταχύτητες, ενώ έξτρα προσθήκη έχουμε και για το Transalp με τον αυτοματοποιημένο συμπλέκτη, η οποία είναι ακόμη πιο σημαντική. Η Honda προσθέτει μαζί με το σύστημα την αλουμινένια προστατευτική ποδιά, την σημασία της οποίας οι αναγνώστες του περιοδικού γνωρίζετε πολύ καλά από την αποστολή του ΜΟΤΟ που δημοσιεύτηκε στο τεύχος #677: δεν προστατεύει απλώς τη μοτοσυκλέτα από χτυπήματα στο συγκεκριμένο σημείο αλλά έχει μελετηθεί έτσι ώστε με την προσθήκη της να αυξάνεται και η στιβαρότητα του πλαισίου και να βελτιώνεται έτσι η συμπεριφορά της μοτοσυκλέτας!

Μάθετε ό,τι χρειάζεται να ξέρετε για το E-Clutch σε αυτόν εδώ τον σύνδεσμο.

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.