Με Honda Supra-X 125 στην αρχαία Ιωνία και Λυκία

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

30/9/2016

Μικρασιατικό οδοιπορικό
Πάντα ήθελα να πραγματοποιήσω ένα οδοιπορικό Ιστορίας στα μικρασιατικά παράλια. Να επισκεφθώ πόλεις αρχαίες, μυθικές, Ελληνικές, φορτωμένες με αμέτρητες ιστορικές μνήμες και μαρτυρίες. Να ξεναγηθώ σε αρχαιολογικούς χώρους γεμάτους με αξεπέραστα μνημεία του παρελθόντος, όπου το κάλλος του αρχαιοελληνικού πολιτισμού παραμένει αιώνιο και άφθαρτο. Να περπατήσω στους λιθόστρωτους δρόμους λαμπρών ιωνικών πόλεων και να βιώσω ένα νοερό ταξίδι πίσω στο χρόνο, που πραγματικά θα ήθελα να είναι ρεαλιστικό.


Με όχημα το γνωστό -από το ταξίδι του Εύξεινου Πόντου- μαύρο παπί Honda Supra, επιχείρησα τελικά να περιηγηθώ στην ένδοξη γη της Ιωνίας και της Λυκίας και να καταγράψω μέσα από ένα οδοιπορικό 2.300 χιλιομέτρων τα διάσπαρτα χνάρια του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού που επέζησαν στο πέρασμα του χρόνου.
Περισσότερες από πεντακόσιες αρχαίες ελληνικές πόλεις είχαν αναπτυχθεί κατά μήκος των μικρασιατικών ακτών του Αιγαίου, οι οποίες λειτούργησαν μέσα στους αιώνες ως μια γέφυρα επικοινωνίας ανάμεσα στην Ανατολή και την Δύση, ανάγοντας έτσι τον χώρο της Μικράς Ασίας σε μια γη αδιάλειπτης επαφής λαών και πολιτισμών.


Όπως καταλαβαίνετε, η επιλογή των αρχαίων ιωνικών και λυδικών πόλεων ήταν μια εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση. Και τελικά επέλεξα την Έφεσο, την Μίλητο, την Πριήνη και τα Δίδυμα για το κομμάτι της Ιωνίας (δυτική Μικρασία), ενώ στους προορισμούς της Λυκίας (νοτιοδυτική Μικρασία) περιέλαβα τα Πάταρα, τον Ξάνθο, την Τελμεσσό και τα Μύρα.
Παρόλο που οι συγκεκριμένες αρχαίες ελληνικές πόλεις βρίσκονταν σε μια από τις πιο τουριστικές περιοχές της Τουρκίας ήμουν κυριολεκτικά μόνος, αφού τα γεγονότα του πραξικοπήματος είχαν διώξει μακριά όλους τους ξένους επισκέπτες. Αυτή η εξέλιξη μ’ είχε χαροποιήσει ιδιαίτερα, καθώς δεν είχα να αντιμετωπίσω τα πλήθη των πολύχρωμων τουριστών που συνήθως κατακλύζουν τους αρχαιολογικούς χώρους της δυτικής Τουρκίας.


Με βάση την κοσμοπολίτικη πόλη Kusadasi (105 χλμ. νότια της Σμύρνης) και "εργαλείο δρόμου" το ακούραστο Honda Supra, για τέσσερεις μέρες περιπλανήθηκα σε τέσσερεις ιωνικές πόλεις-μνημεία πολιτισμού και αντίκρισα γεμάτος εθνική περηφάνια τις εναπομείνασες μαρτυρίες της υπερτρισχιλιετούς εκπολιτιστικής πορείας του ελληνισμού στην αντίπερα αιγαιοπελαγίτικη ακτή.
Ωστόσο, με έκπληξη διαπίστωσα κάτι το απρόσμενο και συγκλονιστικό. Αν και η Έφεσος της Θεάς Αρτέμιδας, η Μίλητος του σοφού Θαλή, η επικλινής πολιτεία της Πριήνης και τα Δίδυμα με τον γιγάντιο ναό του Απόλλωνα χάθηκαν οριστικά στην λήθη του χρόνου, όλες τους είχαν περάσει για πάντα στο πάνθεον της Ιστορία.
Και μετά την Ιωνία, το μαύρο παπί με οδήγησε τάχιστα στην κοντινή γη της αρχαίας Λυκίας…

Κωνσταντίνος Μητσάκης

 

Ο Wayne Rainey συγκέντρωσε 142.000 δολάρια για την ασφάλεια στις πίστες

Ο θρύλος του MotoGP συνεχίζει να εμπνέει και να συμβάλλει στην ασφάλεια όλων των αναβατών
Rainey's Ride
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

25/9/2025

Η φιλανθρωπική εκδήλωση στη Laguna Seca στηρίζει την τοποθέτηση αεροφραχτών και μαλακών προστατευτικών που συμβάλουν τα μέγιστα, στην προστασία της ζωή, σε περίπτωση ατυχήματος

Ο τρεις φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής στα 500cc Wayne Rainey δεν χρειάζεται συστάσεις, είναι ένας από τους αναβάτες που έγραψαν ιστορία στα τέλη της δεκαετίας του ’80 και στις αρχές του ’90, μονομαχώντας με ονόματα όπως οι Eddie Lawson και Kevin Schwantz σε μια εποχή που οι αγώνες Grand Prix ήταν αρκετά πιο ωμοί και πολύ πιο επικίνδυνοι.

Rainey's Ride

Η καριέρα του, όμως, τερματίστηκε απότομα το 1993, όταν ένα βίαιο highside στο Misano τον άφησε παράλυτο από το στήθος και κάτω. Για τους περισσότερους, εκεί θα τελείωνε η ιστορία. Όχι όμως για τον Rainey, που συνέχισε να στηρίζει το άθλημα από άλλη θέση, βοηθώντας στη δημιουργία του MotoAmerica, καθοδηγώντας νέους αναβάτες και προωθώντας την ασφάλεια στις πίστες. Αυτή η ανθεκτικότητα είναι που τον καθιστά κάτι παραπάνω από θρύλο, κάνοντας τον πηγή έμπνευσης για όλους, μέσα κι έξω από τον κόσμο της μοτοσυκλέτας.

Αυτή η φιλοσοφία βρίσκεται στην καρδιά του “Rainey’s Ride To The Races”, της φιλανθρωπικής βόλτας που πραγματοποιείται για πέμπτη χρονιά και συνδυάζει μια ομαδική διαδρομή μέσα από τις ακτογραμμές της California με το αγωνιστικό τριήμερο του MotoAmerica στη θρυλική πίστα Laguna Seca. Οι αναβάτες ξεκινούν από το Baja Cantina στο Carmel, με συνοδεία της τροχαίας της California, και τερματίζουν στην πίστα, γιορτάζοντας τους αγώνες και παράλληλα ενισχύοντας έναν σκοπό που αφορά όλους, την ασφάλεια.

Rainey's Ride

Η φετινή διοργάνωση συγκέντρωσε 142.000 δολάρια για το Roadracing World Action Fund, ανεβάζοντας τη συνολική προσφορά του event σε πάνω από 650.000 δολάρια. Τα χρήματα επενδύονται σε αεροφράχτες και μαλακά προστατευτικά για τις μπαριέρες, τα φουσκωτά προστατευτικά που βλέπουμε στις γρήγορες στροφές και στις ζώνες φρεναρίσματος των πιστών. Και δεν προστατεύουν μόνο τους επαγγελματίες, παραμένουν εκεί για όσους συμμετέχουν σε track days, σχολές αγώνων ή ερασιτεχνικούς θεσμούς.

Φέτος, η στιγμή έγινε ακόμα πιο προσωπική για τον ίδιο τον Rainey. Για πρώτη φορά μετά από 34 χρόνια, γύρισε ξανά γύρους στη Laguna Seca, καβαλώντας μια Yamaha XSR900GP με ειδικά διαμορφωμένα χειριστήρια. Μαζί του βρέθηκαν στην πίστα οι Kenny Roberts, Freddie Spencer, Bubba Shobert, Rick Johnson, Doug Chandler και Ben Spies, μετατρέποντας τη βόλτα σε μια μοναδική επανένωση πρωταθλητών και ζωντανή γιορτή της ιστορίας των αγώνων.Rainey's Ride

Ο ίδιος το είπε απλά “Αυτό που ξεκίνησε πριν πέντε χρόνια έχει εξελιχθεί σε κάτι πολύ μεγαλύτερο απ’ ό,τι φανταζόμουν. Η βόλτα έχει αποκτήσει δική της ζωή, κι αυτό οφείλεται σε όλους όσους τη στηρίζουν κάθε χρόνο”.

Οι μοτοσυκλέτες θα έχουν πάντα ρίσκο, κι αυτό είναι κομμάτι της μαγείας τους. Όμως η κοινότητα μπορεί να κάνει βήματα ώστε το άθλημα να είναι πιο ασφαλές χωρίς να χάσει την έντασή του. Ένα απλό προστατευτικό ίσως να μην ακούγεται σπουδαίο, αλλά αν σώσει έστω κι έναν αναβάτη, τότε αξίζει κάθε δολάριο.

Rainey's Ride

To “Rainey’s Ride” μας θυμίζει ότι οι θρύλοι δείχνουν τον δρόμο με το παράδειγμά τους. Και ότι η ασφάλεια δεν είναι υπόθεση μόνο των επαγγελματιών, αλλά όλων μας. Γιατί στο τέλος, αυτό που όλοι θέλουμε είναι το ίδιο, να μπορούμε να ξανακαβαλήσουμε και να συνεχίσουμε να οδηγούμε για όσο περισσότερο γίνεται.

Rainey's Ride