Μετά την καραντίνα: Μοτοσυκλέτες ζόμπι στους δρόμους

Προσοχή στα service! Μην πιέζετε τους μηχανικούς

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

15/5/2020

«Τα κουρέλια τραγουδούν ακόμη» λέγαμε παλιά στο ΜΟΤΟ για το αρχείο των πολύ παλιών άρθρων, ενώ κατά καιρούς η φράση χρησιμοποιούταν και για μοτοσυκλέτες που ζούσαν μία δεύτερη ζωή! Φαίνεται πως έχει έρθει η ώρα η φράση αυτή να επιστρέψει στην επικαιρότητα, καθώς μετά την καραντίνα γεμίζουν οι δρόμοι σιγά – σιγά με κάθε λογής παλιά μοτοσυκλέτα!

Αυτή την στιγμή, σε πολλά συνεργεία της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης από τα οποία έχουμε εικόνα, μια αγορά δηλαδή που ποσοστιαία αντιπροσωπεύει την πλειοψηφία, υπάρχουν αρκετές μοτοσυκλέτες που μπαίνουν στην σειρά για επισκευές και συντήρηση, φτάνοντας από αποθήκες, εξοχικά κτλ, από ακινησία δηλαδή μεγαλύτερη από την καραντίνα κατά πολλούς μήνες, και σε πολλές περιπτώσεις ακόμη και χρόνια έως και δεκαετίες κάποιες από αυτές.

Αυτό είναι θετικό σαν κίνηση, διότι επιτέλους θα βλέπουμε περισσότερες μοτοσυκλέτες στους δρόμους, το πρόβλημα είναι πως απαιτούν όλοι την ίδια αμεσότητα στην εργασία. Και μία μοτοσυκλέτα μετά από μακροχρόνια ακινησία, δεν θέλει απλά ένα καθάρισμα στα καρμπιρατέρ για να ξανά βγει στον δρόμο. Για μετά τις 15-20, το πολύ 30 μέρες, τα έχουμε πει. Όταν όμως μία μοτοσυκλέτα είναι παρατημένη πολύ καιρό και μπροστά να πάρει με ευκολία χρειάζεται μία προσεκτική συντήρηση για να μην είναι επικίνδυνη στο δρόμο, ξεκινώντας από τον κινητήρα και πηγαίνοντας στα φρένα και τις αναρτήσεις αμέσως μετά. Βλέπουμε αυτές τις ημέρες περιπτώσεις ανθρώπων που ξαφνικά ανακαλύπτουν τι συμβαίνει σε ένα ψυγείο όταν το παρατήσεις για χρόνια και όσα «σιγά τι θέλει» κι αν πεις στον μηχανικό που ασχολείται, το αποτέλεσμα δεν θα αλλάξει εύκολα.

Για μετά από μία σύντομη αποθήκευση: Μοτοσυκλέτα σε ακινησία: Τί κάνω πριν και μετά - Τα προβλήματα και οι λύσεις για να βγει ξανά στους δρόμους

Φυσικά τα υπόλοιπα που πρέπει να προσέχουμε αμέσως μετά τα είπαμε εδώ – και τα λέμε πριν από την άρση της καραντίνας:

Προσοχή στην αύξηση των τροχαίων. Προσοχή και στους πεζούς που έχουν ξεσυνηθίσει, προσοχή και στα ανασφάλιστα οχήματα διότι όλα αυτά τα μεταχειρισμένα ή όσα βγαίνουν ξανά στους δρόμους μετά από καιρό, δεν θέλουν απλά συντήρηση αλλά και τα χαρτιά τους να είναι σωστά, ώστε όλοι μας να είμαστε ασφαλείς και προφυλαγμένοι απέναντι στην άσχημη περίπτωση.

Κατά την διάρκεια της καραντίνας η κατάσταση στα συνεργεία ήταν ακριβώς αντίστροφη από αυτή που παρατηρείται τώρα. Δηλαδή η κίνηση στην επαρχία ήταν μεγαλύτερη και μάλιστα οι ανάγκες σε ανταλλακτικά αυξημένες. Κι αυτό γιατί οι εισαγωγείς λειτουργούσαν με προσωπικό ασφαλείας αλλά στην επαρχία η κίνηση συνεχιζόταν. Όχι τόσο γιατί παράβλεπαν τις οδηγίες, υπήρχαν και τέτοιες περιπτώσεις αλλά γεγονός είναι πως πολλές εργασίες συνέχιζαν να εκτελούνται και η μετακίνηση ήταν απαραίτητη. Αυτό σημαίνει πως παρουσιάστηκαν ορισμένα ζητήματα στην διαθεσιμότητα των ανταλλακτικών αυτό το διάστημα, ωστόσο η εικόνα διαφέρει από νομό σε νομό, σύμφωνα με όλα τα μηνύματα που λαμβάναμε και δεν υπάρχει γενικός κανόνας.

Από την άρση των μέτρων καραντίνας και μετά, η δουλειά σε συνεργεία έχει αυξηθεί, το ίδιο και για τα ελαστικά κι αυτό που ακούμε συνέχεια, είναι για την πίεση που υπάρχει στους μηχανικούς να βγουν στον δρόμο μοτοσυκλέτες που χρειάζονται πολύ περισσότερη δουλειά, από μία αλλαγή λαδιών.

Σε αυτό θέλουμε να επισείσουμε την προσοχή. Έτσι κι αλλιώς η συντήρηση των μοτοσυκλετών εδώ και μία δεκαετία στην κρίση, δεν ήταν αυτή που θα έπρεπε κι αυτό πρέπει να αρχίσει να βελτιώνεται σταδιακά από όλους μας.

Ταυτόχρονα με την κίνηση στα συνεργεία, τα πρώτα στοιχεία δείχνουν αύξηση και στις αγοραπωλησίες μεταχειρισμένων, σημείο που πρέπει επίσης να προσέχει κανείς.

Για να κλείσουμε το άρθρο με την τωρινή κατάσταση αυτή την στιγμή με μία πρακτική συμβουλή που μπορεί να βοηθήσει πολλούς, θυμηθείτε πως υπάρχει ένας τρόπος να ξέρεις αν η μεταχειρισμένη μοτοσυκλέτα που σκέφτεσαι να αγοράσεις είχε πέσει ποτέ, ένας έλεγχος που ανιχνεύει τα πάντα και στην Ελλάδα πραγματοποιεί η MotoCert. Τις υπηρεσίες της τις έχουμε παρουσιάσει από την πρώτη στιγμή, τις έχουμε δοκιμάσει ώστε να μπορούμε να τις προτείνουμε και με μία επίσκεψη στην σελίδα τους θα βρείτε περισσότερα.

Προσοχή λοιπόν στις μοτοσυκλέτες που βγάζετε μετά από πολύ καιρό από αποθήκες, εξοχικά κτλ, μοτοσυκλέτες που περίμεναν παροπλισμένες μία προσεκτική φροντίδα που πάντα την παραμελούσε κανείς και τώρα βεβιασμένα βγαίνουν στο δρόμο.

Δεν θα σταματήσουμε επίσης να λέμε προσοχή και στα τροχαία που οι πρώτες ημέρες της καραντίνας φαίνεται πως τα έχουν αυξήσει απότομα…

https://bit.ly/MOTO_680

Επικαιρότητα

Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες

Με παρακαταθήκη μία από τις μεγαλύτερες χωμάτινες διαδρομές μοτοσυκλέτας

Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

12/3/2026

Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το Trans-America Trail και ενέπνευσε γενιές αναβατών να διασχίσουν τις ΗΠΑ εκτός δρόμου, έφυγε από τη ζωή αφήνοντας πίσω του μια διαδρομή θρύλο και μια φιλοσοφία εξερεύνησης που άλλαξε την adventure μοτοσυκλέτα.

Ο κόσμος της adventure μοτοσυκλέτας αποχαιρετά έναν πραγματικό πρωτοπόρο. Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το θρυλικό Trans-America Trail (TAT), πέθανε αφήνοντας πίσω του μια τεράστια κληρονομιά. Δεν ήταν μόνο η προσωπική του αγάπη για την περιπέτεια που τον έκανε θρύλο, αλλά το όραμα που είχε σε μια εποχή όπου κανείς δεν φανταζόταν κάτι παρόμοιο.

Το Trans-America Trail είναι σήμερα μια από τις πιο γνωστές adventure διαδρομές στον κόσμο. Πρόκειται για μια τεράστια χωμάτινη διαδρομή που επιτρέπει σε αναβάτες να διασχίσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες σχεδόν αποκλειστικά από χωματόδρομους και αγροτικές διαδρομές. Αυτό που κάνει ακόμη πιο εντυπωσιακή την ιστορία είναι ότι όταν ξεκίνησε το project, ο Correro δεν είχε καμία ομάδα υποστήριξης, καμία χρηματοδότηση και φυσικά καμία από τις σύγχρονες τεχνολογίες πλοήγησης που θεωρούμε σήμερα δεδομένες.

Από ένα προσωπικό όνειρο σε μια διαδρομή που διασχίζει μια ήπειρο

To μακρινό 1984 ο Correro εργαζόταν ως φαρμακοποιός στο Tennessee, ενώ στον ελεύθερο χρόνο του απολάμβανε να οδηγεί dual-sport μοτοσυκλέτες. Η ιδέα του ήταν αρχικά απλή, να ανακαλύψει χωμάτινες διαδρομές που θα συνέδεαν διαφορετικές πολιτείες των ΗΠΑ, ώστε να μπορεί να ταξιδεύει εκτός ασφάλτου μεγάλες αποστάσεις.

Σύντομα όμως κατάλαβε ότι η δυναμική άρχισε να μεγαλώνει. Από μια σειρά διαδρομών μεταξύ πολιτειών εξελίχθηκε σε ένα φιλόδοξο σχέδιο που θα διέσχιζε ολόκληρη τη χώρα. Η διαδρομή ξεκινούσε από την πατρίδα του στο Tennessee και κατέληγε στο Oregon, καλύπτοντας περίπου 6.000 με 8.000 χιλιόμετρα.

Το εντυπωσιακό είναι ο τρόπος με τον οποίο δημιουργήθηκε. Ο Correro χρησιμοποίησε απλούς χάρτες με χειρόγραφες σημειώσεις αφιερώνοντας τα Σαββατοκύριακα του στην εξερεύνηση δρόμων, μονοπατιών και χωματόδρομων με τη μοτοσυκλέτα του. Με τον καιρό, το δίκτυο των ενωμένων διαδρομών μεγάλωσε τόσο πολύ ώστε το Trans-America Trail επεκτάθηκε από την δυτική ακτή έως την ανατολική, ενώνοντας τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό Ωκεανό.

Ένα άθλος της εποχή του

Σήμερα, με GPS, δορυφορικούς χάρτες, αυτόματα καταγραφικά και εφαρμογές πλοήγησης, η χαρτογράφηση μιας τέτοιας διαδρομής συνεχίζει να μη μοιάζει με εύκολο εγχείρημα, κάνοντας την υλοποίηση του μέσα στη δεκαετία του 1980 να δείχνει κάτι σχεδόν αδιανόητο, ένας πραγματικός άθλος.

Ο Correro κατέγραφε τις διαδρομές που ανακάλυπτε σε χάρτες που σχεδίαζε ο ίδιος. Αργότερα δημιούργησε αρχεία GPS και τα διέθετε μέσω της ιστοσελίδας του, μια αρκετά πρωτοποριακή ιδέα για την εποχή. Οι αναβάτες μπορούσαν έτσι να αγοράσουν τις διαδρομές και να ζήσουν τη δική τους περιπέτεια πάνω στο Trans-America Trail.

Με τα χρόνια η προσπάθεια απέκτησε περισσότερη υποστήριξη και αναγνώριση, όμως όσοι τον γνώριζαν λένε ότι αυτό δεν ήταν ποτέ ο βασικός του στόχος. Για τον Correro η ουσία βρισκόταν στην εξερεύνηση και στη χαρά της ανακάλυψης νέων διαδρομών και τόπων.

Ο άνθρωπος που οδήγησε κάθε μίλι της διαδρομής

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της φιλοσοφίας του ήταν ότι ο ίδιος οδηγούσε προσωπικά κάθε κομμάτι της διαδρομής. Δεν βασιζόταν σε πληροφορίες τρίτων ούτε σε χάρτες. Αν ένας δρόμος εμφανιζόταν στον χάρτη, ο Correro πήγαινε εκεί και τον κατέγραφε, οδηγώντας τον ο ίδιος.

Και δεν σταμάτησε ποτέ να ενημερώνει το Trans-America Trail. Όταν ένας δρόμος έκλεινε ή άλλαζε, έβγαινε ξανά στο πεδίο για να βρει μια νέα σύνδεση. Αυτή η συνεχής ανανέωση ήταν που κράτησε τη διαδρομή ζωντανή για δεκαετίες.

Ο Correro αποσύρθηκε από το project μόλις στα 86 του χρόνια, λίγους μήνες πριν φύγει από τη ζωή. Μέχρι τότε παρέμενε ενεργός και αφοσιωμένος στην ενημέρωση των διαδρομών που δημιούργησε.

Μια κληρονομιά που συνεχίζει να εμπνέει

Σήμερα το Trans-America Trail αποτελεί σημείο αναφοράς για την adventure μοτοσυκλέτα. Χιλιάδες αναβάτες από όλο τον κόσμο ταξιδεύουν κάθε χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες για να το διασχίσουν.

Η επιτυχία του ενέπνευσε και άλλες παρόμοιες καταγραφές, όπως τo Backcountry Discovery Routes (BDR) και το πιο γνωστό σε εμάς Trans-Euro Trail (ΤΕΤ), το οποίο διασχίζει σχεδόν όλη τη Γηραιά Ήπειρο στηριζόμενο στην προσφορά εθελοντών ανά κράτος. Όλα αυτά ακολουθούν μια αντίστοιχη φιλοσοφία με αυτή που προώθησε από τα 80’s ο Correro, μεγάλες off-road διαδρομές που αποκαλύπτουν την άγρια πλευρά μιας χώρας.