Μία μοτοσυκλέτα - 3 οδηγοί - 55 συνεπιβάτες! Νέο ρεκόρ-Video

58 άτομα σε μία Royal Enfield για 1,2 χιλιόμετρα
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

23/11/2017

Ένα νέο παγκόσμιο ρεκόρ καταρρίφθηκε για τα περισσότερα άτομα πάνω σε μία μοτοσυκλέτα, από μία συνηθισμένη σε τέτοια ρεκόρ ομάδα. Όπως και κάθε παρόμοιο ρεκόρ στην σύγχρονη εποχή, μιλάμε για τμήμα του Ινδικού στρατού και μία Royal Enfield 500. Η πολυπληθής ομάδα πέτυχε το ρεκόρ με την τρίτη προσπάθεια, κι έπειτα από προετοιμασία έξι μηνών, που συμπεριελάμβανε και αυστηρή δίαιτα ώστε όλοι τους να περιορίσουν το βάρος τους, και μάλιστα είχαν εξ αρχής επιλεχθεί ώστε να είναι κοντά σε αναλογίες.

Το ρεκόρ πιστοποιήθηκε από το Guinness Book of World Records, και δύο ακόμα παρόμοιους οργανισμούς, Unique World Records και Limca Book of Records.

Συνολικά υπάρχουν τρεις οδηγοί. Αυτός που ξεχωρίζει πιο ψηλά, και έχει και την κάμερα από όπου βλέπουμε και τα πλάνα στο video, είναι ο δεύτερος οδηγός, ο ισορροπιστής. Ο ρόλος του είναι να συντονίζει και να κατευθύνει τις δυάδες που ανεβαίνουν στην μοτοσυκλέτα, καθώς αν δεν υπάρχει απόλυτος συντονισμός το εγχείρημα θα αποτύχει. Επίσης, με το να βρίσκεται ψηλότερα, μπορεί να επέμβει στην εξισορρόπηση της μοτοσυκλέτας ακαριαία, σε περίπτωση που πάει να χαθεί η ισορροπία. Το ρεκόρ για την απόσταση μηδενίζεται, αν ακουμπήσει κάποιο από τα λάστιχα που έχουν τοποθετήσει κάτω από την πλατφόρμα των.. συνεπιβατών!

Ο πρώτος οδηγός κρατά το τιμόνι και το γκάζι αλλά δεν βλέπει. Ακούει τις οδηγίες του τρίτου οδηγού που τον ενημερώνει για την θέση του στην μεγάλη ευθεία και προετοιμάζεται με βάση τις εντολές του ισορροπιστή.

Το ρεκόρ έλαβε μέρος στην αεροπορική βάση της Yelahanka, έξω από την Μπαγκαλόρ στην νότιο Ινδία, το κέντρο τεχνολογίας της χαοτικής αυτής χώρας. Πρόκειται για τους Tornadoes, μία ειδική ομάδα επιδείξεων που διοικητικά υπάγεται στο τμήμα «Υποστήριξης Μάχης» ένα αρκετά μεγάλο τμήμα του Ινδικού στρατού που επίσης καλείται να συνδράμει σε κάθε φυσική καταστροφή της χώρας και ουσιαστικά αποτελεί την εικόνα του στρατού προς τα έξω. Για αυτό και καταβάλλεται προσπάθεια για την καλύτερη δυνατή εικόνα.

Η ομάδα αυτή σχηματίστηκε το 1982 κι έχει συνολικά άλλα 19 παγκόσμια ρεκόρ, ενώ συγκεκριμένα για τα περισσότερα άτομα σε μοτοσυκλέτα, έθεσαν το πρώτο τους ρεκόρ το 2010 με 54 άτομα. Το έχασαν από την αντίστοιχη ομάδα του τμήματος διαβιβάσεων του Ινδικού στρατού, το 2013 για ένα ζευγάρι παραπάνω, και απάντησαν τώρα ανεβάζοντας την μπάρα στους 58 αναβάτες.

Φωτογραφία από το προηγούμενο ρεκόρ του 2013:

QJMOTOR IMBROS 2026, μέρος 2ο - Ο Κωνσταντίνος Μητσάκης έφτασε στο Τσανάκκαλε

Διέσχισε την μακρύτερη κρεμαστή γέφυρα στον κόσμο και είδε τον Δούρειο Ίππο από την ταινία Τροία
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

12/1/2026

Ο Κωνσταντίνος Μητσάκης πέρασε 16 ώρες πάνω στην σέλα του QJMOTOR FORT 350 EVO για να φτάσει από την Αθήνα στην πόλη Κεσσάνη της γειτονικής Τουρκίας. Στην συνέχεια συνάντησε την πόλη Τσανάκκαλε (πρώην Δαρδανέλια) και διέσχισε την μακρύτερη κρεμαστή γέφυρα στον κόσμο με μήκος 2.023 μέτρα. Έπειτα είδε από κοντά τον Δούρειο Ίππο που έχουμε παρακολουθήσει στην ταινία Τροία και στην συνέχεια έφτασε στο πορθμείο Kabatepe, εκεί που τελειώνει το δεύτερο μέρος του ταξιδιωτικού του.

Αθήνα – Κήποι σε 16 ώρες: Η πρώτη ανταπόκριση

QJMOTOR

Το ταξίδι του Κωνσταντίνου Μητσάκη με το FORT 350 EVO ξεκίνησε από την Αθήνα με προορισμό την Τουρκία, σε μια διαδρομή που από «εύκολη» στα χαρτιά μετατράπηκε σε δοκιμασία αντοχής, λόγω καθυστερήσεων και κυκλοφοριακών αποκλεισμών. Ακολουθεί η πρώτη ανταπόκριση, από τα ελληνοτουρκικά σύνορα έως την Τσανάκκαλε, με το πέρασμα της γέφυρας Τσανάκκαλε 1915 και τη συνέχεια προς Ίμβρο, όπως τα κατέγραψε ο ίδιος ο ταξιδευτής.

«Υπό φυσιολογικές συνθήκες, το ταξίδι από την Αθήνα ως το συνοριακό φυλάκιο των Κήπων (Τουρκία) είναι μια χαλαρή διαδρομή 850 χλμ., που τη διατρέχει κανείς σε περίπου 9 ώρες. Όμως, όταν καλείσαι να αντιμετωπίσεις καθοδόν αγροτικά μπλόκα, έντονη αστυνομική παρουσία και αδιαλλαξία, κλείσιμο εθνικών οδών και μποτιλιαρισμένες παρακαμπτήριες, τότε λογικό είναι να χρειαστείς πάνω από 13 ώρες για να βρεθείς μπροστά στη συνοριακή μπάρα...

QJMOTOR

Το ταξίδι με το ασημί QJMOTOR FORT 350 EVO μέχρι τα ελληνοτουρκικά σύνορα εξελίχθηκε σε μια απρόβλεπτη περιπέτεια δρόμου, με αρκετή ταλαιπωρία, καθυστερήσεις και άγχος -σε καμία πάντως περίπτωση δεν αγανάκτησα με τους αγρότες και τον αγώνα τους. Και το κερασάκι στην τούρτα; Στα σύνορα με περίμενε ένα κομβόι σταματημένων αυτοκινήτων που έφτανε τα 3 χλμ.! Τι ώρα έφτασα στο ξενοδοχείο μου στην παραμεθόρια πόλη Keşan; Νομίζω πως ήταν 23:45, μόλις 16 ώρες αφότου είχα αποχαιρετήσει την Αθήνα…

Το επόμενο πρωινό, κάτω από τη σκέπη ενός κατάμαυρου, μελαγχολικού ουρανού, χάραξα πορεία για την πόλη Τσανάκκαλε (120 χλμ.), που απλώνεται στην ασιατική ακτή των Στενών των Δαρδανελίων (του Ελλήσποντου των αρχαίων Ελλήνων). Το προγενέστερο όνομα της Çanakkale ήταν Δαρδανέλια και είχε δοθεί από τους Έλληνες λόγω της γειτνίασής της με την αρχαία πόλη Δάρδανο (ή Δαρδανία)…

QJMOTOR

Και φυσικά, highlight της διαδρομής αποτέλεσε το πέρασμα της κρεμαστής γέφυρας Çanakkale 1915 Köprüsü, της μακρύτερης κρεμαστής γέφυρας στον κόσμο. Είναι η πρώτη γέφυρα που κατασκευάστηκε πάνω από τα Στενά των Δαρδανελίων και συνδέει πλέον την Ευρώπη με την Ασία…

Αδυνατώντας να αντισταθώ στον πειρασμό μιας φωτογραφίας πάνω στην κρεμαστή γέφυρα, ακινητοποίησα το ασημί FORT 350 EVO στο μέσο περίπου της εντυπωσιακής Çanakkale 1915 Köprüsü και «οργίασα» φωτογραφικά. Όμως, στο τελείωμα της γέφυρας με περίμενε η αστυνομία και, με συνοπτικές διαδικασίες, μου δόθηκε πρόστιμο για την παράβαση που είχα διαπράξει. Λίγο ακριβές μού στοίχισαν τελικά (18 ευρώ) οι φωτογραφίες της γέφυρας…

QJMOTOR

Στην Çanakkale πραγματοποίησα μια σύντομη στάση για να ποζάρω με το σκούτερ μπροστά στο τεράστιο ομοίωμα του Δούρειου Ίππου που δέσποζε στον χώρο της προκυμαίας. Πρόκειται για μια ξύλινη κατασκευή που χρησιμοποιήθηκε το 2004 για τις ανάγκες της κινηματογραφικής υπερπαραγωγής «Τροία». Μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων, η εταιρεία παραγωγής δώρισε τον κινηματογραφικό Δούρειο Ίππο στην πόλη…

Από το λιμάνι της Çanakkale, ένα πλοιάριο με μετέφερε πίσω, ξανά, στις ευρωπαϊκές ακτές των Δαρδανελίων (Eceabat). Οδηγώντας κατόπιν για περίπου 10 χλμ., προσέγγισα, στις ακτές του Αιγαίου, το πορθμείο Kabatepe, όπου και επιβιβάστηκα στο πλοίο με προορισμό το νησί της Ίμβρου (Gökçeada)…»