Moto Guzzi: Επέτειο 100 χρόνων και εορτασμοί

Ραντεβού τον Σεπτέμβρη
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

17/3/2021

Η Moto Guzzi δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις και από το 1921 έως σήμερα έχει δημιουργήσει μια λαμπρή ιστορία 100 χρόνων που της χαρίζουν δικαιωματικά μια περίοπτη θέση στην παγκόσμια βιομηχανία δικύκλων. Το 2021 η ιταλική εταιρεία κλείνει τον πρώτο αιώνα ζωής και διοργανώνει μια ξεχωριστή εκδήλωση στο εργοστάσιό της στο Mandello del Lario από τις 9 Σεπτεμβρίου έως τις 12 Σεπτεμβρίου. Στο δελτίο τύπου που ακολουθεί θα βρείτε περισσότερες λεπτομέρειες για αυτήν την ιδιαίτερη εκδήλωση καθώς και μια σύντομη αναδρομή σε αυτά τα 100 χρόνια συνεχούς παρουσίας:

 

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

1921 - 2021, Η MOTO GUZZI ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ ΤΗΝ 100Η ΤΗΣ ΕΠΕΤΕΙΟ

 

ΕΝΑΣ ΑΙΩΝΑΣ ΜΟΤΟΣΥΚΛΕΤΙΣΤΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ, ΜΕ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΣΤΡΑΜΜΕΝΟ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ. ΜΙΑ ΜΑΡΚΑ ΠΟΥ ΚΑΤΑΦΕΡΝΕΙ ΝΑ ΚΑΙΝΟΤΟΜΕΙ, ΠΑΡΑΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΠΙΣΤΗ, ΣΤΙΣ ΑΞΙΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ ΤΗΣ.

 

ΑΝΑΦΕΡΕΙ Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΚΑΙ ΔΙΕΥΘΥΝΩΝ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΤΟΥ PIAGGIO GROUP, ROBERTO COLANINNO: “ΤΑ ΕΚΑΤΟ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ MOTO GUZZI, ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΜΕΓΑΛΗΣ ΥΠΕΡΗΦΑΝΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΤΑΛΙΚΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ, ΣΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΤΗΣ. ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΜΑΡΚΑ ΠΟΥ ΖΕΙ ΣΗΜΕΡΑ ΜΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ ΝΕΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΝΑ ΕΜΠΝΕΕΙ ΑΥΘΕΝΤΙΚΟ ΠΑΘΟΣ ΣΕ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΜΟΤΟΣΥΚΛΕΤΙΣΤΕΣ ΑΠΟ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ”

 

ΜΙΑ ΣΕΙΡΑ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΩΝ ΤΗΣ MOTO GUZZI ΣΗΜΑΤΟΔΟΤΕΙ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ, ΜΕ ΑΠΟΚΟΡΥΦΩΜΑ ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ “MOTO GUZZI WORLD DAYS” ΠΟΥ ΘΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΕΙ ΣΤΟ MANDELLO DEL LARIO, ΑΠΟ ΤΙΣ 9 ΕΩΣ ΤΙΣ 12 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ

Mandello del Lario, Μάρτιος 2021 – Στις 15 Μαρτίου 2021, η Moto Guzzi γιορτάζει την επέτειο των 100 χρόνων της θρυλικής ιστορίας της.

Ένας αιώνας ιστορίας, εκπληκτικές μοτοσυκλέτες, θρίαμβοι, περιπέτειες και απίστευτες προσωπικότητες που δημιούργησαν από κοινού, την εμβληματική μάρκα του αετού. Η Moto Guzzi γιορτάζει αυτό το μοναδικό ορόσημο στην ιστορία της, σε μια περίοδο που απολαμβάνει μια νέα εποχή νεότητας.  

 

Η γκάμα μοτοσυκλετών έχει ανανεωθεί σημαντικά, με την προσθήκη τεχνολογικών χαρακτηριστικών που βοηθούν τον αναβάτη, ενώ παράλληλα, διατηρεί ανέπαφες, τις αξίες και το στυλ της μάρκας. Κάθε μοτοσυκλέτα Moto Guzzi κατασκευάζεται στο εργοστάσιο του Mandello del Lario, με την χειροποίητη δεξιοτεχνία που χαρακτηρίζει την εταιρία και με αφοσίωση σε μια μοναδική, αυθεντική ταυτότητα. H τέλεια ισορροπία κλασικού στυλ Moto Guzzi με τεχνολογία αιχμής αντανακλά μια φιλοσοφία κατασκευής, η οποία δημιουργεί μια αποκλειστική σχέση μεταξύ μοτοσυκλέτας και αναβάτη.

Αναφέρει ο Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος του Piaggio Group, Roberto Colaninno: “Τα εκατό χρόνια της Moto Guzzi αποτελούν μια στιγμή μεγάλης υπερηφάνειας για το Piaggio Group, το οποίο συνδέθηκε με τη μάρκα του αετού το 2004, αλλά και για την ιταλική βιομηχανία στο σύνολό της και όχι μόνο σε ό,τι αφορά την κατασκευή μοτοσυκλετών. Η ικανότητα για καινοτομία, η τόλμη να ξεπερνάς την εποχή σου, το ανταγωνιστικό πνεύμα, η αγάπη για τα προϊόντα μας και η έμφαση στην κορυφαία ποιότητα κατασκευής, είναι τα εφόδια που στο πέρασμα του χρόνου, η Moto Guzzi έχει συνδυάσει με τη μοναδική της σχέση με την τοπική κοινωνία. Από το 1921, κάθε μοτοσυκλέτα Moto Guzzi που έχει κυκλοφορήσει στον κόσμο, έχει κατασκευαστεί στο εργοστάσιο του Mandello, στο σημείο όπου ιδρύθηκε η εταιρία πριν από εκατό χρόνια. Όλα αυτά θα συνεχίσουν και στο δεύτερο αιώνα ιστορίας μας. Η Moto Guzzi   είναι ένα παράδειγμα της ιταλικής υπεροχής στο σύνολό της”, προσθέτει ο Roberto Colaninno. “Έχει ριζώσει στην ιστορία της πατρίδας μας, χωρίς να χάσει ποτέ το νεανικό της πνεύμα και συνεχίζει να εμπνέει αυθεντικό πάθος σε χιλιάδες Guzzisti, από όλο τον κόσμο.”

 

Το λογότυπο του αετού, το έμβλημα που έχει ταυτιστεί με τη Moto Guzzi, έχει βοηθήσει στη δημιουργία του θρύλου της μάρκας, που έχει συνδεθεί στενά με την ιστορία της Ιταλίας.  

 

Ο αετός με τα ανοιχτά φτερά έχει τις ρίζες του στη στρατιωτική θητεία των ιδρυτών της εταιρίας Carlo Guzzi και Giorgio Parodi, στο αεροπορικό σώμα του ιταλικού βασιλικού ναυτικού, την περίοδο του Πρώτου Παγκόσμιου πολέμου.  Κατά τη διάρκεια του πολέμου, οι δύο φίλοι και ο πιλότος Giovanni Ravelli, σχεδίαζαν να ασχοληθούν με την κατασκευή μοτοσυκλετών, αμέσως μόλις τελειώσει ο πόλεμος. Ωστόσο, ο Ravelli σκοτώθηκε σε ένα ατύχημα το 1919 και δεν κατάφερε ποτέ να πραγματοποιήσει το όνειρό του. Οι Guzzi και Parodi επέλεξαν τον αετό ως σύμβολο, για να τιμήσουν τον σύντροφό τους.  

 

Στο πέρασμα των εκατό χρόνων, η Moto Guzzi είχε νικηφόρα πορεία σε αγωνιστικές πίστες σε όλο τον κόσμο, ανεβάζοντας την ιταλική σημαία στο πιο ψηλό σκαλί του βάθρου και κερδίζοντας 14 παγκόσμιους τίτλους. Ήταν η μοτοσυκλέτα που έκανε το παγκόσμιο ρεκόρ ταχύτητας, το σύμβολο της ανάπτυξης μιας χώρας που είχε στρέψει το βλέμμα της προς το μέλλον, η μοτοσυκλέτα του αστυνομικού σώματος και του στρατού ξηράς που άνοιξε τα φτερά της στη διεθνή σκηνή, εφοδιάζοντας την αστυνομία της Καλιφόρνια και πιο πρόσφατα, την αστυνομία του Βερολίνου και άλλων ευρωπαϊκών πόλεων, καθώς και την ασφάλεια του ηγεμόνα της Ιορδανίας. Η Moto Guzzi είναι επίσης, η μοτοσυκλέτα των Corazzieri, του επίλεκτου σώματος που προστατεύει τον Πρόεδρο της Ιταλικής Δημοκρατίας.

Από το ξεκίνημά της, η Moto Guzzi ήταν η μοτοσυκλέτα επιλογής για ταξίδια μεγάλων αποστάσεων. Το 1928, ο Giuseppe Guzzi έφτασε στον Αρκτικό Κύκλο με τη δική του GTNorge, ξεκινώντας μια παράδοση που συνεχίζεται μέχρι σήμερα, με ταξιδιώτες που ξεκινούν κάθε ημέρα, από κάθε άκρη του κόσμου, για ένα μεγάλο ταξίδι με τη δική τους Moto Guzzi.

Σήμερα, η Moto Guzzi είναι ένας κομβικός κλάδος του Piaggio Group, του κορυφαίου κατασκευαστή μοτοσυκλετών και σκούτερ της Ευρώπης, ο οποίος διατηρεί τα αυθεντικά χαρακτηριστικά της μάρκας, προβάλει τις αξίες της και την έχει επαναφέρει σε κυρίαρχη θέση.

Η επιστροφή στους αγώνες, με το Moto Guzzi Fast Endurance Trophy που θα διεξαχθεί φέτος σε ευρωπαϊκή κλίμακα, καθώς και μια ολοκαίνουρια οικογένεια μοτοσυκλετών, επαναφέρουν τη Moto Guzzi σε κορυφαία θέση στην αγορά και απευθύνονται σε ένα πιο νεανικό κοινό. Η κλασική V7, η οποία εφοδιάστηκε με τον νέο κινητήρα 850 κ.εκ. και η classic enduro V85TT, που προορίζεται για ταξίδια και έχει σχεδιαστεί για άνεση και ευκολία στην οδήγηση, είναι οι μοτοσυκλέτες με τις μεγαλύτερες πωλήσεις για το εργοστάσιο, το οποίο απολαμβάνει τη διαρκή του ανάπτυξη, για μια σειρά ετών.

Η Moto Guzzi προκαλεί διαχρονικά, τον θαυμασμό και τον σεβασμό μοτοσυκλετιστών από όλο τον κόσμο, ανεξάρτητα από τη μοτοσυκλέτα που διαθέτουν. Μοτοσυκλετιστές θα είναι και οι πρωταγωνιστές του Moto Guzzi World Days που θα διεξαχθεί στο Mandello del Lario από τις 9 έως τις 12 Σεπτεμβρίου, της κορυφαίας εκδήλωσης για τον εορτασμό του ενός αιώνα ιστορίας της Moto Guzzi, η οποία θα είναι το κεντρικό γεγονός γι’ αυτή την πολύ ξεχωριστή επέτειο.

 

Η εκδήλωση Moto Guzzi World Days, ανέκαθεν μια ευκαιρία που δεν χάνεται, κάνει τώρα την πολύ-αναμενόμενη επιστροφή της μετά από δέκα χρόνια. Δεκάδες χιλιάδες φίλων θα ταξιδέψουν από κάθε γωνιά του πλανήτη, για να απολαύσουν μια μοναδική, αξέχαστη εκδήλωση, η οποία έγινε δυνατή χάρη στη συνεργασία της Moto Guzzi, με το Comitato Motoraduno Internazionale και τη δημοτική αρχή του Mandello del Lario.

 

***

 

100 ΧΡΟΝΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΙΟ ΑΥΘΕΝΤΙΚΟ ΟΝΟΜΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΗΣ ΜΟΤΟΣΥΚΛΕΤΑΣ
 

Η “Società Anonima Moto Guzzi” ιδρύθηκε στις 15 Μαρτίου 1921 με αντικείμενο την “κατασκευή και πώληση μοτοσυκλετών, καθώς και κάθε άλλη ενέργεια που σχετίζεται ή συνδέεται με την μεταλλουργία”. Αυτή ήταν η στιγμή που οι ιδρυτές Carlo Guzzi και Giorgio Parodi, επέλεξαν τον αετό με τα ανοικτά φτερά για λογότυπο της εταιρίας, στη μνήμη του συναδέλφου τους Giovanni Ravelli. Οι τρεις τους είχαν υπηρετήσει μαζί στο αεροπορικό σώμα του βασιλικού ναυτικού, όπου και συνέλαβαν την ιδέα για τη δημιουργία καινοτόμων μοτοσυκλετών, μόλις λήξει ο πόλεμος. Ο Ravelli σκοτώθηκε το 1919 κατά τη διάρκεια δοκιμαστικών πτήσεων και οι δύο φίλοι του, αποφάσισαν να τον τιμήσουν με το σύμβολο του αεροπορικού σώματος. Από τότε, ο αετός είναι το σύμβολο της Moto Guzzi και είναι ένα σήμα που απέκτησε παγκόσμια φήμη, σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα.

 

Αυτό ήταν το ξεκίνημα μιας βιομηχανικής επιχείρησης με έδρα το Mandello del Lario – στο ίδιο εργοστάσιο όπου κατασκευάζονται οι μοτοσυκλέτες Moto Guzzi μέχρι και σήμερα – η οποία έμεινε στην ιστορία του μοτοσυκλετισμού ως μια εταιρία κατασκευής μοτοσυκλετών που εξάπτουν την φαντασία των αναβατών: μοτοσυκλέτες όπως η GT 500 Norge (1928) που έφτασε στον Αρκτικό Κύκλο με οδηγό τον Giuseppe Guzzi, αδερφό του ιδρυτή Carlo Guzzi, καθώς και οι Airone 250 (1939) και Galletto (1950), οι οποίες πυροδότησαν τη μαζική παραγωγή στην μεταπολεμική περίοδο.

 

Τη δεκαετία του 1950 έκανε το ντεμπούτο της η σήραγγα αεροδυναμικών δοκιμών, η οποία ήταν η πρώτη στον κόσμο της μοτοσυκλέτας και είναι ακόμη επισκέψιμη στο εργοστάσιο του Mandello. Ήταν το δημιούργημα μιας ομάδας εκπληκτικών μηχανικών, στους οποίους περιλαμβάνονται οι   Umberto Todero, Enrico Cantoni και ένας σχεδιαστής που πολύ γρήγορα εξελίχθηκε σε θρύλο: ο Μιλανέζος Giulio Cesare Carcano, ο πατέρας της απίστευτης Otto Cilindri ή V8, με τελική ταχύτητα 285 χλμ./ώρα (1955) και των πρωτότυπων μοτοσυκλετών που κέρδισαν 15 παγκόσμιους τίτλους ταχύτητας και 11 τίτλους Tourist Trophy, μεταξύ 1935 και 1957.

 

Τη δεκαετία του 1960, μετά από τις ελαφριές μοτοσυκλέτες Stornello και Dingo, η Moto Guzzi παρουσίασε τον 700 κ.εκ. 90° V-twin κινητήρα με τον άξονα μετάδοσης κίνησης cardan, ο οποίος έμελλε να γίνει το σύμβολο του κατασκευαστή από το Mandello, τροφοδοτώντας θρυλικά μοντέλα όπως είναι οι V7 Special, V7 Sport, California και Le Mans. Ο κινητήρας διατηρεί με συνέπεια αυτή την αρχιτεκτονική. Σήμερα, εφοδιασμένος με προηγμένης τεχνολογίας ηλεκτρονικά συστήματα ελέγχου, είναι τοποθετημένος στα πιο δημοφιλή μοντέλα της Moto Guzzi, όπως είναι η γκάμα V7, οι V9 Roamer και Bobber, καθώς και η εξαιρετική  V85TT, η πρώτη  classic enduro στον κόσμο. 

 

Για να τιμηθεί η επέτειος, όλη η γκάμα Moto Guzzi είναι διαθέσιμη και στην ειδική έκδοση Centennial, η οποία θα ισχύσει αποκλειστικά για το 2021 και είναι εμπνευσμένη από τη θρυλική αγωνιστική “8 Cilindri.

Επεισοδιακό ταξίδι του Κωνσταντίνου Μητσάκη στη Λευκορωσία-Ουκρανία με KOVE 800X PRO [Photos]

Ο Έλληνας αναβάτης έζησε από κοντά το πολεμικό κλίμα
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

28/5/2026

Η ΓΚΟΡΓΚΟΛΗΣ Α.Ε. συνεργάστηκε για ακόμη μία φορά με τον Κωνσταντίνο Μητσάκη, στηρίζοντας ένα απαιτητικό οδοιπορικό με πρωταγωνίστρια την KOVE 800X PRO και προορισμό τη Λευκορωσία και την Ουκρανία.

Το ταξίδι αυτό μόνο εύκολη υπόθεση δεν ήταν αφού η Ουκρανία βρίσκεται σε πόλεμο, με όποιους κινδύνους και εμπόδια μπορεί να συνεπάγεται αυτό. Χαρακτηριστικά είναι και τα λόγια του Μητσάκη: “Η Λευκορωσία και το Γεωγραφικό Κέντρο της Ευρώπης, στη Λιθουανία, συνιστούσαν τους δύο εξεζητημένους ταξιδιωτικούς προορισμούς του KOVE ΛΕΥΚΟΡΩΣΙΑ / ΟΥΚΡΑΝΙΑ 2026, ενός οδοιπορικού που θα διέτρεχε 10 ευρωπαϊκές χώρες, περνώντας από την περιοχή των Σκοπίων, τη Σερβία, την Ουγγαρία, τη Σλοβακία, την Πολωνία, τη Λευκορωσία, τη Λιθουανία, την Ουκρανία, τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία. Όμως, κορύφωση του οδοιπορικού στην Ανατολική Ευρώπη θα αποτελούσε η διάσχιση της εμπόλεμης Ουκρανίας, με προορισμό την πόλη Λβιβ και την πρωτεύουσα Κίεβο.

kove

Η γνωστή, μόνιμη εμμονή μου για συναρπαστικές δίτροχες εμπειρίες και πιο αλλόκοτες ανθρώπινες ιστορίες, αυτή τη φορά θα με οδηγούσε στα μονοπάτια μιας πραγματικά ριψοκίνδυνης περιπέτειας. Αψηφώντας τον θανάσιμο κίνδυνο που εγκυμονεί ένα ταξίδι με μοτοσυκλέτα στην εμπόλεμη ζώνη της Ουκρανίας, είχα αποφασίσει να επιχειρήσω το τολμηρό εγχείρημα να οδηγήσω την KOVE 800X PRO σε μία από τις πιο επικίνδυνες περιοχές του κόσμου, ευελπιστώντας να μην αποτελέσω τον στόχο ρωσικών πυραύλων ή drones!”

Ο Έλληνας αναβάτης διέσχισε Σκόπια, Σερβία, Ουγγαρία, Σλοβακία και Πολωνία με μόλις τρεις διανυκτερεύσεις, γράφοντας τα πρώτα 2.650 χιλιόμετρα, ενώ αφιέρωσε και λίγο χρόνο στον αγαπημένο του ποταμό Δούναβη. Κάπως έτσι έφτασε στη Λευκορωσία, που αποτελεί έναν από τους πιο αινιγματικούς προορισμούς της Ευρώπης.

Η είσοδος του Μητσάκη στην χώρα έγινε μετά από αυστηρό έλεγχο, όπως λήψη βιομετρικών δεδομένων, σφραγίδα εισόδου στο διαβατήριο, έλεγχο στις φωτογραφίες του κινητού και του προσωπικού προφίλ στα social media, μία διακριτική ανάκριση από τους ευγενέστατους συνοριοφύλακες αλλά και έλεγχο της KOVE 800X PRO με μηχάνημα X-Ray!

Ακολουθούν οι πρώτες εντυπώσεις του ταξιδιώτη: “Παρόλο που η Λευκορωσία ανεξαρτητοποιήθηκε από την πρώην ΕΣΣΔ το 1990, η Brest ήταν γεμάτη με σύμβολα-μνήμες της σοβιετικής εποχής: αστικά αρχιτεκτονήματα σοσιαλιστικού ρεαλισμού, περίτεχνα σοβιετικά ψηφιδωτά με ιδεολογικά μηνύματα, σφυροδρέπανα, σοβιετικά αστέρια και λογότυπα, αγάλματα του Λένιν και κομμουνιστικά σφυροδρέπανα λειτουργούσαν σαν μια χρονομηχανή που με μετέφερε πίσω, σε αλλοτινές ιστορικές περιόδους!

"Απογευματινή άφιξη στο Minsk, check-in στο κατάλυμα, ένα καθαρό hostel στο κέντρο της πρωτεύουσας, γρήγορο μπάνιο και μια πρώτη βόλτα στους δρόμους του Minsk. Πριν ο ήλιος γύρει να κοιμηθεί, επισκέφθηκα το εκπληκτικό Μουσείο-Στούντιο Γλυπτικής 'Zair Azgur Memorial Studio', τον χώρο όπου ο διάσημος γλύπτης Zair Azgur κατασκεύαζε για το σοβιετικό καθεστώς γλυπτά και αγάλματα ιστορικών μορφών και συμβόλων της σοβιετικής εποχής. Εδώ είχα την ανεπανάληπτη εμπειρία να βρεθώ περιτριγυρισμένος από τον Λένιν, τον Στάλιν και τον Μαρξ.”

kove

Στο Minsk ο Κωνσταντίνος Μητσάκης έμεινε για τρεις ημέρες και ύστερα προσπάθησε να περάσει τα σύνορα της Λιθουανίας, χωρίς όμως αποτέλεσμα, αφού απαγορευόταν η διέλευση μοτοσυκλετών από τη Λευκορωσία στη Λιθουανία! Αυτό σήμαινε πως ο Έλληνας αναβάτης θα έπρεπε να διανύσει επιπλέον 1.200 χιλιόμετρα και να περάσει από την Πολωνία για να φτάσει στον προορισμό του.

Μάλιστα δύο ημέρες πριν την άφιξή του στην Ουκρανία σημειώθηκε ο φονικότερος βομβαρδισμός της χώρας από την αρχή του έτους, με πάνω από 1.100 drones και δεκάδες βαλλιστικούς πυραύλους, όμως αυτό δεν στάθηκε εμπόδιο και ο Κωνσταντίνο Μητσάκης ήταν αποφασισμένος να περάσει τα σύνορα της Ουκρανίας. Μετά από μία ακόμη ανάκριση από τους συνοριοφύλακες, η είσοδος στην εμπόλεμη ζώνη είχε γίνει πραγματικότητα.

Η πρώτη διανυκτέρευση στην Ουκρανία έγινε στην πόλη Λβιβ, χωρίς να γίνεται αντιληπτός ο πόλεμος και η ζωή κυλούσε φυσιολογικά σε κανονικούς ρυθμούς, ενώ στη συνέχεια ο Μητσάκης άρχισε να κατευθύνεται προς την ουκρανική πρωτεύουσα, με τα αισθήματα της αγωνίας και της ανασφάλειας να εμφανίζονται, όπως είναι λογικό. Ο ίδιος αφηγείται: “Η απογευματινή άφιξή μου στο Κίεβο έγινε κάτω από βροχή και με απρόσμενο μποτιλιάρισμα στο κέντρο της πόλης. Στην ουκρανική πρωτεύουσα είχα προγραμματίσει (εκτός απροόπτου) τρεις διανυκτερεύσεις, ενώ καθοριστικό ρόλο στην επιλογή του ξενοδοχείου έπαιξαν οι χρήσιμες συμβουλές ενός ντόπιου συντρόχου που συνάντησα στην είσοδο της πρωτεύουσας: 'ξενοδοχείο κατά προτίμηση κοντά σε σταθμό μετρό, μιας και είναι το ασφαλέστερο καταφύγιο σε περίπτωση βομβαρδισμού!' Έτσι κι έκανα τελικά…

"Την επόμενη μέρα ένας λαμπερός ήλιος οδήγησε τη δίτροχη περπατησιά μου στην κεντρική Πλατεία Ανεξαρτησίας (Maidan). Με αφετηρία την ιστορικότερη πλατεία της ουκρανικής πρωτεύουσας, που έχει συνδεθεί άρρηκτα με τους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες των Ουκρανών (Πορτοκαλί Επανάσταση–2004, Επανάσταση της Αξιοπρέπειας–2014), ξεκίνησα την περιήγησή μου στους δρόμους και στα αξιοθέατα της ουκρανικής πρωτεύουσας. Πάντα όμως με το βλέμμα ψηλά στον ουρανό, υπό τον φόβο των ρωσικών drones.”

kove

Η στιγμή που έζησε τον πόλεμο στο πετσί του δεν άργησε: “Μεσημέρι στο υπαίθριο πάρκινγκ του ξενοδοχείου λίπαινα την αλυσίδα της KOVE 800X PRO, όταν ξαφνικά άρχισαν να ηχούν αντιαεροπορικές σειρήνες συναγερμού. Πανικόβλητος άφησα παράμερα τη μοτοσυκλέτα και άρχισα να τρέχω στο εσωτερικό του ξενοδοχείου για να προστατευτώ. Φόβος και τρόμος! Μετά από περίπου 5 λεπτά ακούστηκαν τα πρώτα αντιαεροπορικά πυρά και ακολούθησαν πάμπολλες ισχυρές εκρήξεις. Εντέλει, το πολεμικό σκηνικό κράτησε περίπου μισή ώρα, και μετά ηρεμία και πάλι.

"Στο χρονικό διάστημα που μεσολάβησε και που μού φάνηκε ολόκληρος αιώνας, συνειδητοποίησα με τον πλέον δραματικό τρόπο πως δεν αποτελούσα τον νοερό θεατή μιας κινηματογραφικής ταινίας, αλλά αντίθετα πρωταγωνιστούσα σε μια ρεαλιστική περιπέτεια προσωπικής επιβίωσης. Εδώ στο Κίεβο μόλις είχα πάρει το βάπτισμα του πυρός (κυριολεκτικά) στην εμπόλεμη Ουκρανία. Οι ντόπιοι, αντίθετα, δεν φάνηκε να αναστατώνονται ιδιαίτερα, αλλά μάλλον αντιμετώπισαν με αδιαφορία το συγκεκριμένο περιστατικό. Μετά από 4 χρόνια πολέμου και δεκάδες βομβαρδισμούς, λογικό είναι να έχουν συνηθίσει τη θανάσιμη καθημερινότητα.

"Ήταν η δεύτερη μέρα μου στο Κίεβο. Την προηγούμενη μέρα είχα επισκεφθεί την Πλατεία Ανεξαρτησίας, της οποίας ένα τμήμα έχει μετατραπεί σ’ ένα συγκινητικό μνημείο με χιλιάδες φωτογραφίες πεσόντων στρατιωτών και αναρίθμητες (μικρές και μεγάλες) ουκρανικές σημαίες. Λίγο πιο μακριά, μπροστά στη Μονή του Αγίου Μιχαήλ, παροπλισμένα τανκς, κατεστραμμένα επιβατικά αυτοκίνητα, drones και πλήθος πολεμικού εξοπλισμού σε κοινή θέα, αποτελώντας τις σοκαριστικές μαρτυρίες του πολέμου.

"Την τρίτη –και τελευταία– μέρα στο Κίεβο έκανα μια μεγάλη βόλτα στους δρόμους της ουκρανικής πρωτεύουσας. Όπως στην Λβιβ, έτσι και στο Κίεβο, τα στιγμιότυπα  καθημερινότητας που αντίκριζα με τίποτα δεν μαρτυρούσαν την εμπόλεμη κατάσταση που επικρατούσε στη χώρα. Πλήθος κόσμου περπατούσε στους δρόμους της πόλης, παντού ανοικτά καταστήματα, λεωφόροι γεμάτες αυτοκίνητα και λεωφορεία, κατάμεστα τα πάρκα από κόσμο! Η ζωή κυλούσε ήρεμα και φυσιολογικά στο ηλιόλουστο Κίεβο, μέχρι τον επόμενο βομβαρδισμό! Και παρά τα τακτικά πλήγματα από drones, πουθενά στο ιστορικό κέντρο της πόλης δεν είδα βομβαρδισμένα κτίσματα ή κατεστραμμένα μνημεία – μόνο στα προάστια της πρωτεύουσας εντόπισα κατεστραμμένα κτίρια.

kove

"Νωχελικά απλωμένη στις όχθες του ποταμού Δνείπερου, η μητρόπολη της Ουκρανίας διέθετε μια γοητευτική πολεοδομική όψη, την οποία συνέθεταν οι παραποτάμιες αριστοκρατικές γειτονιές, οι περίλαμπρες Ορθόδοξες Μονές, τα κρατικά κτίρια σοβιετικής αρχιτεκτονικής, οι πολύβουες κεντρικές πλατείες, τα γαλήνια πάρκα, τα ανηφορικά καλντερίμια της Άνω Παλαιάς Πόλης και οι δενδροφυτεμένες λεωφόροι. Βασικό στοιχείο της ταυτότητας του Κιέβου συνιστούσε φυσικά το τεράστιο άγαλμα της Μητέρας Ουκρανίας (ύψος αγάλματος 62 μ.) που δέσποζε στη δεξιά όχθη του Δνείπερου και δέχθηκε την επίσκεψή μου. Κατασκευασμένο το 1981 από ανοξείδωτο χάλυβα, το εμβληματικό μνημείο υψωνόταν με μεγαλοπρέπεια στον ορίζοντα του Κιέβου και έμοιαζε να προστατεύει την ουκρανική πρωτεύουσα από τις εχθρικές επιδρομές.

Ξημερώματα, ώρα 04:10! Την τελευταία νύχτα στο Κίεβο ξύπνησα έντρομος από τις αντιαεροπορικές σειρήνες και το τηλέφωνο που χτυπούσε επίμονα. Μέσα σε λίγα λεπτά βρέθηκα στη ρεσεψιόν και μαζί με τους υπόλοιπους πελάτες του ξενοδοχείου τρέξαμε στον κοντινό σταθμό μετρό HOLOSIIVSKA που εκτελούσε χρέη τοπικού καταφυγίου. Για δύο ώρες βίωνα σιωπηλός το σοκ μιας νυχτερινής επίθεσης με drones και βαλλιστικούς πυραύλους, ενώ δύο νεαροί Ουκρανοί που μιλούσαν αγγλικά μού περιέγραφαν τον πρόσφατο εγκλωβισμό δικών τους ανθρώπων κάτω από συντρίμμια πολυκατοικιών. Κάποιοι γλίτωσαν, άλλοι όχι!

Λήξη συναγερμού, επιστροφή στο ξενοδοχείο, πρόχειρο πρωινό, πακετάρισμα αποσκευών στη μοτοσυκλέτα και αναχώρηση μέσα στην πρωινή αχλή με προορισμό τα σύνορα της Ρουμανίας, 560 χλμ. νότια. Δίχως απρόοπτα ή δυσάρεστα γεγονότα καθοδόν, αργά το ίδιο απόγευμα (μετά από 11 ώρες οδήγησης) ο Ουκρανός συνοριοφύλακας σφράγιζε το διαβατήριό μου και άνοιγε τη μπάρα να περάσω στη Ρουμανία. Πριν όμως πατήσω μίζα, κοντοστάθηκα λίγο, κοίταξα πίσω μου σιωπηλός τη λαβωμένη Ουκρανία που με αποχαιρετούσε και συλλογίστηκα με θλίψη: Τέσσερα χρόνια πολέμου και η ειρήνη ξεχάστηκε…”