MotoGP: Ίδρωσε ο Marquez

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

2/6/2014

Ο φετινός αγώνας των MotoGP στο Mugello, κατάφερε να μπει στη λίστα των αγώνων που θα θυμόμαστε για πολύ καιρό ακόμη, μαζί με τις επικές μάχες των Rossi-Stoner στην Laguna Sega το 2008 και τις μάχες σώμα με σώμα του Rossi και του Lorenzo στην Catalunya την επόμενη χρονιά. Αυτή τη φορά όμως, αυτοί που έκαναν το κοινό να φτάνει στα όρια της ασφυξίας από τις κρατημένες ανάσες ήταν οι Marquez και Lorenzo. Για τον πιτσιρικά δεν έπεσε κανείς από τα σύννεφα, καθώς πλέον είναι κάτι παραπάνω από αναμενόμενο το ότι θα είναι ένας εκ των πρωταγωνιστών. Η μεγάλη έκπληξη ήταν ο Lorenzo, ο οποίος όλο το Σαββατοκύριακο είχε βαλθεί να αποδείξει ότι η ανάρρωση από τις τρεις απανωτές εγχειρήσεις που έκανε πριν αρχίσει η σεζόν, αποτελεί οριστικά παρελθόν, και η φυσική του κατάσταση έχει επανέλθει. Ο Jorge δούλεψε πολύ στον συγκεκριμένο τομέα, με ειδικά προγράμματα ενδυνάμωσης, σε σημείο μάλιστα που η φόρμα του να χρειαστεί μετατροπές για να χωρέσει το... καινούργιο του σώμα.

Αυτός ήταν ο μοναδικός τρόπος που είχε στη διάθεσή του για να αντισταθμίσει τις ελλείψεις της Yamaha απέναντι στην Honda του Marquez. Με δεδομένο το πάγωμα της εξέλιξης των κινητήρων, τα 20 λίτρα καυσίμου (αντί των 21) που κάνουν την μοτοσυκλέτα πιο νευρική στις αντιδράσεις και με τα ελαστικά που η Bridgestone τον διαβεβαίωσε ότι ήταν σχεδόν ίδια με τα περσινά ελαστικά που είχε στην διάθεσή του όταν κυριάρχησε στην πίστα, ο Lorenzo έπρεπε να καταβάλλει υπερβολική ενέργεια προκειμένου να αντιμετωπίσει τον "Ανελέητο" Marc. Όπως άλλωστε δήλωσε και ο Marco Zeelenberg, στους δύο προηγούμενους αγώνες ο Jorge είχε ένα καλό σετάρισμα στην μοτοσυκλέτα, αλλά δεν διέθετε την δύναμη να πιέσει και να διατηρήσει τον απόλυτο έλεγχο σε όλη την διάρκεια του αγώνα. Πλέον, αυτό το πρόβλημα ξεπεράστηκε, όπως άλλωστε φάνηκε στην πίστα της Τοσκάνης. Ένας ακόμη σύμμαχος στην προσπάθειά του, ήταν και η απόφαση της Dorna να επιτρέψει την τοποθέτηση εμπρός δισκόφρενων διαμέτρου 340mm σε όλες τις πίστες, κάτι που έλυσε το πρόβλημα της σταθερής απόδοσης σε όλη τη διάρκεια του αγώνα. Πάντως, για την Ιστορία, η Repsol Honda ήταν η μοναδική ομάδα που δεν τοποθέτησε τα μεγαλύτερα δισκόφρενα, μένοντας με τους δίσκους των 320mm.

Από την άλλη, ο Marquez είχε μονίμως από πάνω του ένα γκρίζο σύννεφο-ενθύμιο από την περσινή του εμπειρία στο Mugello, όπου λίγους γύρους πριν από το τέλος μια θεαματική πτώση τον άφησε εκτός αγώνα και με ένα πρησμένο σαγόνι. Καθ' όλη την διάρκεια των δοκιμών και του αγώνα ήταν πολύ προσεκτικός, τουλάχιστον στο μεγαλύτερο διάστημα. Όταν ο Lorenzo από την εκκίνηση κιόλας προσπάθησε να ξεφύγει και να κάνει διαφορά, αφού ξεμπέρδεψε νωρίς με τον Iannone που ήταν πρωτοπόρος για λίγο, ο Marquez δυσκολεύτηκε αρκετά να ακολουθήσει τον ρυθμό του. Ήταν εμφανές ότι δεν ήθελε να ρισκάρει ένα προσπέρασμα απέναντι σε ένα τόσο επιθετικό αναβάτη, αλλά από την άλλη δεν είχε και την εικόνα που δείχνει συνήθως, αυτή του απόλυτου ελέγχου του αντιπάλου του. Υπάρχει όμως και μια διαφορετική οπτική σ' αυτή την περίπτωση. Κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει ότι είχε να κάνει με μια επιλογή τακτικής, όπου ο Marquez "μελετούσε" τον Lorenzo και πιο συγκεκριμένα ήθελε να έχει οπτική επαφή με το πίσω ελαστικό του αντιπάλου του, για να διαπιστώσει το επίπεδο της φθοράς. Αυτό άλλωστε είναι κάτι που έχουν παραδεχτεί πολλοί αναβάτες ότι αποδίδει.

Στους τελευταίους όμως έξι γύρους, η τακτική πήγε περίπατο και το πάθος κυριάρχησε ολοκληρωτικά. Σε εκείνο το σημείο άρχισε να πλησιάζει τον Lorenzo, ενώ μετά από λίγο άρχισαν και οι εναλλαγές στην πρώτη θέση. Η έμπνευση που είχε η ομάδα του Marquez, λίγο πριν την εκκίνηση του αγώνα, να μακρύνει την έκτη σχέση αποδείχθηκε άκρως αποτελεσματική για το V4 της Honda, ειδικά σε μια πίστα με μεγάλη ευθεία, γρήγορες στροφές και κυρίως ροή. Αυτό φαινόταν και μετά τη μέση της ευθείας, όπου ο Marquez χωρίς καν να εκμεταλλευτεί το slipstreaming "κατάπινε" το Μ1 με χαρακτηριστική ευκολία. Δεν υπολόγιζε όμως στη λύσσα του Lorenzo που στα φρένα –με την αρωγή των μεγαλύτερων δίσκων- κέρδιζε ό,τι έχανε νωρίτερα: μέτρα... "Προς το τέλος του αγώνα, έπρεπε να προσέχω περισσότερο γιατί είχα την ίδια αίσθηση με πέρσι, ένιωθα δηλαδή το πίσω μέρος πιο ελαφρύ", δήλωσε ο Marquez κάτι όμως που δεν φάνηκε από τις επιθέσεις και τις οριακές κλίσεις που έπαιρνε. Δεν φάνηκε ούτε από το γυρολόγιό του το οποίο ήταν εξαιρετικά σταθερό και πανομοιότυπο με του Lorenzo, ελλείψει διακυμάνσεων που υποδηλώνουν έναν αναβάτη στο όριο που κάνει μικρά λάθη στην προσπάθειά του να κρατηθεί κοντά στον προπορευόμενο. Ο Lorenzo είχε όμως και εδώ την απάντηση, καθώς βάσει των μετρήσεων κατά την διάρκεια του αγώνα, κατάφερε κλίση 63°, έναντι 62° του Marquez, ενώ υιοθέτησε κι αυτός το στιλ μένοντας περισσότερο κρεμασμένος από την μοτοσυκλέτα με τους αγκώνες να ακουμπούν κάτω και το μηχανάκι πιο όρθιο για μεγαλύτερη πρόσφυση. Στο τέλος όμως, το μακρύτερο γρανάζωμα του RCV έδωσε την δυνατότητα στον Marquez να περάσει οριστικά μπροστά στην μεγάλη ευθεία, καταφέρνοντας να αναχαιτίσει τις επιθέσεις του Lorenzo μέχρι και την τελευταία στροφή του αγώνα, όπου ο αναβάτης της Yamaha ένοιξε την γραμμή του περισσότερο απ’ ότι θα έπρεπε για να μπορέσει να εκμεταλλευτεί το slip streaming και να περάσει μπροστά. Ο Marquez, κρατώντας την ιδανική γραμμή, είδε πρώτος την καρό σημαία.

Ο Marc κατάφερε να κάνει το έξι στα έξι, αλλά πλέον υπάρχει μια δραματική αλλαγή δεδομένων. Το αντίδοτο στην άνεση με την οποία σπάει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο, φαίνεται πως το κατέχει ο Jorge Lorenzo. Σε λιγότερο από δύο εβδομάδες είναι ο αγώνας στην Catalunya, όπου παραδοσιακά τα Yamaha αποδίδουν εξαιρετικά, με τον Lorenzo να έχει πάρει και τις δύο τελευταίες νίκες στην συγκεκριμένη πίστα, ενώ η φυσική του κατάσταση θα είναι σε ακόμη καλύτερο επίπεδο. Οι Rossi και Pedrosa είναι εξίσου δυνατοί στην πίστα της Βαρκελώνης και το πιο πιθανό είναι πως δεν θα αντιμετωπίσουν ξανά τα ίδια λάθη που στοίχησαν στον ιταλό την εκκίνηση από την τέταρτη σειρά της εκκίνησης και στον ισπανό την δυνατότητα να διεκδικήσει το βάθρο με αξιώσεις. Το "μεροκάματο" του Marquez γίνεται όλο και πιο δύσκολο.

Ο φετινός αγώνας των MotoGP στο Mugello, κατάφερε να μπει στη λίστα των αγώνων που θα θυμόμαστε για πολύ καιρό ακόμη, μαζί με τις επικές μάχες των Rossi-Stoner στην Laguna Sega το 2008 και τις μάχες σώμα με σώμα του Rossi και του Lorenzo στην Catalunya την επόμενη χρονιά. Αυτή τη φορά όμως, αυτοί που έκαναν το κοινό να φτάνει στα όρια της ασφυξίας από τις κρατημένες ανάσες ήταν οι Marquez και Lorenzo. Για τον πιτσιρικά δεν έπεσε κανείς από τα σύννεφα, καθώς πλέον είναι κάτι παραπάνω από αναμενόμενο το ότι θα είναι ένας εκ των πρωταγωνιστών. Η μεγάλη έκπληξη ήταν ο Lorenzo, ο οποίος όλο το Σαββατοκύριακο είχε βαλθεί να αποδείξει ότι η ανάρρωση από τις τρεις απανωτές εγχειρήσεις που έκανε πριν αρχίσει η σεζόν, αποτελεί οριστικά παρελθόν, και η φυσική του κατάσταση έχει επανέλθει. Ο Jorge δούλεψε πολύ στον συγκεκριμένο τομέα, με ειδικά προγράμματα ενδυνάμωσης, σε σημείο μάλιστα που η φόρμα του να χρειαστεί μετατροπές για να χωρέσει το... καινούργιο του σώμα.
Αυτός ήταν ο μοναδικός τρόπος που είχε στη διάθεσή του για να αντισταθμίσει τις ελλείψεις της Yamaha απέναντι στην Honda του Marquez. Με δεδομένο το πάγωμα της εξέλιξης των κινητήρων, τα 20 λίτρα καυσίμου (αντί των 21) που κάνουν την μοτοσυκλέτα πιο νευρική στις αντιδράσεις και με τα ελαστικά που η Bridgestone τον διαβεβαίωσε ότι ήταν σχεδόν ίδια με τα περσινά ελαστικά που είχε στην διάθεσή του όταν κυριάρχησε στην πίστα, ο Lorenzo έπρεπε να καταβάλλει υπερβολική ενέργεια προκειμένου να αντιμετωπίσει τον "Ανελέητο" Marc. Όπως άλλωστε δήλωσε και ο Marco Zeelenberg, στους δύο προηγούμενους αγώνες ο Jorge είχε ένα καλό σετάρισμα στην μοτοσυκλέτα, αλλά δεν διέθετε την δύναμη να πιέσει και να διατηρήσει τον απόλυτο έλεγχο σε όλη την διάρκεια του αγώνα. Πλέον, αυτό το πρόβλημα ξεπεράστηκε, όπως άλλωστε φάνηκε στην πίστα της Τοσκάνης. Ένας ακόμη σύμμαχος στην προσπάθειά του, ήταν και η απόφαση της Dorna να επιτρέψει την τοποθέτηση εμπρός δισκόφρενων διαμέτρου 340mm σε όλες τις πίστες, κάτι που έλυσε το πρόβλημα της σταθερής απόδοσης σε όλη τη διάρκεια του αγώνα. Πάντως, για την Ιστορία, η Repsol Honda ήταν η μοναδική ομάδα που δεν τοποθέτησε τα μεγαλύτερα δισκόφρενα, μένοντας με τους δίσκους των 320mm.
Από την άλλη, ο Marquez είχε μονίμως από πάνω του ένα γκρίζο σύννεφο-ενθύμιο από την περσινή του εμπειρία στο Mugello, όπου λίγους γύρους πριν από το τέλος μια θεαματική πτώση τον άφησε εκτός αγώνα και με ένα πρησμένο σαγόνι. Καθ' όλη την διάρκεια των δοκιμών και του αγώνα ήταν πολύ προσεκτικός, τουλάχιστον στο μεγαλύτερο διάστημα. Όταν ο Lorenzo από την εκκίνηση κιόλας προσπάθησε να ξεφύγει και να κάνει διαφορά, αφού ξεμπέρδεψε νωρίς με τον Iannone που ήταν πρωτοπόρος για λίγο, ο Marquez δυσκολεύτηκε αρκετά να ακολουθήσει τον ρυθμό του. Ήταν εμφανές ότι δεν ήθελε να ρισκάρει ένα προσπέρασμα απέναντι σε ένα τόσο επιθετικό αναβάτη, αλλά από την άλλη δεν είχε και την εικόνα που δείχνει συνήθως, αυτή του απόλυτου ελέγχου του αντιπάλου του. Υπάρχει όμως και μια διαφορετική οπτική σ' αυτή την περίπτωση. Κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει ότι είχε να κάνει με μια επιλογή τακτικής, όπου ο Marquez "μελετούσε" τον Lorenzo και πιο συγκεκριμένα ήθελε να έχει οπτική επαφή με το πίσω ελαστικό του αντιπάλου του, για να διαπιστώσει το επίπεδο της φθοράς. Αυτό άλλωστε είναι κάτι που έχουν παραδεχτεί πολλοί αναβάτες ότι αποδίδει.
Στους τελευταίους όμως έξι γύρους, η τακτική πήγε περίπατο και το πάθος κυριάρχησε ολοκληρωτικά. Σε εκείνο το σημείο άρχισε να πλησιάζει τον Lorenzo, ενώ μετά από λίγο άρχισαν και οι εναλλαγές στην πρώτη θέση. Η έμπνευση που είχε η ομάδα του Marquez, λίγο πριν την εκκίνηση του αγώνα, να μακρύνει την έκτη σχέση αποδείχθηκε άκρως αποτελεσματική για το V4 της Honda, ειδικά σε μια πίστα με μεγάλη ευθεία, γρήγορες στροφές και κυρίως ροή. Αυτό φαινόταν και μετά τη μέση της ευθείας, όπου ο Marquez χωρίς καν να εκμεταλλευτεί το slipstreaming "κατάπινε" το Μ1 με χαρακτηριστική ευκολία. Δεν υπολόγιζε όμως στη λύσσα του Lorenzo που στα φρένα –με την αρωγή των μεγαλύτερων δίσκων- κέρδιζε ό,τι έχανε νωρίτερα: μέτρα... "Προς το τέλος του αγώνα, έπρεπε να προσέχω περισσότερο γιατί είχα την ίδια αίσθηση με πέρσι, ένιωθα δηλαδή το πίσω μέρος πιο ελαφρύ", δήλωσε ο Marquez κάτι όμως που δεν φάνηκε από τις επιθέσεις και τις οριακές κλίσεις που έπαιρνε. Δεν φάνηκε ούτε από το γυρολόγιό του το οποίο ήταν εξαιρετικά σταθερό και πανομοιότυπο με του Lorenzo, ελλείψει διακυμάνσεων που υποδηλώνουν έναν αναβάτη στο όριο που κάνει μικρά λάθη στην προσπάθειά του να κρατηθεί κοντά στον προπορευόμενο. Ο Lorenzo είχε όμως και εδώ την απάντηση, καθώς βάσει των μετρήσεων κατά την διάρκεια του αγώνα, κατάφερε κλίση 63°, έναντι 62° του Marquez, ενώ υιοθέτησε κι αυτός το στιλ μένοντας περισσότερο κρεμασμένος από την μοτοσυκλέτα με τους αγκώνες να ακουμπούν κάτω και το μηχανάκι πιο όρθιο για μεγαλύτερη πρόσφυση. Στο τέλος όμως, το μακρύτερο γρανάζωμα του RCV έδωσε την δυνατότητα στον Marquez να περάσει οριστικά μπροστά στην μεγάλη ευθεία, καταφέρνοντας να αναχαιτίσει τις επιθέσεις του Lorenzo μέχρι και την τελευταία στροφή του αγώνα, όπου ο αναβάτης της Yamaha ένοιξε την γραμμή του περισσότερο απ’ ότι θα έπρεπε για να μπορέσει να εκμεταλλευτεί το slip streaming και να περάσει μπροστά. Ο Marquez, κρατώντας την ιδανική γραμμή, είδε πρώτος την καρό σημαία.
Ο Marc κατάφερε να κάνει το έξι στα έξι, αλλά πλέον υπάρχει μια δραματική αλλαγή δεδομένων. Το αντίδοτο στην άνεση με την οποία σπάει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο, φαίνεται πως το κατέχει ο Jorge Lorenzo. Σε λιγότερο από δύο εβδομάδες είναι ο αγώνας στην Catalunya, όπου παραδοσιακά τα Yamaha αποδίδουν εξαιρετικά, με τον Lorenzo να έχει πάρει και τις δύο τελευταίες νίκες στην συγκεκριμένη πίστα, ενώ η φυσική του κατάσταση θα είναι σε ακόμη καλύτερο επίπεδο. Οι Rossi και Pedrosa είναι εξίσου δυνατοί στην πίστα της Βαρκελώνης και το πιο πιθανό είναι πως δεν θα αντιμετωπίσουν ξανά τα ίδια λάθη που στοίχησαν στον ιταλό την εκκίνηση από την τέταρτη σειρά της εκκίνησης και στον ισπανό την δυνατότητα να διεκδικήσει το βάθρο με αξιώσεις. Το "μεροκάματο" του Marquez γίνεται όλο και πιο δύσκολο.

 

Yamaha Tracer 9 GT – Πολυτελής τουρισμός στη Μέση Γη

Το χλιδάτο ταξίδι δεν χρειάζεται ατελείωτα κυβικά και αχόρταγα άλογα. Αν κατέχεις την τέχνη, ένας μεσαίος κυβισμός αρκεί για την ευτυχία του σπορ τουρίστα
yamaha tracer 9 gt
Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

31/7/2026

Η μοτοσυκλέτα που η Yamaha περιγράφει ως sport touring εκφράζει τη σύγχρονη εκδοχή αυτής της κατηγορίας, όπως έχει εξελιχθεί παράλληλα με το δημοφιλέστερο είδος της παγκόσμιας αγοράς, τις adventure.

Αν πριν μια δεκαετία το εξ ορισμού sport touring μοντέλο της ιαπωνικής εταιρείας ήταν το FJR 1300, σήμερα η ανάλογη οικογένεια στη γκάμα της Yamaha απαρτίζεται σχεδόν αποκλειστικά από Tracer 7 και 9 – συν ένα Niken GT.

Βαριά κληρονομιά

Το 2025 συμπληρώθηκε μια δεκαετία από την πρώτη εμφάνιση του Tracer 900, το οποίο είχε αναλάβει ένα σπουδαίο όσο και δύσκολο έργο, να διαδεχθεί τον προγενέστερο θρύλο ονόματι TDM 900. Το καθήκον αυτό έγινε ακόμη πολυτιμότερο όταν το FJR 1300 αφαιρέθηκε οριστικά από την ευρωπαϊκή γκάμα sport touring το 2020.

MT-09 Tracer 2015
MT-09 Tracer 2015

Στις τρεις γενιές που μεσολάβησαν η Yamaha το ανανέωσε το 2018 και το 2021, με την πρώτη να μας συστήνει την πολυτελέστερη έκδοση Tracer 900 GT.

Σήμερα απολαμβάνουμε την τέταρτη γενιά του μεγάλου Tracer, αναβαπτισμένη ως Tracer 9 από την προηγούμενη γενιά του 2021, αυτή που περιγράφαμε ως “το καλύτερο Tracer που έβγαλε ποτέ η Yamaha”, χαρακτηρισμός που κατά συνέπεια ισχύει και για το φετινό μοντέλο.

Η σχέση του ΜΟΤΟ με τα Tracer δεν ξεκίνησε γραμμένη με χρυσά γράμματα, καθότι ήμασταν εκείνοι που είχαμε αναδείξει τα ζητήματα ευστάθειας της πρώτης γενιάς που κανείς άλλος δεν έθιξε παρά μόνο όταν βγήκε η δεύτερη. Γιατί τότε έπρεπε να εξηγήσουν την αλλαγή στο ψαλίδι και θυμήθηκαν πως ήταν καλό που μεγάλωσε το μεταξόνιο γιατί πριν δεν ήταν ιδιαίτερα σταθερή μοτοσυκλέτα, όπως εξαρχής γράφαμε.

Tracer 900 GT 2018
Tracer 900 GT 2018

Crossover μεταξύ κατηγοριών

Το πλέον σταθερό Tracer λοιπόν ήταν αυτό της τρίτης γενιάς, ενώ ήταν και η πρώτη φορά που πλησίασε σε συμπεριφορά και εξοπλισμό την επόμενη κατηγορία, έχοντας τα ίδια ηλεκτρονικά – με κυριολεκτικά τις ίδιες μονάδες ελέγχου – με την αντίστοιχη Ducati Multistrada αλλά σε χαμηλότερη τιμή. Είχε φυσικά την ίδια διαφορά και στο γκάζι, όμως σε έναν επαρχιακό γεμάτο στροφές το γκάζι περισσεύει και τα υπόλοιπα δυναμικά χαρακτηριστικά είναι αυτά που αναδεικνύονται.

Αυτά που περιγράφουμε για το Tracer 9 του 2021 ισχύουν μέχρι κεραίας και για την τρέχουσα γενιά του μοντέλου, στην οποία οι αλλαγές δεν χαλούν αυτήν την συνταγή που με κόπο τελειοποίησε η Yamaha.

Ήταν πολύς μακρύς ο δρόμος για να φτάσουμε εδώ, στην μοτοσυκλέτα που έχει αλλάξει την κατηγορία και κυριολεκτικά έσωσε τη Yamaha Ευρώπης από βέβαιο οικονομικό μαρασμό. Αν δεν πετύχαινε το Tracer και μαζί του ολόκληρη η οικογένεια των MT, το μέγεθος της Yamaha στην Ευρώπη δεν θα ήταν σε επίπεδο κορυφής, όπως είναι τώρα.

Στη δυσκολότερη αγορά του κόσμου, την Ευρωπαϊκή, η Yamaha πόνταρε πολλά στην επιτυχία του Tracer και το ρίσκο απέδωσε στο 100%.

Ένα ακόμη ρίσκο που δικαίωσε τη Yamaha ήρθε με την τρίτη έκδοση. Διότι το μοντέλο αυτό σοβαρεύει, αποκτά άλλο κόστος κι ανεβαίνει η τιμή ρισκάροντας να μπει φρένο στην εμπορική του πορεία. Έχοντας αλλάξει το όνομά του σε Tracer 9 πλέον, γίνεται το καλύτερο Tracer που είχε υπάρξει ποτέ, όπως εξηγήσαμε νωρίτερα. Στο τρέχον μοντέλο η Yamaha έχει ήδη κάνει το δύσκολο βήμα και δεν χρειάζεται να πάρει άλλο ρίσκο αυτή τη φορά, διαθέτοντας πια ένα Tracer για όλους, με διάφορες εκδόσεις και, για πρώτη φορά, μια αυτόματη έκδοση στην οικογένεια.

Tracer 9 GT

Πέντε πόντοι κάνουν τη διαφορά

Το Tracer 9 GT αποτελούσε ως το 2025 τον κορωνίδα της οικογένειας, ενώ με την τελευταία ανανέωση του μοντέλου η Yamaha δεν προέβη σε σαρωτικές αλλαγές, αλλά περισσότερο σε έναν fine tuning που ξεκινά από την εμφάνιση. Η πιο ουσιώδης επικαιρότητα γύρω από την τέταρτη γενιά Tracer 9 έγκειται αφενός στην άφιξη της έκδοση GT+ με ραντάρ, καθώς και η προσθήκη κατ’ επιλογή της αυτόματης-ημιαυτόματης μετάδοσης Υ-ΑΜΤ. Χάρη σε αυτά τα δύο νέα συστήματα η γκάμα των Tracer 9 εμπλουτίστηκε με νέες επιλογές, ικανές να καλύψουν κάθε γούστο και κάθε τσέπη.

Το στάνταρ Tracer 9 GT με χειροκίνητο κιβώτιο συνιστά ένα πληρέστατο sport touring σύνολο, χτισμένο πάνω σε μια βάση που εξαρχής ενδεικνυόταν για τον μαγικό συνδυασμό ταξίδι και στρίψιμο, ενώ στην τρέχουσα γενιά είναι και πιο ευρύχωρο από πριν για δύο άτομα, καθώς το υποπλαίσιο έχει επιμηκυνθεί κατά 50 χιλιοστά. Αυτά τα μόλις 5 εκατοστά είναι αρκετά για ν’ αλλάξει το τρίγωνο της εργονομίας θέσης οδήγησης και να μεγαλώσει η απόσταση μαρσπιέ και πίσω σέλας.

Το βασικό χαρακτηριστικό που διαχωρίζει το GT από το βασικό μοντέλο είναι οι ημιενεργές αναρτήσεις της Kayaba με το σύστημα KADS, που έχει εξελιχθεί ειδικά για το Tracer 9. Για να μιλήσουμε πίσω από τις γραμμές του μάρκετινγκ, αυτό σημαίνει πως ο αλγόριθμος που έχει ο κατασκευαστής των αναρτήσεων προσαρμόστηκε στα δεδομένα της μοτοσυκλέτας και αυτό είναι ένα απαραίτητο βήμα που λειτουργεί εμφανώς υπέρ της.

Tracer 9 GT 2021
Tracer 9 GT 2021

Μοτοσυκλέτα να την παίζεις στα δάκτυλα

Επιπλέον, μπορεί κανείς να επιλέξει το Tracer 9 GT με τη μετάδοση Y-AMT, η οποία αφαιρεί από την εξίσωση τη μανέτα συμπλέκτη και τον λεβιέ ταχυτήτων, φέρνοντας στη θέση τους δύο κουμπιά για σειριακό χειρισμό του κιβωτίου ταχυτήτων από την αριστερή άκρη του τιμονιού ή, εναλλακτικά, μια πλήρως αυτόματη μετάδοση που απλοποιεί την οδήγηση αφήνοντας στον αναβάτη μόνο τα βασικά καθήκοντα: γκάζι και φρένο.

Κάποιος που δεν γνωρίζει καλά την ιστορία της Yamaha μπορεί να θεωρήσει πως το Υ-ΑΜΤ συνιστά επαναστατική καινοτομία για την ιαπωνική εταιρεία, ωστόσο επιχειρώντας μια μικρή ιστορική αναδρομή αναδεικνύεται η συμμετρία: πριν μιλούσαμε για το προηγούμενο sport touring ορόσημο της Yamaha, το FJR 1300 που στα μέσα της δεκαετίας του 2000 πρωτοτυπούσε με την έκδοση AS, εξοπλισμένη με τον ημιαυτόματο συμπλέκτη YCC-S (Yamaha Chip Controlled Shifting) και έκανε αυτό που κρύβουν πίσω τους τα δύο αρκτικόλεξα AS, Automatic Shifting.

Πρόκειται για ένα σύστημα που γνωρίζουμε πολύ καλά μέσω του long term MT-09 Y-AMT που απολαμβάνουμε σε καθημερινή βάση. Στην περίπτωση του Tracer 9 ωστόσο η Yamaha έχει ρυθμίσει διαφορετικά το σύστημά της και πολύ σοφά έπραξε, γιατί άλλες απαιτήσεις έχει κανείς από μια γυμνή σπορ μοτοσυκλέτα που έχει χτίσει το όνομά της στον απολαυστικά άτακτο χαρακτήρα της, ενώ το Tracer θέλει να προσφέρει άλλου είδους ανέσεις που πρέπει να ισορροπήσουν δικάβαλο και φορτωμένο ταξίδι με καθημερινή πρακτικότητα.

Το Tracer 9 GT Y-AMT συμπλεκτάρει καλύτερα την πρώτη στις εκκινήσεις από το MT-09, επιδεικνύοντας μιαν ομαλότητα που το συνοδεύει σε όλο το φάσμα των χαμηλών στροφών. Η ευστροφία του τρικύλινδρου CP3 των 119 ίππων έρχεται να πάρει τα κενά της γκαζιέρας από τις μεσαίες στροφές και ιδιαίτερα αν επιλέξεις χειροκίνητη αλλαγή ώστε να αλλάζεις μόνος σου κοντά στην κόκκινη περιοχή και όχι αρκετά νωρίτερα, τότε θα έχεις στο χέρι όλους τους λόγους που το Tracer9 έγινε επιτυχία και μαζί τη συνοδεία ενός αρκετά μπάσου ήχου για τα δεδομένα της τωρινής εποχής, σε σημείο να απορείς για το πώς κατάφερε να περάσει τις νέες αυστηρές προδιαγραφές.

Το κύμα ροπής που καβαλάς μετά τα 60-70 στο κοντέρ είναι απλά η πρώτη ανωφέρεια που σε προϊδεάζει για το επόμενο, το δυνατότερο. Ευτυχώς η δύναμη δεν έρχεται σε σκαλοπάτια και έτσι σερφάρεις συνεχώς σε ένα κύμα ροπής που εκτός από την οδήγηση σε επαρχιακό βοηθά και στο ταξίδι, ώστε οι προσπεράσεις να έχουν αμεσότητα αλλά, το κυριότερο, να ταξιδεύεις με σταθερή ταχύτητα σε χαμηλές στροφές, που είναι σημαντικότερος παράγοντας για τον έλεγχο της κούρασης ακόμη και από την κάλυψη του αέρα.

Το συμβατικό κιβώτιο τώρα, έχει και αυτό ένα βοήθημα που πλησιάζει πολύ την χρήση του αυτόματου κιβωτίου στην χειροκίνητη λειτουργία και αυτό είναι το quickshifter τρίτης γενιάς.

Tracer 9 GT 2025
Tracer 9 GT 2025, η πρώτη γενιά με μετάδοση Υ-ΑΜΤ

Πάμε τώρα στην περίπτωση που στο ένα Tracer 9 GT με το αυτόματο κιβώτιο Y-AMT επιλέξουμε τη χειροκίνητη λειτουργία και στο άλλο έχουμε το quickshifter. Εδώ τώρα η λειτουργεία ταυτίζεται. Αν μάλιστα οδηγούμε σε έναν επαρχιακό δρόμο που δεν παίζει ρόλο η στάση στα φανάρια παρά μόνο οι αλλαγές ταχυτήτων, τότε μπορούμε να συγκρίνουμε τα δύο διαφορετικά κιβώτια σε απόλυτο βαθμό. Με το αυτόματο κιβώτιο μπορείς να κάνεις ακόμη πιο γρήγορη αλλαγή, με τον αριστερό δείκτη απλά πατάς το αντίστοιχο κουμπί και ο ηλεκτρονικά ρυθμιζόμενος συμπλέκτης επικοινωνεί με την ECU, η ανάφλεξη προσαρμόζεται άμεσα και η αλλαγή είναι λίγο πιο άμεση ειδικά στα ανεβάσματα στις 3 τελευταίες σχέσεις, αντίστοιχα ισχύει αυτό για όλα τα κατεβάσματα.

Για τις τρεις πρώτες σχέσεις αναλόγως του πόσο πολύ έχει ανοίξει το γκάζι, υπάρχει μία ισοβαθμία μεταξύ αυτόματου κιβωτίου και quickshifter. Από εκεί και πέρα όμως και σε όσο πιο σπορ ρυθμό κινείσαι, τόσο εκμηδενίζεται η διαφορά τους

Την πρακτικότητα του αυτόματου κιβωτίου θα την εκτιμήσεις στο ταξίδι από μικρές λεπτομέρειες που ούτε φανταζόσουν πως θα έχουν θετική επίδραση, όπως το να πληρώνεις διόδια και να κάνεις άμεση εκκίνηση μαζεύοντας τσέπες και λοιπά χαρτιά, κάρτες ή ρέστα στα επόμενα μέτρα ενώ είσαι ήδη σε κίνηση.

Θα την εκτιμήσεις επίσης σε κάθε αστική συνθήκη, κάθε φορά που δεν θα ψάχνεις νεκρά στο φανάρι και φυσικά έχοντας αρκετές ρυθμίσεις για να φέρεις τη συμπεριφορά της μετάδοσης στα δικά σου γούστα και τις συνθήκες της στιγμής. Το Υ-ΑΜΤ μπορεί να ρυθμιστεί για short-shifting, δηλαδή να αλλάζει γρήγορα ταχύτητες χωρίς να αφήνει τις στροφές να ανέβουν πολύ, μπορεί εξίσου εύκολα και με το πάτημα ενός κουμπιού να περάσει σε πιο σπορτίφ λειτουργία, αφήνοντας τη βελόνα του στροφομέτρου να σκαρφαλώσει αρκετά ψηλά πριν αλλάξει σχέση.

Αυτή η προσαρμοστικότητα είναι που το κάνει τόσο εύχρηστο σε πληθώρα καταστάσεων, ενώ η χειροκίνητη λειτουργία με τα κουμπιά στο τιμόνι σου δίνει τον έλεγχο στο χέρι και θα συνεχίσει να σε υποστηρίζει ακόμη κι αν θέλεις να οδηγήσεις επιθετικά, όπου πλέον η σειριακή λειτουργία της μετάδοσης αρχίζει να θυμίζει ένα πολύ καλό quickshifter, αλλάζοντας με τα κουμπιά χωρίς καν να κλείνεις το γκάζι.

Tracer 9 GT
Τα όργανα του Tracer 9 GT: 2021 πάνω και 2025 κάτω

Η πολυπλοκότητα είναι απλή

Για τη Yamaha ο κομβικός ρόλος του Tracer 9 GT καθρεπτίζεται στον εξοπλισμό του, ο οποίος είναι αντάξιος μεγαλύτερων και ακριβότερων μοτοσυκλετών.

Ο προσαρμοζόμενος προβολέας Martix LED, τα φώτα στροφής, το ενοποιημένο σύστημα πέδησης που παντρεύει αρμονικά συνδυασμένη πέδηση και ABS, παράλληλα με ένα πρακτικότατο σύστημα Vehicle Hold Control για εύκολες εκκινήσεις σε ανηφόρα, οι ημιενεργητική ανάρτηση της ΚΥΒ, οι τουριστικές ανέσεις όπως ο ηλεκτρικά ρυθμιζόμενος ανεμοθώρακας, το cruise control και η μεγάλη TFT οθόνη 7 ιντσών με ενσωματωμένη πλοήγηση είναι απλώς διαφορετικές εκφράσεις της ίδιας κεντρικής λογικής: ασφάλεια και άνεση παντού.

Η δε ενοποίηση όλων των ηλεκτρονικών συστημάτων του Tracer 9 GT υπό την ομπρέλα του Yamaha Ride Control, το οποίο αναλαμβάνει να ενορχηστρώσει τα πάντα με μαέστρο την αδρανειακή κεντρική μονάδα έξι αξόνων, αναδεικνύει τη γοητεία της μοτοσυκλέτας όπως εκφράζεται από μια έντονη θεωρητική αντίθεση: τόσα πολλά ηλεκτρονικά συστήματα που μπορεί να ακούγονται περίπλοκα και μπερδεμένα συνεργάζονται αρμονικά χωρίς να ζητούν δεκάδες ρυθμίσεις από τον αναβάτη, που μπορεί να αλλάξει πολύ δραστικά τη μοτοσυκλέτα του με το απλό πάτημα ενός κουμπιού, επιλέγοντας μια μόνο ρύθμιση.

Κι αν θέλει να βουτήξει στα βαθιά των ηλεκτρονικών ρυθμίσεων, η παραμετροποίηση που προσφέρει η Yamaha είναι αναλυτικότατη και ακουμπά τα πάντα, ως τις δέκα σκάλες των θερμαινόμενων γκριπς!

Tracer 9 GT 2026
Tracer 9 GT 2026

Έξυπνη πολυτέλεια

Η Yamaha έχει μείνει έξω από το παιχνίδι των μεγάλων adventure από τότε που σταμάτησε το Super Tenere 1200 και έχει στρέψει το ενδιαφέρον της στην ασφάλτινη πτέρυγα αυτής της κατηγορίας με μοτοσυκλέτες που διακρίνονται από την όρθια θέση οδήγησης. Εκεί είναι που το Tracer 9 έχει διακριθεί με επιμονή στις αγορές του κόσμου και μεταξύ αυτών στην ελληνική, για να φτάσει σήμερα να καλύπτει ένα ευρύ φάσμα αναγκών, από την πιο λιτή και απλή βασική έκδοση ως την κορυφαία Tracer 9 GT+ με λίστα εξοπλισμού που γεμίζει εγκυκλοπαίδεια.

Ένα σκαλί πιο κάτω θα βρούμε το δίδυμο των Tracer 9 GT, με παραδοσιακό χειροκίνητο κιβώτιο ή με το Υ-ΑΜΤ, ως ενδιάμεση κορυφή με τις ηλεκτρονικές αναρτήσεις.

Ξεκινώντας λίγο πάνω από τα 16 χιλιάρικα, το GT διατηρεί μια καθαρή απόσταση στην τιμολόγησή του τόσο από το βασικό μοντέλο, όσο και από το ακριβότερο όλων GT+, προσφέροντας υψηλού επιπέδου υπηρεσίες με την πολυτέλεια που κάνει τη διαφορά από το εισαγωγικό Tracer 9 και τη σιγουριά μιας παράδοσης που ξεπερνά τη δεκαετία στις αγορές.

Το καλύτερο Tracer που έβγαλε ποτέ η Yamaha παραμένει εδώ και στην τέταρτη γενιά του με την έκδοση Tracer 9 GT φροντίζει να καλύψει το πολυτελές εύρος της κατηγορίας του με δύο επιλογές που περιστρέφονται γύρω από την μετάδοση Υ-ΑΜΤ, ενώ ταυτόχρονα κλείνει το μάτι στις μεγαλύτερες και ισχυρότερες επιλογές ισορροπώντας με το ένα πόδι στους μεσαίους κυβισμούς και το άλλο στους μεγάλους.

Ετικέτες