MotoGP- Συνεργασία Trackhouse και Gulf Oil International
Για πρώτη φορά στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα με συμμετοχή πριν στο WSBK
Από τον
Θοδωρή Ξύδη
19/12/2024
Η πρώην αμερικάνικη και νυν ινδικών συμφερόντων Gulf Oil International, η οποία διαχειρίζεται ομώνυμη αλυσίδα σταθμών ανεφοδιασμού και παράγει λιπαντικά και προϊόντα φροντίδας για αυτοκίνητα, μοτοσυκλέτες και βαρέα οχήματα θέλει να διευρύνει την απήχησή της στο παγκόσμιο κοινό των δύο τροχών.
Η πρώην αμερικάνικη και νυν ινδικών συμφερόντων Gulf Oil International, η οποία διαχειρίζεται ομώνυμη αλυσίδα σταθμών ανεφοδιασμού και παράγει λιπαντικά και προϊόντα φροντίδας για αυτοκίνητα, μοτοσυκλέτες και βαρέα οχήματα θέλει να διευρύνει την απήχησή της στο παγκόσμιο κοινό των δύο τροχών.
Το παραπάνω θέλει να το πράξει μέσω της συνεργασίας της με την αμερικάνικη Trackhouse, η οποία έκανε την είσοδό της στο MotoGP τη χρονιά που μας πέρασε ως δορυφορική ομάδα της Aprilia.
Από τους πρωτοπόρους στην άντληση πετρελαίου στην άλλη μεριά του Ατλαντικού -δηλαδή παγκοσμίως- και με έτος ίδρυσης το 1901, η Gulf Oil που έφτιαξε και το πρώτο drive-through βενζινάδικο στον κόσμο το 1913, στο Πίτσμπουργκ των ΗΠΑ, έχει σημαντική παρουσία στους αγώνες αυτοκινήτου εδώ και 10ετιες. Πιο σημαντική ίσως αυτή τη στιγμή τη συνεργασία της στη Formula 1 με τη Williams, ενώ πριν συνεργαζόταν με τη McLaren και έχει και πολλές επιτυχίες στους αγώνες αντοχής.
Η Gulf Oil έχει επίσης και ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά liveries στην ιστορία των αγώνων, το οποίο και κατοχύρωσε νομικά πίσω στο 2004. Το ανοιχτό μπλε/πορτοκαλί έκανε για πρώτη φορά την εμφάνισή του το 1966 και όπως δείχνουν όλα δεν αποκλείεται να ντυθούν με αυτό και οι Aprilia της Trackhouse την επόμενη σεζόν στο MotoGP.
Στη σχετική ανακοίνωση αναφέρεται ότι το logo της Gulf θα αναγράφεται στα φαίρινγκ των RS-GP25 αλλά και στις δερμάτινες φόρμες των Raul Fernandez και Ai Ogura. H Gulf έχει περάσει και από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Superbike υποστηρίζοντας το 2017 την Milwaukee Aprilia αλλά και την Althea Racing που έτρεχε με BMW S1000RR.
Όμως τότε και στις δύο περιπτώσεις μόνο το σήμα της εταιρείας έκανε την εμφάνισή του σε αντίθεση με τη συμμετοχή της Gulf στο Isle of Man το 2017 με την ομάδα της SMR και μοτοσυκλέτα την S1000RR, όταν "ντύθηκε" ολόκληρη η μοτοσυκλέτα. Για να δούμε τι θα γίνει την επόμενη σεζόν στο MotoGP.
Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood
Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
Από τον
Κώστα Γκαζή
13/2/2026
Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.
Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.
Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!
Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.
Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.
Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta
Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .
Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.
Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.
Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!
Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!
Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά: