Νέα καρμπιρατέρ για δίχρονα προδιαγραφών Euro 5 από την Dell’Orto

Το φιλί της ζωής για τα μικρά δίχρονα
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

18/8/2021

Οι δίχρονοι κινητήρες έχουν “δαιμονοποιηθεί” από τους “οικολόγους” για τον καπνό που βγάζουν από την εξάτμισή τους και οι διαρκώς αυστηρότερες προδιαγραφές ρύπων έκαναν πανάκριβη την προσαρμογή τους σε αυτές, με αποτέλεσμα οι περισσότερες εταιρείες να σταματήσουν την παραγωγή τους. Φυσικά εξαιρέσεις υπάρχουν, όπως τα αγωνιστικά enduro και motocross της KTM/Husqvarna/GasGas που συνεχίζουν να παράγονται χάρη στη χρήση των υπερσύγχρονο ηλεκτρονικών συστημάτων τροφοδοσίας που διαθέτουν, όμως και πάλι πρόκειται για ειδικές περιπτώσεις και για μοτοσυκλέτες που χρησιμοποιούνται για ειδικό σκοπό και φυσικά δεν είναι φτηνές, ούτε να τις κατασκευάσεις, ούτε να τις αγοράσεις.

Τώρα όμως, έρχεται η Dell’Orto να δώσει ελπίδες για την επιβίωση των δίχρονων κινητήρων ευρείας παραγωγής, καθώς εξέλιξε ένα καρμπυρατέρ για μικρού κυβισμού δίχρονους κινητήρες 50 κυβικών, υποσχόμενη πως επιτρέπει στους κατασκευαστές να περάσουν τις προδιαγραφές Euro 4 και Euro 5 χωρίς πρόβλημα.

Ο λόγος που στόχευσαν στους μικρού κυβισμού δίχρονους κινητήρες αφορά ξεκάθαρα την… πραγματικότητα. Τα 50άρια χρειάζονται γκάζι και ροπή και όπως ξέρουμε οι δίχρονοι κινητήρες μπορούν να βγάλουν θεωρητικά έως και διπλάσια δύναμη και ροπή από έναν αντίστοιχου κυβισμού τετράχρονο κινητήρα. Την ίδια στιγμή όμως τα 50αρια πρέπει να είναι φτηνά, οπότε η χρήση πανάκριβων, περίπλοκων, ηλεκτρονικά ελεγχόμενων ψεκασμών, που θα έχουν αντίστοιχα πανάκριβα και περίπλοκα συστήματα διαχείρισης των ρύπων στην εξάτμιση δεν έχει λογική.

Η ιδανική συνταγή για αυτή την κατηγορία κυβισμού θα ήταν ένας δίχρονος κινητήρα με καρμπιρατέρ, που έχει διπλάδια απόδοση από έναν τετράχρονο και πολύ μικρότερο κατασκευαστικό κόστος λόγω της απλότητας του σχεδιασμού τους (δεν έχει κεφαλή με εκκεντροφόρους, αλυσίδες, τεντωτήρες κ.τ.λ) και αυτό ακριβώς έκανε η Dell’Orto.

Το μυστικό του νέου καρμπυρατέρ είναι πως στέλνει τη βενζίνη σε μορφή μικροσκοπικών σταγονιδίων πριν την ανάμιξή της με τον αέρα.

Οι διαθέσιμες διαστάσεις είναι δύο, στα 16mm για δίχρονους κινητήρες που είναι προσανατολισμένοι στη χαμηλή κατανάλωση και στα 24mm για τις σπορ εκδόσεις.

 

Πηγή: Motorrad Magazine

Πωλείται η πίστα Chuckwalla στην Καλιφόρνια

Ανησυχία στους φίλους των Track Days για το μέλλον των διοργανώσεων
Chuckwalla
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

29/1/2026

Η Chuckwalla Valley Raceway, μία από τις πιο αγαπημένες και καλοδιατηρημένες πίστες της Νότιας Καλιφόρνιας, βγήκε πρόσφατα προς πώληση έναντι 26 εκατομμυρίων δολαρίων. Η είδηση προκαλεί ανησυχία στους λάτρεις των track days, όχι μόνο λόγω του υψηλού τιμήματος, αλλά και επειδή εντάσσεται σε μια ευρύτερη τάση που αλλάζει ριζικά το τοπίο των αμερικανικών πιστών.

Η Chuckwalla, με μήκος 2,68 μιλίων (4,31 χλμ.) και έκταση άνω των 1.000 στρεμμάτων, αποτελεί εδώ και χρόνια έναν από τους βασικούς πυλώνες των track days του Λος Άντζελες. Μαζί με τις πίστες Willow Springs και Buttonwillow, σχηματίζει το τρίγωνο στο οποίο στηρίζεται η καθημερινότητα χιλιάδων οδηγών που αναζητούν ασφαλή χώρο για να εξελίξουν τις ικανότητές τους και να διασκεδάσουν με γρήγορη οδήγηση στην πίστα. Η απόσταση των τριών ωρών από το Λος Άντζελες δεν στάθηκε ποτέ εμπόδιο για τη δημοφιλία της, ενώ η ποιότητα των εγκαταστάσεων και η συνέπεια στη λειτουργία της την καθιέρωσαν ως σημείο αναφοράς.

Ωστόσο, η πώληση της Chuckwalla έρχεται σε μια περίοδο κατά την οποία το κόστος συμμετοχής σε track days στις Η.Π.Α. αυξάνεται δραματικά. Η πρόσφατη εξαγορά του Willow Springs από επενδυτικό fund και η μετατροπή του Circuit of the Americas σε πίστα αποκλειστικά για μέλη (!) αποτελούν ενδείξεις μιας νέας πραγματικότητας: οι πίστες μετατρέπονται σταδιακά σε κλειστά κλαμπ υψηλού κόστους. Στο Willow Springs, για παράδειγμα, η τιμή συμμετοχής σε track day έχει σχεδόν διπλασιαστεί, ενώ τα κόστη ενοικίασης έχουν τριπλασιαστεί, διώχνοντας πολλούς διοργανωτές.

Το μοντέλο λειτουργίας αλλάζει. Οι πίστες που κάποτε βασίζονταν στη συχνή ενοικίαση και στη μαζική συμμετοχή, στρέφονται πλέον σε συνδρομητικά σχήματα με υψηλά αρχικά κόστη και ετήσιες εισφορές. Σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως στο ultra-exclusive Thermal Club, η συμμετοχή απαιτεί εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια (250.0000 κόστος εγγραφής, ετήσια συνδρομή δεκάδων χιλιάδων δολαρίων) και υποχρεωτική αγορά κατοικίας ή οικοπέδου εντός του συγκροτήματος με τυπικό κόστος 2-5 εκατομμύρια δολάρια! Η λογική είναι ξεκάθαρη: σταθερά έσοδα, περιορισμένη χρήση, υψηλή αποκλειστικότητα.

Σύμφωνα με στελέχη του χώρου, η πίεση στα λειτουργικά κόστη -κυρίως στην ασφάλιση- ωθεί τις πίστες σε αυτό το μοντέλο. Παράλληλα, η είσοδος ιδιωτικών επενδυτικών σχημάτων αλλάζει τις προτεραιότητες: η αξία του ακινήτου και η μελλοντική μεταπώληση αποκτούν μεγαλύτερη σημασία από την προσβασιμότητα και την κοινότητα των οδηγών.

Η Chuckwalla μέχρι σήμερα λειτουργούσε με τον παραδοσιακό τρόπο: ανοιχτή σε διοργανωτές, ομάδες και ιδιώτες. Ωστόσο, οι πιθανότητες να παραμείνει έτσι μετά την πώληση θεωρούνται περιορισμένες. Η τελευταία δεκαετία υπήρξε “χρυσή εποχή” για τους φίλους των track days στη Νότια Καλιφόρνια. Προσιτές τιμές, πολλές επιλογές και μια κουλτούρα που άνθισε μακριά από την εμπορευματοποίηση. Σήμερα, όμως, το χόμπι γίνεται ολοένα και πιο ακριβό, πιο αποκλειστικό και λιγότερο προσβάσιμο.

Το μέλλον της Chuckwalla θα δείξει αν η πίστα θα παραμείνει ένας ζωντανός χώρος για την κοινότητα ή αν θα ακολουθήσει την πορεία των υπόλοιπων εγκαταστάσεων που μετατράπηκαν σε κλειστά κλαμπ για λίγους.