Νέα πατέντα BMW για ηλεκτρονικά με κάμερες και μικρόφωνα
Το επόμενο λογικό βήμα
Από τον
Μπάμπη Μέντη
28/9/2020
Αυτή τη στιγμή, η πιο εξελιγμένη μορφή λειτουργίας του traction control, του cornering ABS και του wheelie control είναι μέσω IMU, δηλαδή μιας ηλεκτρονικής μονάδας που διαθέτει αισθητήρες επιτάχυνσης και χάρη σε αυτούς μπορεί να αντιλαμβάνεται σε πραγματικό χρόνο τις μεταβολές στην κίνηση της μοτοσυκλέτας σε έξι διαφορετικούς άξονες ταυτόχρονα. Σε συνδυασμό με την τεχνολογία ride by wire και τους αισθητήρες περιστροφής στο στρόφαλο, στο κιβώτιο ταχυτήτων, στους τροχούς και στις πεταλούδες του γκαζιού, επεμβαίνει στην απόδοση του κινητήρα και στην λειτουργία των φρένων ακολουθώντας τα “σενάρια” αντιδράσεων που έχει το λογισμικό της κεντρικής μονάδας ECU. Τώρα η BMW κατέθεσε μια πατέντα που η συλλογή δεδομένων σε πραγματικό χρόνο δεν θα βασίζεται σε αισθητήρες επιτάχυνσης (ή μόνο σε αυτούς) αλλά θα χρησιμοποιεί τη νέα τεχνολογία που ήδη υπάρχει στα αυτόνομα αυτοκίνητα,έχοντας ειδικές κάμερες (ή και κάμερες) που θα “διαβάζουν” τον δρόμο μπροστά από τη μοτοσυκλέτα και προετοιμάζουν τα ηλεκτρονικά (και τις ηλεκτρονικές αναρτήσεις), προσαρμόζοντας τις αντιδράσεις τους κάθε στιγμή. Ταυτόχρονα με τις κάμερες που θα βλέπουν τις ανωμαλίες και γενικά τη μορφολογία του δρόμο μπροστά από τη μοτοσυκλέτα, θα υπάρχουν και ειδικά μικρόφωνα που θα αντιλαμβάνονται τη χροιά του θορύβου κύλισης των ελαστικών πάνω στο δρόμο, ώστε να μπορούν να καταλάβουν το επίπεδο πρόσφυσης (άγρια, λεία, βρεγμένη άσφαλτος κ.τ.λ.). Επίσης, οι δυνατότητες που έχουν οι κάμερες να “βλέπουν” τον δρόμο εμπρός από τη μοτοσυκλέτα, αυτομάτως ανοίγει και το δρόμο για την δημιουργία πλήρως ενεργητικών αναρτήσεων. Σε κάποιους ίσως ακούγονται πολύ διαστημικά όλα αυτά και πολύ μάκρυνα για να τα δούμε τα επόμενα χρόνια, όμως η πραγματικότητα είναι πως ήδη υπάρχουν στα αυτοκίνητα σε μορφή παραγωγής. Όχι μόνο στα high-end με τεχνολογία πλήρους αυτόνομης οδήγησης όπως η νέα Mercedes S-Class, αλλά και σε πολύ φτηνότερα αυτοκίνητα της μεσαίας κλάσης.
Ducati Triple-X Trinity: Συλλογή με 3 Superleggera στα 275.000 ευρώ
Τρεις γενιές. Τρεις παγκόσμιες πρωτιές. Μια συλλογή.
Από τον
Παύλο Καρατζά
24/8/2026
Η Ducati έσπασε τους κανόνες όταν ξεκίνησε να δημιουργεί τη σειρά Superleggera το 2014. Η συνταγή ήταν απλή: πήρε το ήδη κορυφαίο μοντέλο της – αρχικά την 1199 R Panigale – και βελτίωσε τις επιδόσεις της, μειώνοντας παράλληλα και το βάρος.
Πίσω στο 2014 λοιπόν, όταν η Ducati έπρεπε να καινοτομήσει για να ρίξει το βάρος του κορυφαίου της μοντέλου και η λύση ήταν ένα κράμα μαγνησίου ένα ελαφρύ σύνθετο μέταλλο που, μέχρι εκείνη τη στιγμή, δεν είχε χρησιμοποιηθεί ποτέ σε μοτοσυκλέτα παραγωγής. Το υλικό χρησιμοποιήθηκε εκτεταμένα σε πλαίσιο, ψαλίδι και τροχούς, ενώ τιτάνιο και ανθρακόνημα πλαισίωσαν το υπόλοιπο της μοτοσυκλέτας.
Όπως ήταν αναμενόμενο, σειρά πήρε η αναβάθμιση του κινητήρα Superquadro, που εξοπλίστηκε με βαλβίδες εξαγωγής από τιτάνιο, ελαφρύτερο στροφαλοφόρο άξονα με αντίβαρα από βολφράμιο και πιστόνια δύο ελατηρίων. Τα τελευταία αποτέλεσαν μια ακόμη πρωτιά για μοτοσυκλέτα παραγωγής και συνέβαλαν σημαντικά ώστε η 1199 Superleggera να φτάσει την ισχύ των 200 ίππων, ενώ το ξηρό βάρος της μοτοσυκλέτας βρισκόταν στα 155 κιλά και όπως ήταν φυσικό είχε την υψηλότερη αναλογία ισχύος προς βάρος από οποιαδήποτε superbike παραγωγής που κατασκευάστηκε ποτέ.
Εξαιρουμένων των πρωτοτύπων, μόλις 500 αριθμημένες 1199 Superleggera έφυγαν από το εργοστάσιο της Ducati στη Μπολόνια και όπως ήταν αναμενόμενο, εξαντλήθηκαν αμέσως. Ακολούθησε η 1299 Superleggera το 2016 και η V4 Superleggera το 2020, με τις δύο τους να εισάγουν παγκόσμιες καινοτομίες για μοτοσυκλέτες παραγωγής και να περιορίζονται αυστηρά σε 500 αριθμημένα τεμάχια. Εννοείται πως κι αυτές εξαντλήθηκαν αμέσως. Η 1299 ήταν η πρώτη που χρησιμοποίησε ανθρακονήματα για όλα τα φέροντα δομικά στοιχεία της, γεγονός που την έκανε 40% ελαφρύτερη από την αντίστοιχη βασική έκδοση της Panigale. Με ισχύ 215 ίππους, ο κινητήρας Superquadro της ήταν επίσης ο τελευταίος και πιο ισχυρός V-twin παραγωγής που κατασκευάστηκε ποτέ από τη Ducati.
Όπως υποδηλώνει το όνομά της, η V4 Superleggera διέθετε έναν τεράστιο νέο τετρακύλινδρο κινητήρα που απέδιδε 224 ίππους, ο οποίος εξασφάλισε για άλλη μια φορά στην εξαιρετικά ελαφριά superbike των 159 κιλών ένα ακόμη ρεκόρ αναλογίας. Για πρώτη φορά, ένας κατασκευαστής μοτοσυκλετών εγκατέστησε αεροδυναμικά πτερύγια από ανθρακονήματα, εμπνευσμένα από το MotoGP, στο μπροστινό μέρος και στο πλάι. Στην πράξη, η V4 Superleggera παρήγαγε κάθετη δύναμη 50 κιλών στα 270 χλμ./ώρα.
Συνολικά, οι τρεις αυτές Ducati αντιπροσωπεύουν το υψηλότερο ράφι, όσον αφορά τις επιδόσεις των μοτοσυκλετών παραγωγής. Τρεις πανάλαφρες superbike, η καθεμία με εκπληκτική τεχνολογία που προέρχεται από τον μηχανοκίνητο αθλητισμό – κάτι που δεν είχε ξαναδεί κανείς σε επίπεδο μαζικής παραγωγής – κατασκευάστηκαν με έναν και μοναδικό στόχο: να θέσουν νέα πρότυπα στις επιδόσεις.
Για να το κάνει ακόμα πιο ελκυστικό, η Ducati εδραίωσε τη φήμη της ως συλλεκτικού μοντέλου, περιορίζοντας την παραγωγή κάθε Superleggera σε 500 μονάδες. Αυτό όμως δεν ίσχυσε αυστηρά εδώ, αφού η ιταλική εταιρεία παρήγαγε και μοτοσυκλέτες προπαραγωγής που όμως δεν γνωρίζουμε τον ακριβή αριθμό τους.
Όσο σπάνιο είναι λοιπόν να βρει κανείς μια Superleggera να αγοράσει σήμερα, φανταστείτε πόσο απίθανο είναι να βρει και τις τρεις μαζί! Κι όμως, αυτό ακριβώς συμβαίνει με αυτήν την αγγελία πώλησης από την Αγγλία.
Οι τρεις συγκεκριμένες Ducati Superleggera - 1199, 1299 και V4 - αγοράστηκαν από έναν μόνο ιδιοκτήτη, ο οποίος τις διατήρησε επιμελώς σε κατάσταση βιτρίνας. Τόσο η 1199 όσο και η V4 εμφανίζουν μηδέν χιλιόμετρα στις ψηφιακές οθόνες τους (με την εργοστασιακή προστατευτική μεμβράνη ακόμα στη θέση της), ενώ η 1299 έχει διανύσει μόλις 16 χιλιόμετρα. Και οι τρεις μοτοσυκλέτες διαθέτουν τα πλήρη σετ εργοστασιακών αξεσουάρ και τα αγωνιστικά κιτ τους, τα οποία αφαιρούν τους καθρέφτες και την πινακίδα κυκλοφορίας και προσθέτουν συστήματα εξάτμισης Akrapovič.
Τυχερός λοιπόν θα είναι ο συλλέκτης που θα τις αποκτήσει, με την τσουχτερή τιμή τους να έχει οριστεί στα 275.000 ευρώ.
