Νεμπράσκα-ΗΠΑ: Κατάργησε τον νόμο για το κράνος, αυξήθηκαν οι θάνατοι και οι τραυματισμοί

Μια απόφαση με τραγικές συνέπειες, σύμφωνα με έρευνα - Αύξηση και στα έξοδα νοσηλείας των νοσοκομείων
Νεμπράσκα
Από τον

Παύλο Καρατζά

25/6/2025

Οι αριθμοί τραυματισμών, θανάτων και νοσοκομειακών δαπανών αυξήθηκαν από την στιγμή που η πολιτεία των ΗΠΑ κατάργησε τον νόμο για την υποχρεωτική χρήση κράνους στη μοτοσυκλέτα.

Ο νόμος καταργήθηκε την 1η Ιανουαρίου 2024 και το ρεπορτάζ από το τοπικό ειδησεογραφικό πρακτορείο Kearney Hub είναι κατηγορηματικό, καθώς κατά 40% αυξήθηκαν τα περαστικά σοβαρών τραυματισμών το 2024 σε σχέση με το 2023.

Πιο συγκεκριμένα, το 2023, το 21% των σοβαρά τραυματισμένων μοτοσυκλετιστών - 29 από τους 140 - δεν φορούσαν κράνος. Κατά τη διάρκεια του 2024, το 42% των σοβαρά τραυματισμένων μοτοσυκλετιστών - 124 από 294! – δεν φορούσαν κράνος. Βλέπουμε λοιπόν εδώ έναν διπλασιασμό στους σοβαρούς τραυματισμούς για αναβάτες χωρίς κράνος με τετραπλασιασμό του αριθμού εκείνων που δεν φορούν κράνος!

Στοιχεία που είχαν συγκεντρωθεί προηγουμένως από το Γραφείο Οδικής Ασφάλειας της Νεμπράσκα, έδειξαν ότι λιγότερο από 70% των αναβατών έφεραν κράνος το 2024. Επίσης, το ποσοστό των θανατηφόρων ατυχημάτων αυξήθηκε. Το 2023, 22 αναβάτες έχασαν την ζωή τους, ενώ το 2024 ο αριθμός των θανάτων αυξήθηκε σε 32 σχεδόν δηλαδή 50% πάνω.

Το UNMC (Ιατρικό Κέντρο του Πανεπιστημίου της Νεμπράσκα) διεξήγαγε μία έρευνα που έδειξε πως η μη χρήση κράνους οδήγησε επίσης σε αύξηση των νοσοκομειακών εξόδων στην πολιτεία, καθώς οι επιπρόσθετες ετήσιες νοσοκομειακές δαπάνες για νοσηλεία γι’ αυτούς που δεν φορούσαν κράνος αντιστοιχούσε σε 380.000 ευρώ.

Μέλος του ερευνητικού προγράμματος του UNMC δήλωσε πως αυτή η μελέτη είναι μια μεγάλη ελπίδα ώστε να αναδειχθούν οι μεγάλοι κίνδυνοι και οι επιπτώσεις από την μη χρήση κράνους και οι μοτοσυκλετιστές να πάρουν τις σωστές αποφάσεις για την ασφάλειά τους.

Να σημειωθεί εδώ πως υπάρχουν κάποιες προϋποθέσεις, ώστε οι αναβάτες να μην φορούν κράνος στην συγκεκριμένη πολιτεία, όπως το να είναι τουλάχιστον 21 ετών, να φορούν προστατευτικά γυαλιά και να έχουν ολοκληρώσει ένα βασικό μάθημα περί ασφάλειας μοτοσυκλετών, που κάνει το όλο θέμα ακόμη πιο γελοίο.

Η παραπάνω έρευνα λοιπόν δείχνει το αυτονόητο, δηλαδή ότι το κράνος σώζει ζωές. Εμείς από την μεριά μας, θα θέλαμε να επισημάνουμε πως το κράνος είναι το πιο σημαντικό για την ασφάλεια μας, αλλά όχι το μόνο, φοράμε επίσης μπουφάν, γάντια, μπότες και γενικότερα όλο τον μοτοσυκλετιστικό μας εξοπλισμό για την προσωπική μας ασφάλεια.

QJMOTOR IMBROS 2026, μέρος 2ο - Ο Κωνσταντίνος Μητσάκης έφτασε στο Τσανάκκαλε

Διέσχισε την μακρύτερη κρεμαστή γέφυρα στον κόσμο και είδε τον Δούρειο Ίππο από την ταινία Τροία
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

12/1/2026

Ο Κωνσταντίνος Μητσάκης πέρασε 16 ώρες πάνω στην σέλα του QJMOTOR FORT 350 EVO για να φτάσει από την Αθήνα στην πόλη Κεσσάνη της γειτονικής Τουρκίας. Στην συνέχεια συνάντησε την πόλη Τσανάκκαλε (πρώην Δαρδανέλια) και διέσχισε την μακρύτερη κρεμαστή γέφυρα στον κόσμο με μήκος 2.023 μέτρα. Έπειτα είδε από κοντά τον Δούρειο Ίππο που έχουμε παρακολουθήσει στην ταινία Τροία και στην συνέχεια έφτασε στο πορθμείο Kabatepe, εκεί που τελειώνει το δεύτερο μέρος του ταξιδιωτικού του.

Αθήνα – Κήποι σε 16 ώρες: Η πρώτη ανταπόκριση

QJMOTOR

Το ταξίδι του Κωνσταντίνου Μητσάκη με το FORT 350 EVO ξεκίνησε από την Αθήνα με προορισμό την Τουρκία, σε μια διαδρομή που από «εύκολη» στα χαρτιά μετατράπηκε σε δοκιμασία αντοχής, λόγω καθυστερήσεων και κυκλοφοριακών αποκλεισμών. Ακολουθεί η πρώτη ανταπόκριση, από τα ελληνοτουρκικά σύνορα έως την Τσανάκκαλε, με το πέρασμα της γέφυρας Τσανάκκαλε 1915 και τη συνέχεια προς Ίμβρο, όπως τα κατέγραψε ο ίδιος ο ταξιδευτής.

«Υπό φυσιολογικές συνθήκες, το ταξίδι από την Αθήνα ως το συνοριακό φυλάκιο των Κήπων (Τουρκία) είναι μια χαλαρή διαδρομή 850 χλμ., που τη διατρέχει κανείς σε περίπου 9 ώρες. Όμως, όταν καλείσαι να αντιμετωπίσεις καθοδόν αγροτικά μπλόκα, έντονη αστυνομική παρουσία και αδιαλλαξία, κλείσιμο εθνικών οδών και μποτιλιαρισμένες παρακαμπτήριες, τότε λογικό είναι να χρειαστείς πάνω από 13 ώρες για να βρεθείς μπροστά στη συνοριακή μπάρα...

QJMOTOR

Το ταξίδι με το ασημί QJMOTOR FORT 350 EVO μέχρι τα ελληνοτουρκικά σύνορα εξελίχθηκε σε μια απρόβλεπτη περιπέτεια δρόμου, με αρκετή ταλαιπωρία, καθυστερήσεις και άγχος -σε καμία πάντως περίπτωση δεν αγανάκτησα με τους αγρότες και τον αγώνα τους. Και το κερασάκι στην τούρτα; Στα σύνορα με περίμενε ένα κομβόι σταματημένων αυτοκινήτων που έφτανε τα 3 χλμ.! Τι ώρα έφτασα στο ξενοδοχείο μου στην παραμεθόρια πόλη Keşan; Νομίζω πως ήταν 23:45, μόλις 16 ώρες αφότου είχα αποχαιρετήσει την Αθήνα…

Το επόμενο πρωινό, κάτω από τη σκέπη ενός κατάμαυρου, μελαγχολικού ουρανού, χάραξα πορεία για την πόλη Τσανάκκαλε (120 χλμ.), που απλώνεται στην ασιατική ακτή των Στενών των Δαρδανελίων (του Ελλήσποντου των αρχαίων Ελλήνων). Το προγενέστερο όνομα της Çanakkale ήταν Δαρδανέλια και είχε δοθεί από τους Έλληνες λόγω της γειτνίασής της με την αρχαία πόλη Δάρδανο (ή Δαρδανία)…

QJMOTOR

Και φυσικά, highlight της διαδρομής αποτέλεσε το πέρασμα της κρεμαστής γέφυρας Çanakkale 1915 Köprüsü, της μακρύτερης κρεμαστής γέφυρας στον κόσμο. Είναι η πρώτη γέφυρα που κατασκευάστηκε πάνω από τα Στενά των Δαρδανελίων και συνδέει πλέον την Ευρώπη με την Ασία…

Αδυνατώντας να αντισταθώ στον πειρασμό μιας φωτογραφίας πάνω στην κρεμαστή γέφυρα, ακινητοποίησα το ασημί FORT 350 EVO στο μέσο περίπου της εντυπωσιακής Çanakkale 1915 Köprüsü και «οργίασα» φωτογραφικά. Όμως, στο τελείωμα της γέφυρας με περίμενε η αστυνομία και, με συνοπτικές διαδικασίες, μου δόθηκε πρόστιμο για την παράβαση που είχα διαπράξει. Λίγο ακριβές μού στοίχισαν τελικά (18 ευρώ) οι φωτογραφίες της γέφυρας…

QJMOTOR

Στην Çanakkale πραγματοποίησα μια σύντομη στάση για να ποζάρω με το σκούτερ μπροστά στο τεράστιο ομοίωμα του Δούρειου Ίππου που δέσποζε στον χώρο της προκυμαίας. Πρόκειται για μια ξύλινη κατασκευή που χρησιμοποιήθηκε το 2004 για τις ανάγκες της κινηματογραφικής υπερπαραγωγής «Τροία». Μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων, η εταιρεία παραγωγής δώρισε τον κινηματογραφικό Δούρειο Ίππο στην πόλη…

Από το λιμάνι της Çanakkale, ένα πλοιάριο με μετέφερε πίσω, ξανά, στις ευρωπαϊκές ακτές των Δαρδανελίων (Eceabat). Οδηγώντας κατόπιν για περίπου 10 χλμ., προσέγγισα, στις ακτές του Αιγαίου, το πορθμείο Kabatepe, όπου και επιβιβάστηκα στο πλοίο με προορισμό το νησί της Ίμβρου (Gökçeada)…»