Νέο ρεκόρ τελικής ταχύτητας 371,38 χλμ./ώρα για γυμνή μοτοσυκλέτα από στάση με γυναίκα αναβάτη, τόσο στο 1 μίλι όσο και στο 1,25 μίλι
Το ρεκόρ σημείωσε η Becci Ellis στο στρατιωτικό αεροδρόμιο του Elvington στο Speeds for Elvington με Suzuki Haybusa 1999
Από τον
Γιάννη Τσινάβο
13/10/2023
Στις 23 Σεπτεμβρίου στο στρατιωτικό αεροδρόμιο του Elvington, η Βρετανίδα Becci Ellis κατάφερε να γίνει η ταχύτερη γυναίκα στον κόσμο με γυμνή μοτοσυκλέτα, καθώς με μία Suzuki Haybusa 1999 χωρίς φαίρινγκ σημείωσε νέο ρεκόρ τελικής ταχύτητας από στάση τόσο στο 1 μίλι (1.609 μέτρα) όσο και στο 1,25 μίλι (2 χιλιόμετρα).
Η Ellis η οποία δουλεύει ως γραμματέας σε εταιρεία με έδρα το Scunthorpe, σημείωσε το συγκεκριμένο ρεκόρ με ένα τροποποιημένο Suzuki Hayabusa του 1999 το οποίο έχει ονομάσει Odyssey. Το υπερτροφοδοτούμενο Hayabusa της Ellis έχει απόδοση 350 ίππων, ενώ έχει κοστίσει 24.000 λίρες Αγγλίας. Η Becci Ellis στη δεύτερη χρονομετρημένη προσπάθεια της σημείωσε 367.39 χλμ./ώρα, καταφέρνοντας να σπάσει αρχικά το ρεκόρ που κρατούσε η Evelyn Scholz από το 2015 με 340.21 χλμ./ώρα από στάση στο 1 μίλι στο Bonneville Salt Flats, με την Ellis ταυτόχρονα να πετυχαίνει ρεκόρ τελικής ταχύτητας για γυμνή μοτοσυκλέτα από γυναίκα αναβάτη από στάση στο 1,25 μίλι σημειώνοντας 371,38 χλμ/ώρα.
Η Becci Ellis ανέφερε μετά το ρεκόρ που σημείωσε:"Κατά τη διάρκεια της τελικής προσπάθειας, το κεφάλι μου ήταν κυριολεκτικά στην κορυφή των οργάνων. Δεν θα μπορούσα να πάω πιο χαμηλά, διαφορετικά δεν θα μπορούσα να δω, αλλά η πίεση στους ώμους ήταν πολύ μεγάλη. Δεν ξέρω, αν φταίει που μεγαλώνω αλλά ακόμη το νιώθω. Έχεις την αδρεναλίνη που σε κρατάει σε εγρήγορση και δεν νιώθεις πόνο μέχρι να ολοκληρώσεις την προσπάθεια σου. Ήθελα να πάω όσο πιο γρήγορα μπορούσα χωρίς κανέναν περιορισμό. Οι άνθρωποι σκέφτονται “τι διάολο, 56 είσαι, είσαι λίγο πριν τη συνταξιοδότηση, τι κάνεις;”, αλλά εγώ δεν είμαι έτσι. Δεν συμπεριφέρομαι έτσι και δεν φαίνομαι έτσι. Είμαι αυτό που είμαι. Η επιτάχυνση στην αρχή είναι σχεδόν παρόμοια με αυτή που είχα πριν. Δεν αισθάνεσαι πραγματικά τίποτα μέχρι να φτάσεις στην πλήρη ισχύ. Αλλά ένιωσα ότι το κεφάλι μου μπορεί να μην ήταν αρκετά χαμηλά γιατί προς το τέλος της διαδρομής ευχόμουν να τελειώσει γρήγορα η προσπάθεια, επειδή η πίεση στο λαιμό μου ήταν πολύ έντονη.”
Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood
Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
Από τον
Κώστα Γκαζή
13/2/2026
Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.
Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.
Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!
Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.
Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.
Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta
Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .
Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.
Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.
Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!
Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!
Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:
