Ο Guy Martin δεν έχει τη φήμη του πιο ήσυχου παιδιού, καθώς το βλέμμα του και μόνο σου δίνει την αίσθηση πως δεν είναι ο άνθρωπος που θα πει όχι σε μια πρόκληση. Έχει αποδείξει αμέτρητες φορές το θάρρος του, τόσο απ’ τις συμμετοχές του στο Isle Of Man όσο και στις κατά καιρούς προσπάθειές του να σπάσει διάφορα ρεκόρ ταχύτητας, είτε πάνω σε Hayabusaμε Turbo είτε σε…τρακτέρ. Ο ρυθμός που ο Martin φλερτάρει με τον κίνδυνο σε κάνει να πιστεύεις ότι παράλληλα φλερτάρει με την οριακή διαταραχή, καθώς είναι ελάχιστοι αυτοί που θα ρισκάρουν τη ζωή τους για τη δόξα. Βέβαια αυτή η απόλυτη αποφασιστικότητα είναι που ξεχωρίζει τους αναβάτες από τους πρωταθλητές.
Αυτή τη φορά η πρόκληση που δέχτηκε δεν ταυτίζεται με την απόλυτη ταχύτητα, αλλά παραμένει εξίσου επικίνδυνη. Οι περισσότεροι από αυτούς που έχουν δει την “Μεγάλη Απόδραση” θα θυμούνται τους εαυτούς τους να κρατούν την ανάσα τους την ώρα που ο Hilts…συγγνώμη Captain Hilts, επιχείρησε το επικό άλμα πάνω απ’ τα συρματοπλέγματα. Όπως είχαμε αναφέρει και παλιότερα, δεν ήταν ο McQueen αυτός που εκτέλεσε το άλμα, αλλά ο Καλιφορνέζος Bud Ekins. Μάλιστα, σε μια προσπάθειά της να τιμήσει τον Ekins, η Triumph παρουσίασε φέτος και τις εκδόσεις Bud Ekins των T100 και T120.
Αν και στην ταινία ο Captain Hilts είχε κλέψει μια BMW R75 απ’ τους Γερμανούς στρατιώτες, με την οποία προσπάθησε να διαφύγει, το άλμα πραγματοποιήθηκε από την τροποποιημένη Triumph ΤR6 Trophy του Ekins, που τον συντρόφευε στα επικίνδυνα κόλπα του– εξ ου και ο φόρος τιμής απ’ την Triumph.
Ο Martin λοιπόν, θα επιχειρήσει αυτή τη βδομάδα να αναπαράγει την ίδια σκηνή, με τη διαφορά πως θα είναι καβάλα στην υπερσύγχρονη Triumph Scrambler 1200 XE (ΕΔΩμπορείτε να θυμηθείτε περισσότερα απ' τη άρθρο της δοκιμής). Το να περάσει τον πρώτο φράκτη δεν αποτελεί πρόκληση ούτε για τον ίδιο αλλά ούτε για την Scrambler, καθώς η ιπποδύναμη της είναι πολλαπλάσια απ’ του TR6… και για αυτό ο Martin θα το πάει ένα βήμα παραπέρα – εδώ είναι το στοιχείο της οριακής διαταραχής που λέγαμε – και θα επιχειρήσει να περάσει πάνω απ’ το δεύτερο φράκτη που είναι αρκετά πιο ψηλός. Η προσπάθεια θα πραγματοποιηθεί αυτή τη βδομάδα και ευχόμαστε στον Martin να βγει σώος και αβλαβής. Μέχρι τότε ας απολαύσουμε το απόσπασμα απ’ την ταινία…
Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες
Με παρακαταθήκη μία από τις μεγαλύτερες χωμάτινες διαδρομές μοτοσυκλέτας
Από τον
Φίλιππο Σταυριδόπουλο
12/3/2026
Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το Trans-America Trail και ενέπνευσε γενιές αναβατών να διασχίσουν τις ΗΠΑ εκτός δρόμου, έφυγε από τη ζωή αφήνοντας πίσω του μια διαδρομή θρύλο και μια φιλοσοφία εξερεύνησης που άλλαξε την adventure μοτοσυκλέτα.
Ο κόσμος της adventure μοτοσυκλέτας αποχαιρετά έναν πραγματικό πρωτοπόρο. Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το θρυλικό Trans-America Trail(TAT), πέθανε αφήνοντας πίσω του μια τεράστια κληρονομιά. Δεν ήταν μόνο η προσωπική του αγάπη για την περιπέτεια που τον έκανε θρύλο, αλλά το όραμα που είχε σε μια εποχή όπου κανείς δεν φανταζόταν κάτι παρόμοιο.
Το Trans-America Trail είναι σήμερα μια από τις πιο γνωστές adventure διαδρομές στον κόσμο. Πρόκειται για μια τεράστια χωμάτινη διαδρομή που επιτρέπει σε αναβάτες να διασχίσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες σχεδόν αποκλειστικά από χωματόδρομους και αγροτικές διαδρομές. Αυτό που κάνει ακόμη πιο εντυπωσιακή την ιστορία είναι ότι όταν ξεκίνησε το project, ο Correro δεν είχε καμία ομάδα υποστήριξης, καμία χρηματοδότηση και φυσικά καμία από τις σύγχρονες τεχνολογίες πλοήγησης που θεωρούμε σήμερα δεδομένες.
Από ένα προσωπικό όνειρο σε μια διαδρομή που διασχίζει μια ήπειρο
To μακρινό 1984 ο Correro εργαζόταν ως φαρμακοποιός στο Tennessee, ενώ στον ελεύθερο χρόνο του απολάμβανε να οδηγεί dual-sport μοτοσυκλέτες. Η ιδέα του ήταν αρχικά απλή, να ανακαλύψει χωμάτινες διαδρομές που θα συνέδεαν διαφορετικές πολιτείες των ΗΠΑ, ώστε να μπορεί να ταξιδεύει εκτός ασφάλτου μεγάλες αποστάσεις.
Σύντομα όμως κατάλαβε ότι η δυναμική άρχισε να μεγαλώνει. Από μια σειρά διαδρομών μεταξύ πολιτειών εξελίχθηκε σε ένα φιλόδοξο σχέδιο που θα διέσχιζε ολόκληρη τη χώρα. Η διαδρομή ξεκινούσε από την πατρίδα του στο Tennessee και κατέληγε στο Oregon, καλύπτοντας περίπου 6.000 με 8.000 χιλιόμετρα.
Το εντυπωσιακό είναι ο τρόπος με τον οποίο δημιουργήθηκε. Ο Correro χρησιμοποίησε απλούς χάρτες με χειρόγραφες σημειώσεις αφιερώνοντας τα Σαββατοκύριακα του στην εξερεύνηση δρόμων, μονοπατιών και χωματόδρομων με τη μοτοσυκλέτα του. Με τον καιρό, το δίκτυο των ενωμένων διαδρομών μεγάλωσε τόσο πολύ ώστε το Trans-America Trail επεκτάθηκε από την δυτική ακτή έως την ανατολική, ενώνοντας τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό Ωκεανό.
Ένα άθλος της εποχή του
Σήμερα, με GPS, δορυφορικούς χάρτες, αυτόματα καταγραφικά και εφαρμογές πλοήγησης, η χαρτογράφηση μιας τέτοιας διαδρομής συνεχίζει να μη μοιάζει με εύκολο εγχείρημα, κάνοντας την υλοποίηση του μέσα στη δεκαετία του 1980 να δείχνει κάτι σχεδόν αδιανόητο, ένας πραγματικός άθλος.
Ο Correro κατέγραφε τις διαδρομές που ανακάλυπτε σε χάρτες που σχεδίαζε ο ίδιος. Αργότερα δημιούργησε αρχεία GPS και τα διέθετε μέσω της ιστοσελίδας του, μια αρκετά πρωτοποριακή ιδέα για την εποχή. Οι αναβάτες μπορούσαν έτσι να αγοράσουν τις διαδρομές και να ζήσουν τη δική τους περιπέτεια πάνω στο Trans-America Trail.
Με τα χρόνια η προσπάθεια απέκτησε περισσότερη υποστήριξη και αναγνώριση, όμως όσοι τον γνώριζαν λένε ότι αυτό δεν ήταν ποτέ ο βασικός του στόχος. Για τον Correro η ουσία βρισκόταν στην εξερεύνηση και στη χαρά της ανακάλυψης νέων διαδρομών και τόπων.
Ο άνθρωπος που οδήγησε κάθε μίλι της διαδρομής
Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της φιλοσοφίας του ήταν ότι ο ίδιος οδηγούσε προσωπικά κάθε κομμάτι της διαδρομής. Δεν βασιζόταν σε πληροφορίες τρίτων ούτε σε χάρτες. Αν ένας δρόμος εμφανιζόταν στον χάρτη, ο Correro πήγαινε εκεί και τον κατέγραφε, οδηγώντας τον ο ίδιος.
Και δεν σταμάτησε ποτέ να ενημερώνει το Trans-America Trail. Όταν ένας δρόμος έκλεινε ή άλλαζε, έβγαινε ξανά στο πεδίο για να βρει μια νέα σύνδεση. Αυτή η συνεχής ανανέωση ήταν που κράτησε τη διαδρομή ζωντανή για δεκαετίες.
Ο Correro αποσύρθηκε από το project μόλις στα 86 του χρόνια, λίγους μήνες πριν φύγει από τη ζωή. Μέχρι τότε παρέμενε ενεργός και αφοσιωμένος στην ενημέρωση των διαδρομών που δημιούργησε.
Μια κληρονομιά που συνεχίζει να εμπνέει
Σήμερα το Trans-America Trail αποτελεί σημείο αναφοράς για την adventure μοτοσυκλέτα. Χιλιάδες αναβάτες από όλο τον κόσμο ταξιδεύουν κάθε χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες για να το διασχίσουν.
Η επιτυχία του ενέπνευσε και άλλες παρόμοιες καταγραφές, όπως τo Backcountry Discovery Routes(BDR) και το πιο γνωστό σε εμάς Trans-Euro Trail (ΤΕΤ), το οποίο διασχίζει σχεδόν όλη τη Γηραιά Ήπειρο στηριζόμενο στην προσφορά εθελοντών ανά κράτος. Όλα αυτά ακολουθούν μια αντίστοιχη φιλοσοφία με αυτή που προώθησε από τα 80’s ο Correro, μεγάλες off-road διαδρομές που αποκαλύπτουν την άγρια πλευρά μιας χώρας.
