Ο γύρος του Isle of Man με σούζα! - Video

Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

27/9/2016

Τα κατάφερε ο παγκόσμιος πρωταθλητής Trial, Dougie Lampkin και πραγματοποίησε έναν γύρο του Isle of Man μονάχα στην μία ρόδα, σε ζωντανή μάλιστα σύνδεση!

Δείτε παρακάτω:
Σύντομο video με στιγμιότυπα από την προσπάθεια
Το πλήρες video της διαδρομής
Τον Lampkin να δείνει συμβουλές για καλύτερη σούζα
 

Με τον τρόπο αυτό ο Lampkin, έδωσε τέλος σ’ έναν πραγματικό μύθο του αγγλικού μοτοσυκλετισμού ή καλύτερα στον μύθο που ξεκίνησε ένας θρυλικός stunt rider της δεκαετίας του ’80, ο Dave Taylor. Ο Dave Taylor με την βοήθεια των τριών παιδιών του και διάφορων άλλων φίλων του, ολοκλήρωσε έναν ολόκληρο γύρο της θρυλικής διαδρομής - το 1977- σε μία προσπάθεια να πείσει την FIM να μην αποσύρει το Isle of Man από τα GP. Καθώς δεν υπήρχε επιτήρηση σε όλο το μήκος της διαδρομής, παρά μόνο από την οικογένειά του, η εντυπωσιακή προσπάθειά του ντύθηκε μ’ ένα πέπλο αμφισβήτησης, αλλά παρέμεινε να συζητείται για χρόνια. Αυτό που δεν είναι πολύ γνωστό στον κόσμο, είναι πως ο Taylor επανέλαβε την προσπάθειά του το ’93 στα πλαίσια της φιλανθρωπικής οργάνωσης 'Riders For Health' που πλέον έχει γιγαντωθεί και έχει αποκτήσει μεγαλύτερη φήμη. Την δεύτερη φορά, ο Taylor πραγματοποίησε τον γύρο έχοντας σπασμένο καρπό από ατύχημα που έγινε στα γυρίσματα μίας τηλεοπτικής εκπομπής, που τότε δεν ήταν γνωστή παγκοσμίως, εξαιτίας του διαφορετικού σχήματος που την αποτελούσε: Το Top Gear! Εκτός από τον καρπό, ο Taylor πολεμούσε και τον καρκίνο, την ασθένεια που τελικά τον κέρδισε.

Ο θρύλος της σούζας - Dave Taylor

Μπορεί λοιπόν να διαβάζετε αλλού, ότι ο Lampkin είναι ο πρώτος που πραγματοποίησε έναν γύρο της διαδρομής του Isle of Man TT, μονάχα σούζα, αλλά η απαραίτητη διευκρίνιση είναι ότι πρόκειται για την πρώτη απόλυτα επιβεβαιωμένη και σίγουρα επιτυχή προσπάθεια για αδιάκοπη σούζα.

 

Ο Lampkin έχει ένα συμβόλαιο με την Red Bull μετρώντας περισσότερα από 15 χρόνια, ως χορηγό στο παγκόσμιο πρωτάθλημα Trial. Στα πλαίσια αυτής της συνεργασίας, του ζήτησε να σκεφτεί οτιδήποτε θα ήθελε να κάνει ως δράση, που θα μπορούσε να προκαλέσει το ενδιαφέρον του κόσμου. Τότε ήταν που στράφηκε στον παραπάνω θρύλο, τον Dave Taylor και τον μύθο που έχει στηθεί γύρω από την δική που προσπάθεια, που δεν είχε συνεχή κάλυψη. Αυτός ήταν άλλος ένας λόγος που επιλέχθηκε η ζωντανή κάλυψη, μέσω του δικτύου της Red Bull, ώστε να μην συνεχιστεί η αμφισβήτηση.

 

 

Από την στιγμή που αποφασίστηκε ποια θα είναι η δράση, σειρά έλαβε η μεγάλη προετοιμασία… Βλέποντας κάθε ρεκόρ με μοτοσυκλέτα από την οθόνη, ως τελικό αποτέλεσμα, αδυνατεί κανείς να συλλάβει το μέγεθος της προσπάθειας και αποδίδει την επιτυχία στο καθαρό ταλέντο. Ο Lampkin είναι ίσως ο άνθρωπος με τον παγκοσμίως  καλύτερο έλεγχο της ισορροπίας σε μοτοσυκλέτα αυτή την στιγμή. Κι όμως, προετοίμαζε αυτό το εγχείρημα για πολλούς μήνες και η προετοιμασία αυτή, είναι αυτό που βλέπουμε, πρωτίστως, κι έπειτα το μέγεθος του ταλέντου του! Περισσότερους από τέσσερις μήνες πραγματοποιούσε δοκιμές, καταλήγοντας στο συμπέρασμα πως χρειάζεται κάποιου είδους ασφάλειας, για να υποστηρίξει την ζωντανή μετάδοση. Για τον χαρακτήρα του Lampkin, η ευθύνη της ζωντανής μετάδοσης, ήταν ο μεγαλύτερος άθλος…

Η ασφάλεια λοιπόν που βρήκε ήταν η τοποθέτηση ενός ηλεκτροκινητήρα, πολύ μικρής ιπποδύναμης, που θα περιέστρεφε τον εμπρός τροχό ώστε να μην είναι ένα απλό βάρος, αλλά να εκμεταλλεύεται την αδράνειά του ισορροπώντας πιο εύκολα. Η επιλογή της Trial μοτοσυκλέτας ήταν μονόδρομος για τον Lampkin και φυσικά δεν θα ήταν άλλη από την Vertigo που ο ίδιος έχει εξελίξει. Η μικρή Καταλανική εταιρία –δεν τους αρέσει να τους αποκαλείς απλά Ισπανούς- ανήκει σε έναν από τους ιδιοκτήτες ενός επιτυχημένου εργοστασίου με βρεφικά είδη και έχει συσταθεί μόλις το 2012… Έχοντας τον Lampkin ως αναβάτη εξέλιξης, είναι πλέον πολύ πιο γνωστή στην Μ. Βρετανία, παρά στην Ισπανία!

Από εκεί και πέρα, προστέθηκαν μαρσπιέ πίσω, σε στιλ bmx, για να οδηγεί τελείως όρθιος ο Lampkin, μεταφέρθηκε το πίσω φρένο, ρυθμίστηκε ο συμπλέκτης και ο ψεκασμός του μικρού μονοκύλινδρου, δίχρονου κινητήρα και φυσικά προστέθηκε ένα μεγαλύτερο ρεζερβουάρ, σαν να είχε σέλα το μικρό Trial. Παράλληλα ο Lampkin δέθηκε με ένα συρματόσχοινο που ενεργούσε ως kill switch για τον κινητήρα του εμπρός τροχού, ώστε σε περίπτωση πτώσης να μην σέρνεται στον δρόμο η μοτοσυκλέτα. Στο συρματόσχοινο δόθηκε μία σεβαστή ποσότητα ανοχής, με σκοπό να ξεκουράζεται η μέση και τα χέρια του, εφαρμόζοντας τάση στο τιμόνι με το στήθος, πράγμα που ήθελε ιδιαίτερη προσοχή, καθώς αν το παραέκανε, θα ακύρωνε την αδράνεια του εμπρός τροχού, το μικρό του βοήθημα…

Έπειτα από πολλές δοκιμές, η ημερομηνία καθορίστηκε για τις 24 Σεπτεμβρίου, όμως δυνατοί άνεμοι τους ανάγκασαν να ακυρώσουν την προσπάθεια, που τελικά πραγματοποιήθηκε στις 25, όχι όμως χωρίς προβλήματα από τον αέρα. Στον Lampkin δόθηκε μία μικρή απόσταση από την εκκίνηση, όπου αν προσγειωνόταν ο εμπρός τροχός θα μπορούσε να γυρίσει πίσω και να ξεκινήσει και πάλι, ως περίοδος χάριτος για να βρει την φόρμα του. Από εκείνο το σημείο και μετά, μία πτώση θα ισοδυναμούσε με την ακύρωση και τα έξοδα θα είχαν γίνει τσάμπα. Για αυτό και η προετοιμασία τέτοιων ρεκόρ είναι εξονυχιστική και απόλυτα σχολαστική. Από εκεί και πέρα ο θεατής είχε περίπου μιάμιση ώρα, από σύνολο δίωρης εκπομπής, παρακολουθώντας τον Lampkin να πηγαίνει στην μία ρόδα με χαλαρή ταχύτητα, διατηρώντας την ισορροπία. Για να γεμίσει αυτός ο χρόνος, είχαν ετοιμάσει διάφορα «γεμίσματα», παρακολουθούσαν μέχρι και τους σφυγμούς ακόμα, ενώ κάθε φορά που ο Lampkin αναθεωρούσε λίγο την στάση του στην μοτοσυκλέτα, οι σχολιαστές υπερβάλλανε ότι παραλίγο να πέσει, για να προσδώσουν λίγη αγωνία στο άψογα προετοιμασμένο εγχείρημα.

Ωστόσο πράγματι ο Lampkin παραλίγο να πέσει, θα μπορούσε να πει κανείς ότι σε σύνολο 60,725 χιλιομέτρων ήταν δύο οι φορές που τον γλίτωσε και η τύχη μαζί με το ταλέντο του, ενώ συνολικά κινδύνεψε καμιά δεκαριά. Δυσκολότερο σημείο ήταν όταν ανέβηκε το βουνό και αργότερα στην κατηφόρα, όπου επικρατούσε δυνατός αέρας, με απότομες ριπές. Καθ΄ όλη την διάρκεια του εγχειρήματος σταματούσαν την κίνηση σταδιακά μονάχα στο ένα ρεύμα, αλλά όταν ανέβηκαν στο σημείο που ο αέρας μπορούσε να τον παρασύρει, τα αυτοκίνητα συνοδείας τον «φυλάκισαν» δημιουργώντας ένα φράγμα.

Αγγλικά καγκουρό!

Αυτό που δεν ξέραμε, και μάθαμε από τον ζήλο τον σχολιαστών να γεμίσουν τον χρόνο, ήταν ότι το Isle Of Man έχει… καγκουρό! Ένα από τα ιντερνετικά αστεία, είναι ότι τα καγκουρό ζούνε στην Αυστρία, κοροϊδεύοντας στερεοτυπικά τους πολίτες των ΗΠΑ, που μπερδεύουν την Αυστρία με την αμερικάνικη συντομογραφία της Αυστραλίας…. Κι όμως η φράση αγγλικά καγκουρό δεν είναι αστείο: Το μικρό νησί της Αγγλίας, εκτός από φορολογικός παράδεισος, είναι και παράδεισος για καγκουρό! Διέφυγαν από τον ζωολογικό κήπο, σχεδόν από τότε που έπαψε να είναι το Isle Of Man μέρος των GP και χωρίς θηρευτές εξελίχθηκαν σε μία κοινότητα με τριψήφιο αριθμό! Από την στιγμή που λίγα από αυτά έχουν γενετικές ανωμαλίες, οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι πιθανότατα να έχουν δραπετεύσει περισσότερα καγκουρό τις επόμενες δεκαετίες, και γίνονται σκέψεις μήπως κάποιος μέσα από τον ζωολογικό κήπο, τα αφήνει εσκεμμένα για να γεμίσει το νησί… Όσες φορές κι αν πάμε, ως περιοδικό, όσα κι αν μαθαίνουμε για το Isle Of Man, πάντα θα υπάρχει κάτι καινούριο!

Ο Lampkin τελικά δεν συγκρούστηκε ούτε με λαγούς, ούτε με τα καγκουρό που έχουν μάθει να ζουν στο κρύο, και με οξύ πόνο σε πόδια και χαμηλά στην μέση, έγινε ο πρώτος –επιβεβαιωμένος- αναβάτης που έκανε έναν ολόκληρο γύρο στην μία ρόδα! Το Trial σαν άθλημα απαιτεί μεγάλη κίνηση του πάνω μέρους του σώματος και κυρίως των χεριών, όπως είπε ο Lampkin, και πρώτη φορά χρειάστηκε τόση προσπάθεια από τα πόδια.

Κάνοντας μία εξαιρετική προετοιμασία, και με το απίστευτο ταλέντο που τον διακρίνει, ο Lampkin έφερε στο προσκήνιο ολόκληρο το άθλημα του μοτοαλπινισμού, προσφέροντας θέαμα και ολοκληρώνοντας τον κύκλο ενός μυθικού εγχειρήματος!

 

Δείτε εδώ, ολόκληρη την δίωρη μετάδοση από την Red Bull TV 

 

 

Συμβουλές για καλύτερη σούζα από τον Lampkin: 

 

Λονδίνο-όριο 30 χλμ./ώρα: Μείωση θανατηφόρων τροχαίων κατά 40% αναφέρουν οι αρχές

Εφαρμόζεται στους μισούς δρόμους του Λονδίνου - Εξετάζεται η εφαρμογή του σε εθνικό επίπεδο
20mph
Από τον

Παύλο Καρατζά

15/9/2026

Πάνω από τους μισούς δρόμους του Λονδίνου έχει πλέον όριο ταχύτητας 20 μίλια (32 χιλιόμετρα) ανά ώρα και η Transport for London, ένας φορέας της τοπικής αυτοδιοίκησης, υπεύθυνος για το μεγαλύτερο μέρος του δικτύου μεταφορών στο Λονδίνο, επικαλείται στοιχεία που δείχνουν ότι το χαμηλότερο αυτό όριο ταχύτητας έχει μειώσει τα θανατηφόρα τροχαία κατά 40%, την ίδια ώρα που οι βουλευτές εξετάζουν αν η Αγγλία πρέπει να υιοθετήσει τα 20 μίλια ανά ώρα ως το προεπιλεγμένο όριο ταχύτητας σε εθνικό επίπεδο.

Σύμφωνα με την πολιτική “Safe Speeds” της TfL, η ταχύτητα παίζει ρόλο στα περίπου μισά θανατηφόρα τροχαία στο Λονδίνο, ενώ η πρόσκρουση με ταχύτητα 30 μίλια (48 χιλιόμετρα) ανά ώρα αυξάνει πέντε φορές τις πιθανότητες θανάτου σε σύγκριση με την πρόσκρουση με ταχύτητα 20 μίλια ανά ώρα.

Τα στοιχεία αυτά υποστηρίζουν την πολιτική “Vision Zero” του Δημάρχου, η οποία στοχεύει στο να μην υπάρξουν νεκροί ή σοβαρά τραυματίες στους δρόμους του Λονδίνου έως το 2041, και έχει οδηγήσει σε σταθερή επέκταση των ορίων ταχύτητας των 20 μίλια ανά ώρα σε ολόκληρη την πρωτεύουσα τις τελευταίες δύο δεκαετίες.

Επί του παρόντος, 166 μίλια (267 χιλιόμετρα) του οδικού δικτύου της TfL (περίπου οι μισοί δρόμοι της αγγλικής πρωτεύουσας) έχουν όριο ταχύτητας 20 μίλια ανά ώρα, ενώ τα δύο τρίτα των δήμων του Λονδίνου εφαρμόζουν πλέον το όριο αυτό στο μεγαλύτερο μέρος των δρόμων τους.

20mph

Η προγραμματισμένη επόμενη φάση στοχεύει στην επέκταση του ορίου σε τουλάχιστον 40 επιπλέον μίλια (64 χιλιόμετρα) έως το 2030, γεγονός που θα σημαίνει ότι πάνω από το 80% των δρόμων στο κεντρικό και εσωτερικό Λονδίνο θα έχουν όριο ταχύτητας 20 μίλια ανά ώρα.

Η αιτιολόγηση της επέκτασης αυτής βασίζεται σε μια μακροπρόθεσμη ανάλυση του αστικού ορίου ταχύτητας 20 μίλια ανά ώρα που εφαρμόστηκε σε δρόμους των δήμων μεταξύ 1989 και 2013. Η TfL διαπίστωσε μείωση κατά 40% των θανάτων σε αυτούς τους δρόμους (από 15 σε 9), σε σύγκριση με μείωση μόλις 7% των θανάτων σε άλλα σημεία του δικτύου των δήμων κατά την ίδια περίοδο.

Ο αριθμός των νεκρών ή των σοβαρά τραυματισμένων μειώθηκε κατά 34% (από 395 σε 260) στα προγράμματα που μελετήθηκαν, έναντι μείωσης 15% στο ευρύτερο οδικό δίκτυο, ενώ οι συγκρούσεις και τα θύματα συνολικά μειώθηκαν κατά 35% και 36% αντίστοιχα, σε σύγκριση με μείωση 12% αλλού. Η μείωση στον αριθμό των νεκρών παιδιών ήταν ακόμη πιο εντυπωσιακή: 75%, από τέσσερις θανάτους σε έναν, έναντι μηδενικής μεταβολής σε άλλους δρόμους.

Η TfL απέρριψε επίσης την υπόθεση ότι τα χαμηλότερα όρια ταχύτητας βλάπτουν την ποιότητα του αέρα, παραπέμποντας σε έρευνα του Imperial College London που δείχνει ότι οι ζώνες των 20 μιλίων ανά ώρα δεν έχουν καθαρή αρνητική επίδραση στις εκπομπές καυσαερίων και ότι ο ομαλότερος τρόπος οδήγησης που παρατηρείται στις ζώνες των 20 μιλίων ανά ώρα – με λιγότερες απότομες επιταχύνσεις και επιβραδύνσεις – μειώνει στην πραγματικότητα τις εκπομπές σωματιδίων από τη φθορά των ελαστικών και των φρένων, σε σύγκριση με τις ζώνες των 30 μίλια ανά ώρα.

Στον αντίποδα, είναι αρκετά δύσκολο να κινείσαι στο κέντρο της πόλης με μοτοσυκλέτα με όριο τα 32 χιλιόμετρα ανά ώρα, καθώς λίγο περισσότερο να περιστρέψεις τον καρπό του δεξιού σου χεριού και θα είσαι πριν το καταλάβεις πάνω από το όριο. Αυτό σημαίνει πως θα πρέπει να ελέγχεις συνεχώς το ταχύμετρο της μοτοσυκλέτας, που με τη σειρά του σημαίνει πως δεν θα έχεις όλη την προσοχή σου στον δρόμο. Αν συνυπολογίσουμε σ’ αυτό αυτοκίνητα, ηλεκτρικά πατίνια, πεζούς, φανάρια, άλλες μοτοσυκλέτες και διαβάσεις πεζών που πρέπει να έχουμε στο νου μας, η “καθημερινή αποστολή” γίνεται ακόμη πιο απαιτητική, ειδικά στην χώρα μας το όριο αυτό με βάση την οδηγική παιδεία που δεν έχουμε θα ήταν άκρως επικίνδυνο για τους μοτοσυκλετιστές.

Ο χρόνος επίσης που απαιτείται για να καλύψουμε την ίδια απόσταση αυξάνεται δραματικά. Για παράδειγμα αν θέλουμε να καλύψουμε μία απόσταση 20 χιλιομέτρων, αν πηγαίνουμε με 48 χλμ./ώρα θα χρειαστούμε 25 λεπτά, ενώ αν κινούμαστε με 32 χλμ./ώρα θα χρειαστούμε 37 λεπτά! Σίγουρα λοιπόν το μέτρο φαίνεται να δουλεύει όσον αφορά τα θανατηφόρα τροχαία, όμως υπάρχουν κι άλλοι παράγοντες που πρέπει να εξεταστούν.