O Lorenzo ο αλάθητος, και ο Pedrosa που ανδρώθηκε…

Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

27/9/2015

Πέρασε μπροστά στην εκκίνηση, και κάνοντας έναν εκπληκτικό αγώνα, με την μοναδική συγκέντρωση που κανένας άλλος οδηγός δεν έχει, ο Lorenzo τερμάτισε μπροστά χωρίς να δώσει καμία μάχη. Ο μόνος που θα μπορούσε να τον κυνηγήσει είναι ο Marquez που αναπάντεχα τελείως, έπεσε στους πρώτους γύρους! Φανερά εκνευρισμένος με τη μοτοσυκλέτα του, ο Marquez δεν είχε καμία σοβαρή διεκδίκηση για το πρωτάθλημα, και τώρα έχασε και την ευκαιρία ενός θαύματος…

 

Ο Rossi που ξεκίνησε στην πίσω σειρά, πέρασε γρήγορα τον Iannone που έκανε άλλη μία φοβερή εκκίνηση, παρά τον πρόσφατο τραυματισμό του, στον ήδη ταλαιπωρημένο του ώμο, όταν γυμναζόταν.

Δεν υπήρχε καμία περίπτωση να πιάσει κανείς τον Lorenzo στον ρυθμό που οδηγούσε, πολύ μπροστά από κάθε άλλο… Όπως ο ίδιος είπε, όταν πέρασε από την ευθεία και κατάλαβε από την πινακίδα ότι είχε πέσει ο Marquez, στεναχωρήθηκε πάρα πολύ, παρόλο που υπήρχε περίπτωση να παλέψει μαζί του. Ίσως βέβαια στεναχωρήθηκε γιατί αυτό θα σήμαινε ότι ο Rossi θα ανέβαινε στην δεύτερη θέση. Ποιος όμως να περίμενε, ότι ο Pedrosa θα έδινε τη μάχη της ζωής του, ότι θα πάλευε όπως τον έχουμε δει πολλά χρόνια πίσω!

Έχει κερδίσει τη θέση στο μυαλό όλων, ως ο πιο σταθερός αναβάτης, και είναι και ο βασικός λόγος που τον θέλει η Honda. Της φέρνει βαθμούς και είναι πάντα μπροστά, δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα για την ομάδα από έναν τόσο στεθερό δεύτερο αναβάτη. Αλλά είναι αυτό ακριβώς, ο δεύτερος αναβάτης. Στο τέλος του σημερινού αγώνα, πάλεψε καλύτερα κι από πρώτο!

Ο Rossi, σύμφωνα με τον ίδιο, δεν είχε υψηλές προσδοκίες, ούτε και είχε για χρόνια σε αυτή την πίστα, για να πούμε και την αλήθεια… Όμως η πτώση του Marquez έφερε την πιθανότητα να ανέβει στην δεύτερη θέση του βάθρου, κερδίζοντας λίγους περισσότερους, αλλά πολύτιμους βαθμούς, στην κόντρα του για το πρωτάθλημα με τον Lorenzo. Κάνοντας έναν αγώνα (της γνωστής) τακτικής, έμεινε κοντά στον Pedrosa διαλέγοντας να μην παλέψει σε όλη την διάρκεια ρισκάροντας. Στους τελευταίους γύρους, έκανε αυτό που περιμέναμε, την επίθεσή του, και εκείνη τη στιγμή ο Pedrosa αγρίεψε, όπως δεν έχει αγριέψει πρόσφατα, μην αφήνοντας τον Rossi να περάσει ούτε για μία στροφή!

Η ομάδα του Pedrosa έβγαζε τις πιο τρελές πινακίδες, πέρα από το “Vamos” που είναι γνωστό, τα υπόλοιπα μάλλον δεν θα μάθουμε ποτέ τι σήμαιναν, αλλά σίγουρα τον βοήθησαν, καθώς δεν το έβαζε κάτω, ούτε τη στιγμή που σχεδόν ακούμπησαν, σε μία ξεκάθαρη διεκδίκηση, χωρίς καμία παρανόηση.

Εξαιρετικοί τελευταίοι γύροι που πρέπει να τους δει κανείς, ξανά και ξανά, και με διαφορά το σημείο που άξιζε από τον αγώνα. Η Honda ήταν ξεκάθαρα πιο γρήγορη στην πίσω ευθεία, και στον τελευταίο γύρο που ο Rossi έκανε την απέλπιδα προσπάθεια, αλλάζοντας γραμμή για να στρίψει πρώτος, βγήκε στην ευθεία χωρίς να έχει την απαραίτητη δύναμη για να τα βάλει με την Honda. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι μονάχα αυτός ήταν και ο λόγος που κέρδισε την μάχη για την δεύτερη θέση ο Pedrosa… έκανε έναν εξαιρετικό αγώνα και κατάφερε να κρατήσει πίσω τον “Rossi των τελευταίων γύρων”, αυτό είναι ηρωικό από μόνο του και φυσικά του αξίζουν συγχαρητήρια. Όπως είπε και ο ίδιος: “o Rossi κερδίζει όλους σε τέτοιες μάχες, οπότε είμαι πολύ ευτυχισμένος που τον κράτησα πίσω” και με τρομερή ειλικρίνεια πρόσθεσε “νιώθεις υπέροχα όταν καταφέρνεις πολύ καλά, αυτό στο οποίο δεν είσαι καλός”!

Μετά από αυτόν τον αγώνα της Ισπανίας, η διαφορά Lorenzo και Rossi πέφτει στους 14 βαθμούς και το πρωτάθλημα αναμένεται να είναι μια δυνατή μάχη ανάμεσα στις Yamaha!

Επόμενος αγώνας στις 11 Οκτωβρίου, στην Ιαπωνία 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.