Ο Tyler O’Hara σπάει το ρεκόρ ταχύτητας AMA με Indian Challenger [VIDEO]
Ο πολυπρωταθλητής King of the Baggers γράφει ιστορία για την Indian στις αλυκές Bonneville
Από τον
Φίλιππο Σταυριδόπουλο
25/9/2025
Με 312,677 χλμ/ώρα, η Indian Challenger του O’Hara σπάει ρεκόρ που υπήρχε από το 1972
Από το 1901, οι αγώνες βρίσκονται στο DNA της Indian, κληρονομιά που έχτισαν οραματιστές όπως ο Burt Munro στις αλυκές του Bonneville. Συνεχίζοντας σε αυτό το πνεύμα, η Indian, σε συνεργασία με την S&S Cycle και την Mission Foods, βρέθηκε στις αχανείς επίπεδες εκτάσεις των αλυκών της Γιούτα για να δει πόσο γρήγορα μπορεί να “τρέξει” η αγωνιστική της μοτοσυκλέτα που αγωνίζεται με επιτυχία στο πρωτάθλημα της MotoAmerica, King of the Baggers.
Στη σέλα βρέθηκε ο αναβάτης της Indian Wrecking Crew και δύο φορές πρωταθλητής King of the Baggers, Tyler O’Hara. Με την ειδικά εξελιγμένη από την S&S, Indian Challenger, ο O’Hara εκτόξευσε τη μοτοσυκλέτα πάνω στο ιστορικό πεδίο δοκιμών, γιορτάζοντας την ιστορία και την αέναη αναζήτηση της ταχύτητας.
Ενώνoντας πάθος και κατασκευαστική ακρίβεια, η S&S και η Indian έφεραν δεκαετίες αγωνιστικής τεχνογνωσίας σε έναν από τους πιο εμβληματικούς τόπους του μηχανοκίνητου αθλητισμού. Αγγίζοντας σχεδόν το ορόσημο των 200 mph, ο O’Hara τίμησε τους θρύλους που προηγήθηκαν, κατακτώντας νέο ρεκόρ κατηγορίας AMA 2000cc APS-AG με 194,384 mph. Το προηγούμενο ρεκόρ (169,828 mph) διατηρούσε από το 1972, η Triumph με αναβάτη τον J. Angerer.
Ο Gary Gray, Αντιπρόεδρος Τεχνολογίας Προϊόντων, Αγώνων και Service της Indian Motorcycle, δήλωσε, “To Bonneville είναι ιερός τόπος, όχι μόνο για την Indian Motorcycle, αλλά για ολόκληρο τον μηχανοκίνητο αθλητισμό. Οι μηχανικοί μας και οι συνεργάτες της S&S κυνηγούν την ταχύτητα στις αλυκές εδώ και δεκαετίες και πάντα μιλούσαμε για το τι θα μπορούσε να πετύχει η Indian Challenger εκεί. Παρότι είμαστε υπερήφανοι που σπάσαμε το ρεκόρ, αυτή η προσπάθεια αφορούσε κάτι μεγαλύτερο: να τιμήσουμε τους θρύλους πριν από εμάς και να σπρώξουμε τους εαυτούς μας όσο πιο μακριά γίνεται”.
Honda: Κάνει τη Σαχάρα χρυσωρυχείο στην κατασκευή δρόμων - Για 1η φορά χρήση άμμου από έρημο
Μέσω της PathAhead οι Ιάπωνες παρουσίασαν το νέο τεχνητό υλικό Rising Sand
Από τον
Θοδωρή Ξύδη
7/4/2026
Η άμμος της ερήμου ήταν μέχρι πρότινος ένα υλικό που δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί στην οδοποιία και τις οικοδομές και η νεοσύστατη PathAhead της Honda είναι η εταιρεία που έρχεται για να το αλλάξει αυτό με το Rising Sand και μια τεχνολογία που δίνει λύσεις ποικιλοτρόπως.
Η νέα startup εταιρεία της Honda προέκυψε από το πρόγραμμα δημιουργίας νέων επιχειρήσεων "IGNITION" των Ιαπώνων και κάνει ντεμπούτο παρουσιάζοντας το νέο υλικό που βάζει στο παιχνίδι την άμμο της ερήμου στην κατασκευή δρόμων.
Όπως στα κτίρια, η άμμος είναι ένα από τα βασικά υλικά που χρησιμοποιούνται για την κατασκευή δρόμων και η άμμος που πληροί τις προδιαγραφές για αυτόν τον σκοπό είναι εκείνη που βρίσκεται στη θάλασσα, τα ποτάμια και τα λατομεία. Η άμμος της ερήμου δεν πληροί τις προδιαγραφές γιατί οι κόκκοι της είναι πιο λείοι και στρογγυλοί από αυτό που χρειάζεται στην οδοποιία, τα κτήρια και τις υποδομές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, μεταξύ άλλων η Σαουδική Αραβία, η οποία εισάγει άμμο για να οτιδήποτε χρειάζεται να χτίσει και να κατασκευάσει!
Η διαδικασία κοκκοποίησης της Honda για τη δημιουργία του Rising Sand
Ως το δεύτερο πιο χρησιμοποιημένο υλικό στον πλανήτη από τον άνθρωπο μετά το... νερό, υπολογίζεται ότι περίπου 50 δισ. τόνοι άμμου (και χώματος) χρησιμοποιούνται κάθε χρόνο στις κατασκευές σε όλον τον κόσμο με ρυθμό που σε καμία περίπτωση δεν επιτρέπει την φυσική αναπλήρωση της άμμου, η οποία έχει εξαιρετικά μεγάλη σημασία στη διατήρηση οικοσυστημάτων στις περιοχές που βρίσκεται -ακόμη περισσότερο στα ποτάμια-, της βιοποικιλότητας αλλά και του περιορισμού των φυσικών καταστροφών σε τοπικό επίπεδο -όπως πλημμύρες-, ειδικά στα ποτάμια.
Λαμβάνοντας υπόψη τα παραπάνω δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς τον τεράστιο περιβαλλοντικό αντίκτυπο που έχει η αφαίρεση τόσο μεγάλων ποσοτήτων άμμου από ποτάμια, λίμνες και θάλασσες, ενώ σίγουρα κανείς δεν μπορεί να φανταστεί αυτή τη στιγμή ότι υπάρχει σχετική έλλειψη άμμου σε όλον τον κόσμο για κατασκευές, λόγω των περιορισμών που προσπαθούν να επιβάλλουν κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί στην ανεξέλεγκτη συλλογή της από οπουδήποτε.
Το τεχνητό αδρανές Rising Sand δημιουργείται έπειτα από κοκκοποίηση της άμμου που προέρχεται από έρημο, με αύξηση από 100 μm σε κόκκους διαμέτρου μερικών χιλιοστών, με την τεχνολογία που έχει αναπτύξει η Honda. Σύμφωνα με την PathAhead, έχει διάρκεια ζωής που φτάνει τα 20 χρόνια, η χρήση του έναντι άμμου θαλάσσης ή ποταμιών μειώνει το κόστος κατά 60%, ενώ μειώνεται σημαντικά και ο περιβαλλοντικός αντίκτυπος.
Η εταιρεία αναφέρει επίσης ότι έναντι αντίστοιχων φυσικών αδρανών υλικών η αντοχή του παρουσιάζεται αυξημένη κατά 2,5 φορές. Έτσι η τυπική διάρκεια ζωής ενός δρόμου μπορεί να αυξηθεί από τα 10 σε περισσότερα από 20 χρόνια και έτσι μειώνεται κατά 60% το κόστος, ενώ η τιμή του Rising Sand αναμένεται να είναι κοντά σε εκείνη των συμβατικών υλικών που χρησιμοποιούνται στην οδοποιία.
Το πάνω δεξί κομμάτι οδοστρώματος περιέχει Rising Sand σε αντίθεση με το αριστερό που έχει φυσικά δομικά υλικά
Στο τιμόνι της νεοσύστατης PathAhead βρίσκεται ο ιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας, Masayuki Iga. Ο Ιάπωνας πέρασε 11 χρόνια στη Honda R&D κάνοντας έρευνα σε διάφορα υλικά στο ομώνυμο ερευνητικό τμήμα των Ιαπώνων και εξειδικεύτηκε στην εξέλιξη ατσάλινων φύλλων για χρήση στην αυτοκινητοβιομηχανία αλλά και στην εξέλιξη βιώσιμων υλικών.
Η Honda αναμένεται να χτίσει εργοστάσιο επεξεργασίας στην Κένυα το 2028 για να παράγει τοπικά Rising Sand σε μια στρατηγική κίνηση με την αφρικάνικη ήπειρο να έχει μόλις το 20% των δρόμων της με ασφαλτόστρωση. Σε συνδυασμό με την ελλιπή τους συντήρηση το κόστος μεταφορών στην Αφρική υπολογίζεται ότι είναι τρεις φορές υψηλότερο έναντι πιο αναπτυγμένων περιοχών του πλανήτη.
Ο Masayuki Iga με ένα κομμάτι δρόμου με Rising Sand
Honda και PathAhead φαίνεται να έχουν έναν θησαυρό στα χέρια τους που θα αξιοποιήσουν αρχικά στην Αφρική. Μετά από αυτήν την εξέλιξη πότε άραγε θα αρχίσουμε να ανησυχούμε και για τις ερήμους του πλανήτη;