Οδοιπορικό στον Εύξεινο Πόντο: Από τη Ρωσία με… αγάπη

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

18/7/2016

Με την άφιξή μου στο Batumi, το κομμάτι του παρευξείνιου οδοιπορικού στην Τουρκία λάμβανε τέλος και ταυτόχρονα ξεκινούσε αυτό της Γεωργίας, που αποδείχθηκε τελικά αρκετά πιο σύντομο απ’ ότι είχα σχεδιάσει. Αιτία στάθηκε η διακοπή της οδικής σύνδεσης Γεωργίας-Ρωσίας στον ορεινό άξονα του Καυκάσου λόγω κατολισθήσεων, πράγμα που με υποχρέωσε να πάρω ένα μικρό ferry που εκτελούσε το δρομολόγιο Batumi-Sochi.
Έτσι, πλέοντας για 14 ώρες τα ακυμάτιστα νερά του Εύξεινου Πόντου μ’ ένα μικρό σαπιοκάραβο, αποβιβάστηκα στο Sochi της Νότιας Ρωσίας. Αφού ολοκληρώθηκαν οι τελωνιακές διαδικασίες και το μαύρο Supra έβαλε επίσημα ρόδα στην χώρα του Πούτιν, η ηλεκτρονική πυξίδα ξεκίνησε να δείχνει επίμονα τον ρωσικά βορρά, και συγκεκριμένα την πρωτεύουσα Μόσχα. Περίπου 1.300 χιλιόμετρα με χώριζαν από την μητρόπολη της Ρωσίας, ενώ οι πόλεις Krasnodar, Rostov-na-Don και Voronez θα αποτελούσαν τις ενδιάμεσες στάσεις στην πορεία μου για την Μόσχα.

Ένα βαρετό επίπεδο τοπίο "έστρωσε" την διαδρομή ως την Μόσχα. Αδιάφορες οι πόλεις που συνάντησε το μαύρο παπί στην πορεία του, ταπεινά και φτωχικά τα χωριά που αντίκρισε η ματιά μου, αρκετά καλές οι εξυπηρετήσεις του δρόμου, ικανοποιητική η κατάσταση της ασφάλτου για τις αναρτήσεις του Supra. Και τελικά, με πολύ επιμονή και υπομονή στο τιμόνι, αλλά και αρκετή προσοχή με τους επιθετικούς Ρώσους οδηγούς που με λαχτάρισαν ουκ ολίγες φορές, έφτασα στο βορειότερο γεωγραφικό σημείο του παρευξείνιου οδοιπορικού. Τρέμε Πούτιν, σου έρχομαι…

Ήταν η πρώτη φορά που επισκεπτόμουν την ρωσική πρωτεύουσα και δικαιολογημένα έτρεχα σας τρελός να δω όσα μπορούσα περισσότερα μέσα στις τρεις μέρες που έμεινα στην αγκαλιά της πόλης: το Κρεμλίνο, την Κόκκινη Πλατεία με τα αρχιτεκτονήματά της, τα -σοβιετικής αρχιτεκτονικής- κτίσματα του Πανεπιστημίου και του Υπουργείου Εξωτερικών, το θέατρο Μπολσόι, τον Καθεδρικό ναό και φυσικά δεν παρέλειψα μια ρομαντική βαρκάδα στα νερά του Μόσχοβα…

Και μετά τα αξιοθέατα, σειρά είχε ο Σύλλογος των Ελλήνων της Μόσχας. Οι ομογενείς της ρωσικής πρωτεύουσας με υποδέχτηκαν θερμά και με ενημέρωσαν για την πολύχρονη παρουσία και ιστορία τους. Με ποντιακή καταγωγή οι περισσότεροι (άλλοι είχαν έρθει στην Μόσχα από την περιοχή της Κριμαία και άλλοι από την Γεωργία), αντιπροσωπεύουν σήμερα μια αξιόλογη ελληνική κοινότητα 5.000 ατόμων, που αποτελεί σημείο αναφοράς για τις σημαντικές πολιτιστικές και φιλανθρωπικές δραστηριότητες που διοργανώνει.
Παίρνοντας λοιπόν στις "αποσκευές" της ψυχής μου τα συγκινητικά ακούσματα των Ελλήνων της Μόσχας, τις εικόνες των επιβλητικών μνημείων της ρωσικής μεγαλούπολης και λίγη από την κοσμοπολίτικη αύρα της, άρχισα να κατηφορίζω νότια, για να αντικρίσω και πάλι τον Εύξεινο Πόντο από τις ακτές της Ουκρανίας.

Κων/νος Μητσάκης

https://bit.ly/MOTO_681

Επικαιρότητα

Νέα μείωση 10 σεντς στο ντίζελ ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός – Οι ανατιμήσεις την έχουν ήδη καταπιεί

Είκοσι μέρες μετά την εξαγγελία για προσωρινές μειώσεις τιμών σε βενζίνη και ντίζελ με πρωτοβουλία της κυβέρνησης, έρχεται επέκταση του μέτρου για το πετρέλαιο κίνησης

Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

27/7/2026

Στις 7 Ιουλίου 2026 ο πρωθυπουργός είχε ανακοινώσει μειώσεις 10 σεντς στις λιανικές τιμές της βενζίνης και 5 στο ντίζελ κίνησης για όλη τη διάρκεια του Καλοκαιριού, με τα χρήματα να προκύπτουν χάρη στη χρηματοδοτική συμβολή των διυλιστηρίων.

Στο μεταξύ όμως ο πόλεμος στον Περσικό Κόλπο έχει αναζωπυρωθεί τις τελευταίες εβδομάδες και η τιμή του πετρελαίου έχει ξαναπάρει τον ανήφορο κι έτσι, μετά το “ευχάριστο” διάλειμμα που έριξε τις τιμές στα ελληνικά πρατήρια στα επίπεδα των 1,80+ ευρώ, η βενζίνη έχει ξανανέβει στα 2 ευρώ παρά τα μέτρα που είχε εξαγγείλει ο πρωθυπουργός.

Έτσι την Κυριακή 26 Ιουλίου στην τακτική του ενημέρωση ο επικεφαλής της κυβέρνησης ανακοίνωσε περαιτέρω μείωση 10 σεντς, αυτή τη φορά αποκλειστικά στο ντίζελ και όχι και στη βενζίνη, εμφανώς στοχεύοντας κυρίως στον επαγγελματικό κλάδο, με το συνολικό όφελος να διαμορφώνεται στα 15 σεντς ανά λίτρο ντίζελ.

Το πρόβλημα είναι πως αυτό το όφελος έχει ήδη εξανεμιστεί, καθώς η μέση πανελλαδική τιμή του ντίζελ κίνησης είχε φορτωθεί με επιπλέον 17,5 σεντς από τις 10 ως τις 23 Ιουλίου χάρη στη νέα αναζωπύρωση στο μέτωπο Ιράν-ΗΠΑ. Το ίδιο συνέβη και με τη βενζίνη, καθώς η αύξηση της χονδρικής τιμής σε αυτό το διάστημα όχι απλώς εξαφάνισε τα 10 σεντς, αλλά εν τέλει η τιμή στην αντλία αυξήθηκε προς 2,4 σεντς ανά λίτρο κατά μέσο όρο.

Η πραγματικότητα δυστυχώς είναι πως οι προσωρινές αυτές μειώσεις στα καύσιμα κίνησης μοιάζουν τόσο αποτελεσματικές ως θεραπεία στην ακρίβεια όσο ένα τσιρότο σε σπασμένο κόκκαλο, ωστόσο υπάρχει πάντα ο αντίλογος πως χωρίς αυτές τα 2 ευρώ ανά λίτρο της βενζίνης θα ήταν 2,10.

Από την άλλη έχουμε θίξει τόσες και τόσες φορές το πραγματικό πρόβλημα που είναι ο Ειδικός Φόρος Κατανάλωσης και γενικά η υπερφορολόγηση των καυσίμων η οποία, όχι μόνο αναλογεί σε πάνω από το 60% της τιμής στην αντλία, αλλά επιπλέον λειτουργεί και ως αντικίνητρο στη μείωση τιμών για να μην χάσει το κράτος τα αντίστοιχα αυξημένα έσοδα.

Σε έναν ιδανικό κόσμο η πολιτική εξουσία θα έπρεπε να βοηθήσει τους πολίτες της λαμβάνοντας μέτρα με ουσιαστικό αποτέλεσμα, όπως έκαναν τόσες και τόσες κυβερνήσεις άλλων χωρών στην Ευρώπη που έβαλαν χέρι σε φόρους και ΦΠΑ για να διατηρήσουν τις τιμές σε βιώσιμα επίπεδα και μάλιστα όχι μόνο για την περίοδο των καλοκαιρινών διακοπών, αλλά όσο διαρκεί ο πόλεμος και οι ανατιμήσεις που αναπόφευκτα δημιουργεί. Αυτά βέβαια αν στο τέλος της ημέρας θες να κάνεις πραγματικό έργο, ειδάλλως αρκούν οι εξαγγελίες που γράφουν όμορφα στο γυαλί και τίποτα περισσότερο.