Panamerican Crossing 2014: Kito - Mexico

18/8/2014

Από την πρωτεύουσα Kito, τα σύνορα της Κολομβίας απείχαν μόλις 180 χλμ. βόρεια. Οδηγώντας κάτω από ένα εκνευριστικό ψιλόβροχο, ευτύχισα να αντικρίσω την συνοριακή μπάρα μετά από περίπου 2,5 ώρες. Διαβατήριο, άδεια κυκλοφορίας και οδήγησης, σφραγίδες, έντυπα και έτοιμος να εισβάλω στην πέμπτη και τελευταία νοτιοαμερικανική χώρα του Panamerican Crossing 2014. Μετά την Κολομβία ο Παναμάς, η Κεντρική Αμερική προ των πυλών…
Η διαδρομή μου στην Κολομβία άγγιζε τα 1.350 χιλιόμετρα, ενώ η κόκκινη γραμμή του χάρτη περνούσε από τις πόλεις Pasto, Cali, Medellin και Cartagena de Indias. Στην παράκτια Cartagena de Indias θα έπαιρνα ένα πλοίο για να αποβιβαστώ στον Παναμά, αφού ο οδικός άξονας "Panamericana Route" στο ύψος της πόλης Medellin, διακόπτεται προσωρινά, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει οδική σύνδεση Κολομβίας - Παναμά.
Για τις τρεις επόμενες μέρες ανεβοκατέβαινα με την μαύρη ΚΤΜ στις καταπράσινες πλαγιές των Άνδεων, με την ασφάλτινη λωρίδα να μεταμορφώνεται σε μια συνεχόμενη στριφογυριστή κορδέλα. Η τοπική φύση αντίθετα, με αφόπλισε με τις ποικιλόμορφες προτάσεις της, καθώς απόκρημνα φαράγγια, πυκνοφυτεμένα δάση, μικρές κοιλάδες και καταπράσινες βουνοπλαγιές αποτελούσαν τις ψηφίδες ενός ανυπέρβλητου "φυσικού" μωσαϊκού.
Όμως, η κυριότερη έννοια μου δεν ήταν οι ιδιαιτερότητες ή οι δυσκολίες της διαδρομής, αλλά η επικινδυνότητα που έκρυβε ένα οδικό πέρασμα από την Κολομβία λόγω της αυξημένης ναρκο-εγκληματικότητας, αλλά και του εμφυλίου πολέμου που διεξάγεται τα τελευταία 40 χρόνια σε τούτη τη νοτιοαμερικανική χώρα μεταξύ των Επαναστατικών Ενόπλων Δυνάμεων της Κολομβίας (FARC) και των κυβερνητικών στρατευμάτων. Έπρεπε να φυλάγομαι δηλαδή από δυο πλευρές. Ευτυχώς, κανένας και τίποτα δεν με πείραξε…
Στην πόλη Medellin, που αποτέλεσε όλη την δεκαετία του 1980 την παγκόσμια πρωτεύουσα των ναρκωτικών, επισκέφθηκα το σπίτι όπου σκοτώθηκε το 1993 ο διαβόητος βασιλιάς της κοκαΐνης Pablo Escobar, μια από τις μεγαλύτερες εγκληματικές φυσιογνωμίες του 20ου αιώνα.
Στις ακτές της Καραϊβικής με περίμενε η απαστράπτουσα Cartagena de Indias, η πιο αυθεντική πολιτεία ισπανικής αποικιακής αρχιτεκτονικής στην ευρύτερη περιοχή. Εδώ, μετά από 26 ήμερες ταξιδιού και 8.670 χιλιόμετρα, γράφτηκε ο επίλογος του νοτιοαμερικανικού σκέλους του "Panamerican Crossing 2014".

Για να βάλω ρόδα στην Κεντρική Αμερική, και συγκεκριμένα στον Παναμά, θα έπρεπε να πάρω από το λιμάνι της Cartagena ένα από τα πλοία που εκτελούν το δρομολόγιο Κολομβία - Παναμά. Προς μεγάλη μου όμως έκπληξη, όλα τα καράβια που πήγαιναν στον Παναμά δεν ήταν επιβατικά, αλλά πλοιάρια που μετέφεραν τουρίστες για μια μικρή κρουαζιέρα στα νερά της Καραϊβικής. Μην έχοντας άλλη επιλογή, δήλωσα λοιπόν συμμετοχή για μια τετραήμερη κρουαζιέρα στα τροπικά νησιά San Blas του Παναμά. Η μοτοσυκλέτα χρειάστηκε όμως να φορτωθεί (αλλά και να ξεφορτωθεί) από το πλοίο με αρκετά παράδοξο τρόπο, λες και επρόκειτο για ένα τσουβάλι με πατάτες.
Επτά μικρά σε έκταση κράτη συνθέτουν τον χάρτη της Κεντρικής Αμερικής. Ο Παναμάς, η Κόστα Ρίκα, η Νικαράγουα, η Ονδούρα, το Ελ Σαλβαδόρ και η Γουατεμάλα ήταν οι έξι κεντροαμερικανικές χώρες που καρτερούσαν εμένα και την μαύρη ΚΤΜ να με ξεναγήσουν στους δρόμους τους τις αμέσως επόμενες ημέρες. Μέχρι τα σύνορα του Μεξικού, την πόρτα της Βόρειας Αμερικής, είχα να διανύσω περίπου 2.500 χιλιόμετρα.
Στην Πόλη του Παναμά παρέμεινα για δυο μέρες. Η χλιδάτη πρωτεύουσα του Παναμά με εντυπωσίασε με την μοντέρνα προσωπικότητά της, ενώ με την επίσκεψή μου στην Διώρυγα του Παναμά (απ’ όπου διέρχονται τα πλοία) ολοκληρώθηκε η γνωριμία μου με την πιο κοσμοπολίτικη πόλη της Κεντρικής Αμερικής.
Μετά τον Παναμά, κι αφού οδήγησα για περίπου 490 χιλιόμετρα, με περίμενε ο τροπικός παράδεισος της Κόστα Ρίκα. Όλη η διαδρομή μέσα στην χώρα (550 χλμ.) είχε ένα και μόνο χρώμα: πράσινο! Είναι γνωστό ότι η Κόστα Ρίκα αποτελεί έναν διεθνή οικολογικό προορισμό, ιδανικό για οικοτουρισμό, αφού τουλάχιστον το 30% της χώρας είναι ενταγμένο στο σύστημα των εθνικών πάρκων.
Τρίτος σταθμός στο κεντροαμερικανικό σκέλος του "Panamerican Crossing 2014" η Νικαράγουα. Περίπου 290 χιλιόμετρα είχα να διατρέξω μέσα στην χώρα, ενώ για την μια και μοναδική διανυκτέρευσή μου κατέλυσα στην Leon, την δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Νικαράγουα. Καμάρι της Leon αποτελεί ο καθεδρικός ναός της πόλης, ο μεγαλύτερος της Κεντρικής Αμερικής.
Με την άφιξη μου στην Ονδούρα, είχα φτάσει στην μέση περίπου της κεντροαμερικανικής διαδρομής του "Panamerican Crossing 2014". Εκτός από την Ονδούρα, σειρά είχαν κατόπιν το Ελ Σαλβαδόρ και η Γουατεμάλα να υποδεχτούν την μαύρη ΚΤΜ. Λίγα τα χιλιόμετρα στο έδαφος της κάθε χώρας, λίγες φυσικά και οι ημέρες που ξόδεψα για να τις διασχίσω.
Στην Ονδούρα, οι ρόδες της μοτοσυκλέτας κύλησαν μόνο για 135 χιλιόμετρα (πάντα πάνω στην τροχιά του οδικού άξονα Panamericana Routa), στο γειτονικό Ελ Σαλβαδόρ βρέθηκα να οδηγώ για 350 χλμ. (εδώ τουλάχιστον διανυκτέρευσα κιόλας), ενώ σαφώς περισσότερα χιλιόμετρα και χρόνο ξόδεψα στην Γουατεμάλα. Στην συγκεκριμένη κεντροαμερικανική χώρα, που αποτέλεσε μαζί με το Νότιο Μεξικό την εστία ανάπτυξης του λαμπρού πολιτισμού των Μάγια, έμεινα για δυο ημέρες στην Antigua, την πιο τουριστική και γραφική πόλη της Γουατεμάλα.

Η Antigua, που την περίοδο της Ισπανικής αποικιοκρατίας εκτελούσε χρέη πρωτεύουσας της Ισπανικής Αντιβασιλείας της Γουατεμάλα, ήταν μια καλοδιατηρημένη πολιτεία εποχής που με γοήτευσε αφάνταστα. Αποικιακά σπίτια, λιθόστρωτα σοκάκια, εκκλησίες, αρχοντικά και δημόσια κτίρια με ταξίδεψαν τουλάχιστον τρεις αιώνες πίσω στον χρόνο.
Αντίθετα, στην μεγάλη υπαίθρια αγορά της πόλης, οι πάγκοι με τα πολύχρωμα, εξωτικά φρούτα, το πλήθος των ετερόκλιτων εμπορευμάτων, οι πλανόδιοι μικροπωλητές, οι ζητιάνοι, οι γραφικές γυναικείες φιγούρες και τα υπαίθρια εστιατόρια συνιστούσαν μια καθαρά λατινοαμερικάνικη εμπορική φιέστα που με καθήλωσε με τους ζωντανούς ρυθμούς και τον έντονο δυναμισμό της.
Το Μεξικό ήταν η πύλη εισόδου μου στην Βόρεια Αμερική. Περίπου 1.950 χιλιόμετρα είχα να διατρέξω στην πατρίδα του Emilio Zapata, ενώ κυριότερος σταθμός μου στο Μεξικό ήταν η Πόλη του Μεξικού, μια χαώδη μεγαλούπολη 18.000.000 κατοίκων.
Στην μεξικάνικη megacity έμεινα 4 μέρες, αφού, εκτός από τα πάμπολλα και ενδιαφέροντα αξιοθέατα της πόλης, είχα να κάνω και σέρβις στην μοτοσυκλέτα, η οποία είχε συμπληρώσει από την αρχή του ταξιδιού 13.000 χλμ. Έπρεπε κι αυτή να λάβει το δωράκι της για τον κόπο που είχε κάνει με φέρει ως εδώ…

https://bit.ly/MOTO_678

Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

26/3/2026

Η FIM εξηγεί τι συνέβη στην πίστα της Goiania, ποια ήταν τα αίτια των προβλημάτων και γιατί κρίθηκε απαραίτητη η παρέμβαση με μείωση των γύρων του αγώνα για λόγους ασφάλειας.

Μετά τις δυσκολίες που αναλύσαμε σχετικά με την επιφάνεια της πίστας κατά τη διάρκεια του Grand Prix Βραζιλίας, η FIM δημοσίευσε επίσημη ανακοίνωση εκ μέρους της διοργάνωσης του πρωταθλήματος.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση, τόσο η πίστα όσο και ο διοργανωτής προχώρησαν σε διερεύνηση των αιτιών, συμπεριλαμβανομένων των πρωτοφανών βροχοπτώσεων που επηρέασαν τις συνθήκες και συνέβαλαν στα προβλήματα.

Σημαντικό είναι πως είχαμε ήδη αναφερθεί σε προβληματισμούς που υπήρχαν σε σχέση με το χρονοδιάγραμμα περάτωσης των εργασιών. Προβληματισμοί που είχαν θεωρητικά αντικρούσει ήδη από τη διοργάνωση αλλά, όπως τελικά φάνηκε, τα πράγματα δεν ήταν ακριβώς έτσι.

"Το Σάββατο, εμφανίστηκε ένα σημαντικό ελάττωμα στην πίστα, το οποίο οφειλόταν στην κατάρρευση ενός παλαιού, μη καταγεγραμμένου συστήματος αποχέτευσης κάτω από την επιφάνεια. Το πρόβλημα, που ευτυχώς βρισκόταν εκτός αγωνιστικής γραμμής, αντιμετωπίστηκε άμεσα χάρη στη γρήγορη αντίδραση των υπευθύνων της πίστας, επιτρέποντας τη συνέχιση της δραστηριότητας αργότερα μέσα στην ημέρα.

"Την Κυριακή, μετά την ολοκλήρωση του αγώνα της Moto2, έγινε εμφανής τοπική φθορά της ασφάλτου, η οποία προκλήθηκε από τις υψηλές θερμοκρασίες και την έντονη χρήση της πίστας.

"Παρά την απομάκρυνση όλων των υπολειμμάτων από την επιφάνεια πριν την εκκίνηση του αγώνα MotoGP, παρέμενε ένας μικρός κίνδυνος περαιτέρω επιδείνωσης κατά τη διάρκειά του. Το προσωπικό της πίστας εργαζόταν μέχρι την τελευταία στιγμή για τη βελτίωση των συνθηκών, ωστόσο, για λόγους ασφάλειας, η Race Direction αποφάσισε τη μείωση της διάρκειας του αγώνα σε 23 γύρους, δηλαδή στο 75% της αρχικά προγραμματισμένης απόστασης. Οι ομάδες ενημερώθηκαν άμεσα για την αλλαγή από το προσωπικό της IRTA (International Roadracing Teams Association) σε κάθε σειρά της εκκίνησης.

"Η διαδικασία ομολογκασιόν των πιστών του MotoGP είναι αρμοδιότητα της FIM και ξεκινά περισσότερο από έναν χρόνο πριν. Περιλαμβάνει λεπτομερείς επιθεωρήσεις όλων των κατασκευαστικών εργασιών. Καθώς κάθε τοποθεσία απαιτεί διαφορετικό μείγμα ασφάλτου και διαδικασία στρώσης, αυτές καθορίζονται από την πίστα και παρουσιάζονται στη FIM, ώστε να διασφαλιστεί ότι πληρούνται όλα τα πρότυπα ασφαλείας. Η τελική έγκριση δίνεται λίγο πριν από κάθε Grand Prix.

"Τα προβλήματα που εμφανίστηκαν στη Βραζιλία έχουν αναγνωριστεί τόσο από τον διοργανωτή όσο και από την πίστα και θα αντιμετωπιστούν πριν την επιστροφή του MotoGP την επόμενη σεζόν.

"Ο αγώνας στο Autódromo Internacional de Goiânia - Ayrton Senna προσέλκυσε 148.384 θεατές, επιβεβαιώνοντας τόσο τη δυναμική του MotoGP στη Βραζιλία όσο και τις προοπτικές περαιτέρω παγκόσμιας ανάπτυξης του θεσμού."

Η δήλωση της FIM και των διοργανωτών, παρόλα αυτά, αποφεύγει να αναφερθεί στο θέμα που δημιουργήθηκε με τη μείωση της διάρκειας του αγώνα MotoGP, καθώς κάποιοι αναβάτες ισχυρίστηκαν πως η ενημέρωση για αλλαγή των γύρων του αγώνα ήταν πολύ καθυστερημένη και δεν τους έδωσε χρόνο να αλλάξουν ελαστικά - κάτι που επηρέασε σημαντικά το αποτέλεσμα γι' αυτούς. Παράδειγμα ο Enea Bastianini της ΚΤΜ, ο οποίος ήταν πολύ εκνευρισμένος, ισχυριζόμενος πως η ομάδα του ενημερώθηκε μόλις 5 λεπτά πριν την εκκίνηση, με αποτέλεσμα να μην έχει την ευκαιρία να αγωνιστεί με μαλακότερα ελαστικά που πλέον θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει στον συντομευμένο αγώνα.

Η περιγραφή "οι ομάδες ενημερώθηκαν άμεσα για την αλλαγή από το προσωπικό της IRTA σε κάθε σειρά της εκκίνησης" δεν απαντά ευθέως, απεναντίας αφήνει να εννοηθεί μια βιαστική απόφαση της τελευταίας στιγμής, αγνοώντας τις συνέπειές της.