Πέθανε ο Alvaro Vertemati – Αγωνιζόμενος, μηχανικός και κατασκευαστής

Σήμερα, Δευτέρα 17 Ιανουαρίου η κηδεία του

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

17/1/2022

Κηδεύεται σε λίγες ώρες βόρεια της Monza ο Alvaro Vertemati που μαζί με τον αδελφό του Guido είχαν δώσει το όνομά τους σε μία μικρή αλλά άκρως εξιδεικευμένη γκάμα μοτοσυκλετών, τις έτοιμες για αγώνες, Vertemati.

Ο Alvaro Vertemati με τον αδερφό του Guido ξεκίνησαν ως αναβάτες και διακρίθηκαν τόσο στο απαιτητικό πρωτάθλημα όσο και σε διεθνή αποκτώντας το δικό τους κοινό.

Μετά το τέλος της ενεργής αγωνιστικής δράσης έγιναν αποκλειστικοί αντιπρόσωποι της Husqvarna στην Ιταλία και συνέχισαν την αγωνιστική τους εμπλοκή υποστηρίζοντας άλλους αναβάτες. Στον απόηχο της εξαγοράς της Husqvarna από την Cagiva στα τέλη της δεκαετίας του ’80 και την δημιουργία της Husaberg, οι αδερφοί Vertemati όχι μόνο έμειναν με το παλιό πυρήνα αναλαμβάνοντας την αντιπροσωπεία στην Ιταλία, αλλά συνέχισαν και την υποστήριξη της Husaberg στα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα.

Θερμοί υποστηρικτές του τετράχρονου κινητήρα, οι Vertemati βοήθησαν αρχικά την Husaberg στην αγωνιστική της παρουσία και εξέλιξη των κινητήρων και μετά αποφάσισαν πως θα μπορούσαν να κάνουν ακόμη περισσότερα απέναντι στην τότε παντοδυναμία των δίχρονων κινητήρων. Στα μέσα της δεκαετίας του ’90 φτιάχνουν την πρώτη Vertemati, φυσικά τετράχρονη.

Δεν είναι καθόλου υπερβολή πως οι Vertermati επιτάχυναν την καθιέρωση των τετράτροχων κινητήρων στους χωμάτινους αγώνες και έφτασαν πολύ γρήγορα να έχουν αντιπροσωπείες σε άλλες χώρες, μεταξύ τους και η Ελλάδα, περνώντας στον χώρο των κατασκευαστών.

Η επιτυχία αυτή έφερε γρήγορα και το ενδιαφέρον μεγαλύτερων εταιρειών που άρχισαν να πολιορκούν την Vertemati και τελικά ξεκίνησαν συνεργασία με την Bimota φτιάχνοντας την Vor (Vertemati Off Road).

Ένας από τους αναβάτες που άφησαν εποχή με την Vor, ήταν ο Mika Ahola με δύο δεύτερες θέσεις και μία τρίτη στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Enduro την περίοδο 2001-2003.

Η τραγική ειρωνεία είναι πως ο Mika Ahola σκοτώθηκε στις 15 Ιανουαρίου 2012, ακριβώς δέκα χρόνια πριν, από τον θάνατο του Alvaro Vertemati που πέθανε το Σάββατο 15 Ιανουαρίου 2022. Ο Ahola είχε ανακοινώσει πριν σκοτωθεί κατά την διάρκεια της προπόνησης πως θα σταματήσει την αγωνιστική δράση. Ο Alvaro Vertemati έπασχε τα τελευταία χρόνια από την νόσο του Πάρκινσον, ωστόσο αυτό δεν τον είχε εμποδίσει να συνεχίζει μέχρι την τελευταία στιγμή το ερευνητικό του έργο.

Συλλυπητήρια στην οικογένεια Vertemati.

https://bit.ly/MOTO_678

Επικαιρότητα

Harley Davidson RMCR Concept - Café Racer 150 hp με έμπνευση από XLCR

Σχεδιασμένη από την ομάδα design της αμερικάνικης εταιρείας, με προοπτικές παραγωγής

Από τον

Κώστα Γκαζή

4/3/2026

Στα τέλη Φεβρουαρίου, στην έκθεση custom μοτοσυκλετών “Mama Tried” στο Milwaukee, η Harley-Davidson παρουσίασε ένα πολύ ενδιαφέρον concept μοντέλο, με café-racer στιλ, τον κινητήρα Revolution Max 1250 της Pan America και έμπνευση τόσο από το κλασικό XLCR της εταιρείας, όσο και από το Πρωτάθλημα Super Hooligan.

Η RMCR, δηλαδή η Revolution Max Café Racer, έχει χτιστεί γύρω από τον σύγχρονο V2 κινητήρα της γνωστής μας Pan America, ο οποίος σε μορφή παραγωγής αποδίδει 150 hp, ενώ στο Πρωτάθλημα Super Hooligan των ΗΠΑ αποδίδει 128 hp λόγω των κανονισμών της κατηγορίας.

Υπεύθυνοι για την κατασκευή της RMCR δεν είναι κάποιος ανεξάρτητος σχεδιαστικός οίκος, αλλά η εσωτερική ομάδα design της Harley-Davidson, και η παρουσίαση της μοτοσυκλέτας στο “Mama Tried” στόχο έχει να βολιδοσκοπήσει την απήχηση του κοινού, για ενδεχόμενη έλευση του μοντέλου στην παραγωγή.

Η Harley σίγουρα δεν είναι γνωστή για τις café-racer μοτοσυκλέτες της, καθώς η μοναδική απόπειρα της εταιρείας ήταν με το -σχεδιαστικά πανέμορφο- XLCR, που παρέμεινε στην παραγωγή μόλις δύο χρόνια (1977-1979) καθώς ξένισε τόσο τους hardcore φαν της εταιρείας, όσο και τους “πιουρίστες” της κατηγορίας, καθώς ούτε οι μεν ούτε οι δε ήταν έτοιμοι για ένα Café Racer της αμερικανικής εταιρείας.

Η RMCR πατάει στη συνταγή της XLCR, χαράζοντας παράλληλα τη δική της σχεδιαστική πορεία στο 2026. Διατηρεί το bikini-φαίρινγκ, σε πιο επιθετικό και σύγχρονο στιλ, τα κλιπ-ον έχουν τοποθετηθεί χαμηλότερα, η καπιτονέ σέλα έχει πιο έντονη καμπούρα στο πίσω μέρος, ενώ τα εξαρτήματα της μοτοσυκλέτας δεν κάνουν ρετρό παραχωρήσεις.

Ανεστραμμένο πιρούνι σεβαστών διαστάσεων της Ohlins, ακτινικές δαγκάνες της Brembo που πιάνουν σε δυο τεράστιους δίσκους μπροστά, στιβαρό ψαλίδι, μονό πίσω αμορτισέρ Ohlins, και σπορ ελαστικά χαμηλού προφίλ. Κατάμαυρη κι αυτή όπως η XLCR, με μοναδικές λεπτομέρειες που ξεχωρίζουν σε μεταλλικό χρώμα το σύστημα εξάτμισης της Akrapovic με τα δύο τελικά, και τα βουρτσισμένα πλαϊνά στις ζάντες -η τελευταία λεπτομέρεια αποτελεί έναν ακόμα φόρο τιμής στην XLCR.

Τα όργανα είναι ένα ποίημα του design, αφού αποτελούνται από δυο στρογγυλά ψηφιακά “ρολόγια”, ενώ η μοτοσυκλέτα έρχεται με μπόλικα εξαρτήματα από carbon -μάσκα, πλαϊνά καπάκια, προστατευτικά ψυγείου, κάλυμμα ρεζερβουάρ, σέλα, κ.α. Στο τιμόνι ξεχωρίζει ένα μαύρο σταμπιλιζατέρ. Full-Led είναι τα φωτιστικά σώματα.

Πέρα από το μαύρο χρώμα, η RMCR έχει και μερικές χρυσές λεπτομέρειες, στη μάσκα, την ουρά, τα πλαϊνά καπάκια, στα εμβλήματα, στην αλυσίδα, και στο ρεζερβουάρ του πίσω αμορτισέρ.

Από πλευράς κατηγοριοποίησης, θα μπορούσαμε να πούμε πως η μοτοσυκλέτα δεν είναι ένα καθαρό Café Racer, έχοντας και Power Cruiser στοιχεία. Μένει να δούμε αν τελικά θα περάσει στην παραγωγή, και όταν περάσει ποια θα είναι τα σημαντικά του τεχνικά χαρακτηριστικά αλλά και η τιμή του, ώστε να μπορέσει να σταθεί επάξια απέναντι στον ανταγωνισμό -που δεν είναι και πολυπληθής στη σημερινή εποχή.

Σίγουρα αν περάσει στην παραγωγή η RMCR δεν θα είναι φθηνή, ενώ μεγάλο τμήμα του παραδοσιακού κοινού της εταιρείας πιθανώς θα του γυρίσει την πλάτη, όπως έγινε και με το XLCR. Όμως από πλευράς σχεδιασμού, η μοτοσυκλέτα δείχνει πολύ δουλεμένη και ποθητή, και σίγουρα αποτελεί κάτι φρέσκο για την αμερικάνικη εταιρεία που τα τελευταία χρόνια αναλώνεται σε ειδικές εκδόσεις.