Πέθανε ο Luigi Termignoni, ιδρυτής της ομώνυμης μάρκας εξατμίσεων

Σε ηλικία 75 ετών…
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

18/11/2019

Ο Luigi Termignoni, άφησε χθες το βράδυ την τελευταία του πνοή σε ηλικία 75 ετών.

Στα 25 του χρόνια, το 1969, είχε κιόλας ξεκινήσει την δική του εταιρεία, ένα συνεργείο Ducati, Kawasaki και Honda που πωλούσε και μοτοσυκλέτες. Πνεύμα ανήσυχο, μπλέχτηκε γρήγορα στα γρανάζια της εποχής που συνάμα ήταν εξαιρετικά δύσκολη, έκρυβε όμως και μεγάλες ευκαιρίες. Ο Termignoni ξεχώρισε γρήγορα ως βελτιωτής μοτοσυκλετών για τους αγώνες και απέκτησε φήμη ως κατασκευαστής εξατμίσεων ειδικά για αυτή την χρήση. Πολύ γρήγορα, το 1971, επενδύει στην εταιρεία του προς αυτή την κατεύθυνση.

Στα μέσα της δεκαετίας του ’70 είχε ξεκινήσει ήδη την περιορισμένη παραγωγή εξατμίσεων ενώ ταυτόχρονα γίνεται τεχνικός διευθυντής στην Bimota που στηρίζει επάνω του την επίβλεψη των μηχανικών της. Μέχρι το τέλος της δεκαετίας πειραματίζεται όχι μόνο με υλικά, όπως το αλουμίνιο, αλλά και με τελείως διαφορετικό πεδίο από πριν που απαιτεί άλλη προσέγγιση, καθώς κατασκευάζει εξατμίσεις για αγωνιστική χρήση στο Dakar!

Την επόμενη δεκαετία η σχέση του με την Ducati συσφίγγει, μία σχέση που κρατά ως τώρα, χωρίς όμως να χαλάσει -τότε- την επαφή του με τους υπόλοιπους κατασκευαστές, όπως η Honda. Την ίδια εποχή η ενασχόληση με αγωνιστικά τμήματα της Honda μεγαλώνει και αρκετά αργότερα θα έρθει και η πρώτη επιτυχία με την RC30.

Από την αρχή της προηγούμενης δεκαετίας η Termignoni προμηθεύει ομάδες σε μεγάλα παγκόσμια πρωταθλήματα, ασφάλτινα και χωμάτινα, και για πολλούς διαφορετικούς κατασκευαστές!

Μέχρι και το 2015, ο Luigi πιστωνόταν κάθε επιτυχία της εταιρείας του, καθώς εκείνη την χρονιά παρέδωσε την σκυτάλη σε ένα γκρουπ επενδυτών κομμάτι του οποίου είναι και οι ιδιοκτήτες της Ducati, αλλά και το Πανεπιστήμιο της Bologna.

Ο υιός Termignoni ξεκίνησε νέα εταιρεία εξατμίσεων μετά την εξαγορά, την SC Project που -κατά δήλωσή του- έχει ακόμη βήματα να κάνει για να φτάσει στο ίδιο επίπεδο…

Συλλυπητήρια στην οικογένειά του…

Ισπανία: 4 πίστες στην ίδια έκταση - Στην Almería δημιουργείται η μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη

Όσες πίστες δεν έχουμε συνολικά στη χώρα μας, τις έχει η Ισπανία σε μία πόλη
almeria
Από τον

Παύλο Καρατζά

7/5/2026

Δεν γίνεται να είσαι μοτοσυκλετιστής στην Ελλάδα και να μη “ζηλεύεις” όταν μαθαίνεις πως ο ιδιοκτήτης της πίστας Almería κατασκευάζει δύο νέες πίστες στον ίδιο χώρο!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Μισή ώρα έξω από την πόλη της Αλμερίας συνορεύουν δύο πίστες, της Αλμερίας και της Ανδαλουσίας. Οι δύο πίστες είναι κυριολεκτικά η μία δίπλα στην άλλη και μπορούν κάλλιστα να ενωθούν σε μία, αποτελώντας έτσι τη μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη!

Στο εσωτερικό λοιπόν της πίστας της Αλμερίας, δημιουργούνται δύο νέες πίστες, κάτι που σημαίνει πως υπάρχουν πολλές επιλογές για τη διαμόρφωσή της κάθε φορά, ενώ με τον τρόπο αυτόν μπορούν να διεξάγονται τρία track days ταυτόχρονα στον ίδιο χώρο.

maps

Μάλιστα ο ιδιοκτήτης της πίστας, είναι εκείνος που κατασκεύασε πέρυσι την πιο καινούργια πίστα στην Ευρώπη που βρίσκεται στην Σεβίλλη και το MOTO δοκίμασε εκεί τη νέα Ducati Panigale V2 S. Δεν χρειάζεται καν να αναφέρουμε και στις πίστες Portimao, Βαρκελώνης κ.λπ. που είναι μερικές ώρες πιο μακριά και δίνουν στον αναβάτη πολλές επιλογές για την προπόνησή του.

Οι πίστες αυτές δημιουργούνται από ιδιωτικές επιχειρήσεις και είναι κερδοφόρες, αφού υποστηρίζονται από ιδιώτες που συμμετέχουν μαζικά σε track days αλλά και από εταιρείες που νοικιάζουν τις πίστες είτε για δοκιμές, είτε για παρουσιάσεις.

Σίγουρα σας γεννιέται το ερώτημα, “γιατί αυτό δεν γίνεται και στην Ελλάδα”, με την απάντηση να βρίσκεται σε εμάς τους μοτοσυκλετιστές. Στη χώρα μας ένα μεγάλο ποσοστό έχει στην κατοχή του μία μοτοσυκλέτα, όμως ελάχιστοι είναι εκείνοι που θα δαπανήσουν χρόνο και χρήματα, ώστε να πάνε σε μία σχολή οδήγησης και να μάθουν να οδηγούν σωστά, θα έχουν (και θα φορούν) όλον τον μοτοσυκλετιστικό εξοπλισμό τους και θα μπουν σε μία από τις δύο πίστες που έχουμε (Μέγαρα και Σέρρες) για να εξερευνήσουν και να εξελίξουν τα οδηγικά τους όρια. Δηλαδή ενώ έχουμε μοτοσυκλετιστές, μας λείπει η μοτοσυκλετιστική κουλτούρα.

Οι άνθρωποι που έχουν τα χρήματα να κάνουν μία επένδυση σε πίστα στη χώρα μας, βλέποντας πως μόλις 150 άτομα συμμετέχουν στα trackdays που γίνονται περίπου μία φορά τον μήνα – με το μεγαλύτερο ποσοστό να είναι οι ίδιοι – πολύ δύσκολα θα ρισκάρουν τα εκατομμύριά τους για ένα σχέδιο που μάλλον θα αποτύχει. Την ίδια στιγμή και οι αναβάτες (μιλάμε για Αθήνα που μένει το μεγαλύτερο ποσοστό) δεν έχουν άλλη επιλογή από τα Μέγαρα – όχι και ό,τι καλύτερο για μεγάλες μοτοσυκλέτες υψηλής απόδοσης – ενώ η πίστα των Σερρών είναι αρκετά μακριά και έτσι έχουμε έναν φαύλο κύκλο που δεν τελειώνει ποτέ.

Για να γίνει μια τέτοια επένδυση στην Ελλάδα θα πρέπει να στηριχτεί με πελατολόγιο από το εξωτερικό, δηλαδή να προωθηθεί για διεθνείς αγώνες, track days ξένων διοργανωτών, παρουσιάσεις νέων μοντέλων και άλλες τέτοιες εκδηλώσεις που έχουν πολλά να ωφεληθούν από το κλίμα της χώρας μας - δεν είναι καθόλου τυχαίο που οι περισσότερες αποστολές για νέα μοντέλα που πηγαίνουμε είναι στην Ισπανία και στην Ιταλία.