Piaggio - Πατέντα για αερόσακο στα MP3

Σε συνεργασία με τη σουηδική Autoliv

Από το

motomag

27/3/2023

Η Piaggio είχε δείξει στην EICMA 2022 ένα πρωτότυπο MP3 που είχε ενσωματωμένο ένα σύστημα αερόσακου στο εσωτερικό της ποδιάς, ενώ τώρα νέες πατέντες δείχνουν τον τρόπο με τον οποίο θα λειτουργεί το σύστημα.

Το MP3 της Piaggio ήταν το πρώτο τρίκυκλο που παρουσιάστηκε στην αγορά, με το βασικό του κοινό να είναι άνθρωποι που είχαν αυτοκίνητο αλλά δεν είχαν σκεφτεί ποτέ μέχρι τότε να αγοράσουν μοτοσυκλέτα. Με την προσθήκη του δεύτερου τροχού μπροστά η Piaggio ήθελε να προσφέρει κάτι που θα έχει μεγαλύτερη ενεργητική ασφάλεια από τα κλασσικά δίτροχα σκούτερ, διατηρώντας όμως την ευκολία χρήσης και την ευελιξία μέσα στην πόλη ανάμεσα από τα ακινητοποιημένα αυτοκίνητα. Μετά από 15 χρόνια, όπως φαίνεται το MP3 της Piaggio έχει ήδη καταφέρει τον σκοπό του, ενώ αποτελεί το ορόσημο για όσους προσπαθούν να κάνουν κάτι αντίστοιχο.

Θέλοντας τώρα να αυξήσει το επίπεδο παθητικής ασφάλειας που προσφέρει στα τρίτροχα μοντέλα της γκάμας της, η Piaggio συνεργάστηκε με τη σουηδική, εξειδικευμένη σε τέτοια συστήματα, Autoliv, την οποία έχουμε αναφέρει ξανά πρόσφατα καθώς είναι η εταιρεία με την οποία συνεργάζεται και η Airoh για την κατασκευή κράνους με αερόσακο. Η συνεργασία με το ιταλικό εργοστάσιο μετράει ήδη ενάμισι χρόνο ζωής, καθώς οι δύο εταιρείες είχαν έρθει σε επαφή έναν χρόνο πριν την EICMA του 2022, στις αρχές Νοεμβρίου 2021.

Όπως και στο πρωτότυπο που είχε παρουσιάσει στην Έκθεση του Μιλάνου, οι πατέντες δείχνουν τον αερόσακο να είναι τοποθετημένος απέναντι από τα γόνατα του αναβάτη, στο εσωτερικό του φαίρινγκ, κάτω ακριβώς από το τιμόνι διπλωμένος μέσα σε μία τσάντα, η οποία θα έχει μία κρυφή διαχωριστική γραμμή που με την πίεση του φουσκωμένου υφάσματος θα σκίζεται, απελευθερώνοντας τον αερόσακο.

Λόγω του μεγάλου μεγέθους του, για να μπορεί να καλύψει και το κράνος του αναβάτη, ο τρόπος αποθήκευσής του αερόσακου δεν έχει ακόμα οριστικοποιηθεί, με τους δύο τρόπους που προτείνονται να διαφέρουν ως προς τον τρόπο που θα διπλώνεται μέσα στην τσάντα.

Η βασική περίπτωση που θα φανεί ιδιαίτερα χρήσιμο ένα τέτοιο σύστημα, είναι η περίπτωση της σύγκρουσης με χαμηλή ταχύτητα σε κάποιο αυτοκίνητο που πετάχτηκε μπροστά στον αναβάτη από κάθετο δρόμο. Παράλληλα, το χαμηλό κέντρο βάρους και το μακρύ μεταξόνιο του MP3 ελαχιστοποιούν την πιθανότητα να πεταχτεί ο αναβάτης πάνω από το όχημα στο ατύχημα και μεγιστοποιούν την απόδοση του συστήματος.

Στην περίπτωση που βγει στην παραγωγή, θα είναι το πρώτο scooter με τέτοιο σύστημα, ενώ θα είναι το δεύτερο δίκυκλο γενικά, μετά το Goldwing της Honda που θα έχει ανάλογο σύστημα ασφαλείας στον εξοπλισμό του.

Ετικέτες

αερόσακος

airbag

πατέντα

mp3

https://bit.ly/MOTO_680

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!