Pikes Peak 2019: Λευκός καπνός στο βουνό για εμφάνιση πρωτότυπου Ducati Streetfighter V4

Πληροφορίες απ' τη λίστα συμμετοχής
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

22/1/2019

Μπορεί να είναι ακόμη πολύ νωρίς για να αναφερθούμε στο φετινό Pikes Peak καθώς απέχει πέντε μήνες μέχρι να ξεκινήσει ο φετινός, 97ος αγώνας, του ιστορικού θεσμού. Όμως, τόσο για εκείνους που τον παρακολουθούν φανατικά, όσο και για τους ίδιους τους αναβάτες απέχει πολύ λιγότερο καθώς οι διαδικασίες βρίσκονται ένα βήμα πιο κοντά με την ολοκλήρωση των εγγραφών. Η λίστα των αναβατών βρίσκεται ήδη στην επίσημη ιστοσελίδα της διοργάνωσης και παρατηρώντας τη μπορούμε να αντλήσουμε διάφορες πληροφορίες, κυρίως για τους στόχους των αναβατών κι όχι τόσο των εταιριών που πολλοί τείνουν να κάνουν. Κι αυτό δικαιολογείτει σε έναν βαθμό να συμβαίνει, καθώς αγώνες όπως ο Pikes Peak χρησιμοποιούνται συχνά από τους κατασκευαστές ως πεδίο δοκιμών, αλλά και ως σημείο πρώτης εμφάνισης για πρωτότυπες μοτοσυκλέτες ή μοντέλα στο τελευταίο στάδιο πριν την μαζική παραγωγή τους. 
Ανάμεσα στα ονόματα που ξεχωρίζουν στην λίστα, είναι αυτό του Chris Fillmore που είναι ένας απ’ τους πιο αναγνωρισμένους αναβατές του αγώνα, και πρέπει να θεωρείται βέβαιο πως για το 2019 στοχεύει να στεφθεί βασιλιάς -για ακόμη μία φορά- του βουνού. Το 2017 συμμετείχε στην φημισμένη ανάβαση οδηγώντας το 1290 Super Duke R της KTM, σπάζοντας το ρεκόρ στην Heavyweight κατηγορία, ολοκληρώνοντας τον αγώνα μέσα σε μόλις 09:49,625, ένα ρεκόρ που παραμένει μέχρι και σήμερα ακλόνητο παρά τις προσπάθειες των υπόλοιπων αναβατών και κυρίως του Carlin Dunne. (κεντρική φωτογραφία με Multistrada). Τον επόμενο χρόνο -έχοντας πάντα δίπλα του την KTM- δήλωσε συμμετοχή στην Middleweight με το KTM 790 Duke και γίναμε μάρτυρες της ίδιας ιστορίας, με τον Fillmore να θέτει το νέο γρηγορότερο χρόνο της κατηγορίας στα 10:04,038. Φέτος, στοχεύοντας στην κορυφή δήλωσε συμμετοχή στην Lightweight και θα χρησιμοποιήσει το KTM 450 SX-F Factory Edition και αν καταφέρει να σπάσει το ρεκόρ θα είναι κυρίαρχος και στις τρείς κατηγορίες…

Αυτά είναι τα γεγονότα, γιατί από εδώ και πέρα τα αγγλικά site ξεκίνησαν τις εικασίες με τους υπόλοιπους να μεταφράζουν κατευθείαν, ιδιαίτερα μόλις άκουσαν για νέο streetfighter... διότι αυτή ακριβώς είναι η φήμη, που θέλει την Ducati να παρουσιάζει το Panigale V4 σε Streetfighter έκδοση, στο Pikes Peak. Όλα ξεκίνησαν με την συμμετοχή του Carlin Dunne στην exhibition supersport κατηγορία με μια μοτοσυκλέτα της Ducati που τ’ όνομά της δεν έχει ανακοινωθεί ακόμη. Έδώ όμως θέλει κανονικά ψυχραιμία, κι όχι βιαστικά συμπεράσματα:

Τις περισσότερες φορές, όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο είναι επειδή πολύ απλά δεν έχει αποφασιστεί ακόμη με τι μοτοσυκλέτα θα συμμετέχει ο αγωνιζόμενος, όμως το γεγονός ότι σ’ αυτή την κατηγορία μπορούν να λάβουν μέρος και πρωτότυπες μοτοσυκλέτες ή μοντέλα προπαραγωγής κάνει πολλούς να προβούν σε διάφορες εικασίες με τη φύση του μοντέλου. Παράλληλα το γεγονός πως έμμεσα έχουν αποκλειστεί όλες οι supersport μοτοσυκλέτες απ’ τον αγώνα λόγω του κανονισμού που απαγορεύει μοντέλα παραγωγής με clip-ons να συμμετέχουν, έχει ως αποτέλεσμα να εκμηδενιστεί το σενάριο συμμετοχής του με την Panigale V4. Ο κανονισμός που απαγορεύει τη συμμετοχή μοτοσυκλετών με clip-ons τα τελευταία χρόνια έχει προσθαφαιρεθεί αρκετές φορές και μέχρι το 2012 ήταν σε ισχύ. Το 2014 που ήταν ακόμη εκτός των κανονών, ο Bobby Goodin σκοτώθηκε κατά την ανάβαση του βουνού οδηγώντας την Triumph Daytona 675R, ενώ ένα χρόνο αργότερα την ίδια κατάληξη είχε κι ο Carl Sorensen που συμμετείχε στην open κατηγορία με Ducati 848. Έτσι το 2015 η διοργάνωση αποφάσισε να επαναφέρει τον κανόνα καθώς θεώρησε υπαίτια τη φύση των μοντέλων για το θάνατο των αναβατών, καθώς η ανάβαση δεν γίνεται σε πίστα και υπάρχει περίπτωση να χρειαστούν ακόμη και ελιγμοί για αποφυγή άγριων ζώων, πράγμα που σημαίνει πως τα clip-ons δεν εξυπηρετούν ιδιαίτερα. Η τραγική ειρωνεία θα πούμε εμείς που ξέρουμε την ιστορία, είναι πως ο Goodin είχε καταργήσει τα clip-ons της 675R εγκαθιστώντας κανονικό τιμόνι


Τα πράγματα για τους υπόλοιπους δημοσιογράφους λοιπόν συγχέονται περισσότερο, καθώς στο περιβάλλον των κανονισμών του Pikes Peake τα superbike έχουν κωδικοποιηθεί με τις λέξεις "clip-ons" και ολόσωμα "φαίρινγκ", οπότε μόλις δουν μία συμμετοχή της Ducati που δεν ανακοινώνεται, αμέσως κάνουν την υπόθεση πως πρόκειται για το νέο Streetfigher. Χωρίς όμως χειροπιαστά στοιχεία αλλά βασιζόμενοι μονάχα στην εξίσωση: Ducati με πολλά άλογα-φαίρινγκ+τιμόνι=Streetfighter, πράγμα που αν επιβεβαιωθεί θα είναι πολύ περισσότερο θέμα τύχης και λιγότερο αποτέλεσμα της παραπάνω πράξης. Ο Domenicali απ’ την πλευρά του έχει υποσχεθεί πως κάποια στιγμή θα παρουσιαστεί η Streetfighter έκδοση της Panigale V4 (μιας πραγματικής streetfighter κι όχι σαν αυτή της Officine GP Design που είδαμε πρόσφατα), όμως είναι σχετικά νωρίς για κάτι τέτοιο, έτσι είναι καλό πάντα να κρατάμε μικρό καλάθι καθώς δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που οι φήμες οργιάζουν και εν τέλει δεν είναι τίποτα παρά καπνός:

Τα παραδείγματα είναι πολλά όπως χαρακτηριστικά έγινε με την συμμετοχή του Chris Birch –αναβάτη εξέλιξης του KTM 790 Adventure- στο Hellas Rally. Πέρσι, όταν είρθε η ώρα να ανοίξουν οι συμμετοχές δεν είχε ακόμη καταλήξει πιο συγκεκριμένο KTM 1190 Adventure R θα του δώσει το πορτοκαλί αγωνιστικό τμήμα, με αποτέλεσμα να αφήσει την συμμετοχή του ανοικτή, με το πεδίο που αναφέρεται στην μοτοσυκλέτα ανοικτό λέγοντας πως "θα ανακοινωθεί". Αυτό πυροδότησε μία σειρά από εικασίες, με τα αγγλικά site να αναφέρουν πως θα δούμε στην Ελλάδα το νέο 790 Adventure! Μιας και ο Chris Birch ήρθε μερικές ημέρες πριν το παγκοσμίου ενδιαφέροντος Hellas Rally μαζί μας, συμμετέχοντας στο Mega Test του MOTO κάνοντας το αμέσως διεθνές, μας ξεκαθάρισε πως τέτοια περίπτωση δεν υπήρχε ποτέ. Απλά ήταν θέμα διαδικασίας, μην γνωρίζοντας ακριβώς το μοντέλο που θα του έφερναν από την Αυστρία, ο λόγος που άφησε ανοικτή την συμμετοχή του, ξεκινώντας χωρίς δική του υπαιτιότητα τις φήμες ανά τον κόσμο, ένα ακόμη σημείο του πόσο σημαντικό είναι το Hellas Rally. Στο τέλος πράγματι παρουσιάστηκε το 790 για πρώτη φορά σε Rally, και μάλιστα ήταν εκεί και ο Chris, κάνοντας τις Κασσάνδρες να λένε πως "έπεσαν κοντά", μονάχα που αυτό έγινε από τύχη! Αντίστοιχα κι εδώ, είναι βέβαιο πως κάποια στιγμή θα έρθει ένα νέο Streetfighter, αλλά το αν αυτό θα γίνει στο Pikes Peak δεν το ξέρει κανείς πέρα από την Ducati και τον αναβάτη της, κι αν τελικά συμβεί, όπου ακούτε για "επιβεβαίωση" θα πρέπει αυτόματα να το αντικαθιστάτε με την "τύχη"...

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.