Pirelli Diablo Rosso Scooter SC – Φτιαγμένα για αγώνες

Για scooter και mini bikes
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

3/6/2020

H Pirelli εξέλιξε το ελαστικό της Diablo Rosso Scooter με στόχο τις κορυφαίες επιδόσεις εντός πίστας. Μάλιστα, είναι  σχεδιασμένο για αγωνιστική χρήση όχι μόνο σε scooter αλλά και σε mini bike. Ιδιαίτερη μελέτη έχει γίνει τόσο για το κράτημα, όσο και για την συμπεριφορά, δύο παράγοντες που παίζουν βασικό ρόλο κατά την διάρκεια ενός αγώνα. Αντίστοιχα σημαντική όμως είναι και η διάρκεια ζωής, ένας ακόμη τομέας που έχει δοθεί πολύ προσοχή, όπως μπορείτε να διαπιστώσετε από τις τεχνολογίες που έχουν χρησιμοποιηθεί, στο ακόλουθο δελτίο τύπου της εταιρείας

 

Δελτίο τύπου

 

Το DIABLO ROSSO” SCOOTER SC διαθέτει ειδικά προφίλ και γόμα. Η σχεδίαση του πέλματος προέρχεται από αυτή του DIABLO ROSSO ”SCOOTER, και είναι βελτιστοποιημένη για αγωνιστική χρήση. Είναι ιδανικό για Αγωνιστική χρήση εκτός από scooter και σε Mini Bike (Mini-GP)

Τα κύρια οφέλη του DIABLO ROSSO ’* SCOOTER SC είναι:

• Αγωνιστικό κράτημα (Racing Grip)

• Αγωνιστικός χειρισμός (Racing Handling)

• Ευελιξία χρήσης και συνέπεια απόδοσης

 

Αγωνιστικό κράτημα (Racing Grip): Όταν συμμετέχεις σε αγώνες, η πρόσφυση είναι προτεραιότητα. Το πλαίσιο χρήσης του DIABLO ROSSO ’* SCOOTER SC απαιτεί επίπεδο απόδοσης πολύ πάνω από τις κανονικές συνθήκες του δρόμου και οι προσδοκίες των τελικών χρηστών απαιτούν κορυφαίες επιδόσεις σε όλες τις συνθήκες και σε ένα ευρύ φάσμα θερμοκρασιών. Για το λόγο αυτό, η γόμα (σύνθεση του ελαστικού) του DIABLO ROSSO "SCOOTER SC είναι νέα και έχει αναπτυχθεί και εμπνευστεί από τη σειρά DIABLO SUPERCORSA" ° SC.

Ο αγωνιστικός χειρισμός (Racing Handling) του συγκεκριμένου ελαστικού είναι ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά που θα εκτιμηθεί από τους οδηγούς! Θα εκπλήξει η ευελιξία του και η γρήγορη επίτευξη της μέγιστης κλίσης, η ακρίβειά του στην σταθερότητα της γραμμής κατά την κλίση μέσα στην στροφή και η γρήγορη αλλαγή κατεύθυνσης από μια στροφή στην επόμενη. Μαζί με τη σταθερότητα στην ευθεία, στην επιτάχυνση και το φρενάρισμα, ο αγωνιστικός χειρισμός του ελαστικού προέρχεται από τα συνδυασμένα χαρακτηριστικά του προφίλ και της γόμας (δομής).

Ευελιξία και συνέπεια: Το να είσαι ο ταχύτερος στην αρχή του αγώνα ή για μερικούς γύρους δεν αρκεί. Αν θέλετε να κερδίσετε τον αγώνα, πρέπει να είστε ο γρηγορότερος για ολόκληρο τον αγώνα: αυτό είναι το σπουδαίο μάθημα που μάθαμε στο WSBK που έγινε ένα είδος κυρίαρχου θέματος (Leitmotif) σε όλες τις εξελίξεις μας. Η εξαιρετική απόδοση πρέπει να αντέξει σε ολόκληρο τον αγώνα και όχι μόνο σε στεγνές επιφάνειες όπου το Pirelli είναι σημείο αναφοράς για όλους τους αγωνιζόμενους, αλλά και στο βρεγμένο, προσφέροντας μια ισχυρή αίσθηση προβλεψιμότητας. Αυτή η ευελιξία και η συνοχή της απόδοσης παρέχονται από συνδυασμό υλικών και σχεδιασμού μοτίβου πέλματος.

Τα κύρια τεχνικά χαρακτηριστικά του DIABLO ROSSO ’* SCOOTER SC είναι:

- Πλήρης Χημική ένωση μαύρου άνθρακα (carbon-black), για γρήγορη προθέρμανση, κορυφαία πρόσφυση και αντοχή

- Αγωνιστικό Προφίλ, για ευελιξία στο χειρισμό

- Ειδική πατενταρισμένη σχεδίαση πέλματος Flash, για ελάχιστη φθορά και αποστράγγιση νερού.

Χημική ένωση

Η χημική ένωση τόσο του εμπρός όσο και του πίσω ελαστικού, μοιάζει πολύ με εκείνη του DIABLO '' SUPERCORSA SC2. Η μαλακή γόμα πλήρους μαύρου άνθρακα (carbon-black), αναμεμιγμένη με χαμηλό θερμο-πλαστικό πολυμερές, και την ενσωμάτωση ειδικών ρητινών, ενισχύουν την ευελιξία του ελαστικού σε διαφορετικές συνθήκες ασφάλτου και παρέχουν λειτουργία σε ένα ευρύ φάσμα θερμοκρασιών.

Η μαλακή αυτή γόμα προσαρμόζετε στην υφή της ασφάλτου με μεγάλη αποτελεσματικότητα και προσφέρει μια τεράστια πρόσφυση και μεγάλη εμπιστοσύνη κατά το πλάγιασμα.

Η εξαιρετική πρόσφυση αποτρέπει επίσης το ελαστικό από το φαινόμενο μικρο-ολίσθησης, το οποίο μειώνει τόσο το σχίσιμο όσο και τη διαδικασία φθοράς, παρέχοντας έτσι τη συνέπεια της απόδοσης σε ολόκληρο τον κύκλο ζωής του ελαστικού.

Η χρήση θερμαινόμενων κουβερτών στα ελαστικά είναι ευρέως διαδεδομένη στους αγώνες και η χρήση τους στα DIABLO ROSSO '"SCOOTER SC συνιστάται ιδιαίτερα για καλύτερη σταθερότητα πίεσης, αλλά δεν είναι υποχρεωτικό: τα χαρακτηριστικά γρήγορης προθέρμανσης του συγκεκριμένου ελαστικού και το ευρύ φάσμα του στη θερμοκρασία λειτουργίας το καθιστά την τέλεια επιλογή για οποιαδήποτε χρήση.

 

Προτεινόμενη ελάχιστη πίεση για συνθήκες αγώνων
 
Cold pressure [psi]
Hot pressure (with warmers) [psi]
Εμπρός 100/90-12
15-17 (1,03-1,17)
18-20 (1,20-1,37)
Πίσω 120/80-12
16-18 (1,10-1,24)
20-22 (1,37-1,51)

 

 

 

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.