Πωλείται η τελευταία νικηφόρα Norton του Barry Sheene

Προετοιμασμένη από τον βελτιωτή Fred Walmsley
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

3/10/2022

Στη φθινοπωρινή δημοπρασία του Stafford, από τον οίκο Bonhams, πωλείται η τελευταία νικηφόρα FWD Manx Norton 500 του θρυλικού Βρετανού αγωνιζόμενου και δυο φορές Παγκόσμιου Πρωταθλητή στα 500 κ.εκ., Barry Sheene.

Λίγο πριν πεθάνει από καρκίνο, ο Barry Sheene είχε οδηγήσει τη συγκεκριμένη μοτοσυκλέτα που είχε εξελίξει ο Fred Walmsley, παίρνοντας μαζί της τη νίκη στον τελευταίο αγώνα του, στο Goodwood Revival Meeting του 2002.

Ο Sheene, που είχε κερδίσει δυο Παγκόσμιους Τίτλους στα 500 κ.εκ. το 1976 και το 1977, είχε αποσυρθεί από την αγωνιστική δράση μοτοσυκλέτας στα τέλη της σεζόν του 1984. Στη συνέχεια, ασχολήθηκε με άλλες μορφές αγώνων, συμμετέχοντας με φορτηγά, και touring cars, πριν μεταναστεύσει στην Αυστραλία στα τέλη της δεκαετίας του 1980, αναζητώντας στο θερμότερο κλίμα εκεί, λύση στο πρόβλημα της αρθρίτιδας που τον ταλαιπωρούσε. Ένα πρόβλημα που του είχαν προκαλέσει οι πολλοί τραυματισμοί στους αγώνες.

Από τα τέλη της δεκαετίας του 1990, ο Sheene ξεκίνησε να αγωνίζεται σε αγώνες κλασικών μοτοσυκλετών, συμμετέχοντας σε event στο Phillip Island, στο Donington Park, το Scarborough και στο Goodwood. Το 2002 οδήγησε για τελευταία φορά σε ανάλογο κλασικό αγώνα στο βρετανικό event Goodwood Revival Meeting, τον Σεπτέμβριο, κερδίζοντας τον αγώνα με μια Manx Norton προετοιμασμένη από τον φίλο του και γνωστό βελτιωτή, Fred Walmsley.

Συγκεκριμένα, ο Sheene είχε τερματίσει δεύτερος το Σάββατο στο Lennox Cup, για να πάρει τη νίκη την Κυριακή, παίρνοντας έτσι και τη συνολική νίκη.

Ο Barry Sheene πέθανε το 2003 στην Αυστραλία, σε ηλικία μόλις 52 ετών, ενώ το Lennox Cup μετονομάστηκε σε Barry Sheene Memorial Trophy προς τιμήν του.

Η μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας έχει να χρησιμοποιηθεί κάποια χρόνια, και απαιτεί μηχανολογική εργασία πριν την οδηγήσει ο επόμενος ιδιοκτήτης της.

Η FW02 (FW εκ του Fred Walmsley) φέρει διαφοροποιήσεις από τη μορφή στην οποία την οδήγησε το 2002 ο Barry Sheene, τόσο σε κινητήρα, όσο και σε μπροστινό τροχό, πιρούνι, κιβώτιο, ψαλίδι και λεβιέδες.

Στην δημοπρασία περιλαμβάνεται και ένα αγωνιστικό φαίρινγκ, το οποίο φέρει το όνομα του Wayne Gardner, με τον πρώην Παγκόσμιο Πρωταθλητή να έχει αγωνιστεί κι αυτός με τη συγκεκριμένη μοτοσυκλέτα στο Goodwood Revival του 2003, αποτίνοντας φόρο τιμής στον Sheene.

Η μοτοσυκλέτα αναμένεται να πωληθεί μεταξύ 55.000 και 75.000 βρετανικών λιρών.

Harley Davidson RMCR Concept - Café Racer 150 hp με έμπνευση από XLCR

Σχεδιασμένη από την ομάδα design της αμερικάνικης εταιρείας, με προοπτικές παραγωγής
Harley-Davidson RMCR
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

4/3/2026

Στα τέλη Φεβρουαρίου, στην έκθεση custom μοτοσυκλετών “Mama Tried” στο Milwaukee, η Harley-Davidson παρουσίασε ένα πολύ ενδιαφέρον concept μοντέλο, με café-racer στιλ, τον κινητήρα Revolution Max 1250 της Pan America και έμπνευση τόσο από το κλασικό XLCR της εταιρείας, όσο και από το Πρωτάθλημα Super Hooligan.

Η RMCR, δηλαδή η Revolution Max Café Racer, έχει χτιστεί γύρω από τον σύγχρονο V2 κινητήρα της γνωστής μας Pan America, ο οποίος σε μορφή παραγωγής αποδίδει 150 hp, ενώ στο Πρωτάθλημα Super Hooligan των ΗΠΑ αποδίδει 128 hp λόγω των κανονισμών της κατηγορίας.

Υπεύθυνοι για την κατασκευή της RMCR δεν είναι κάποιος ανεξάρτητος σχεδιαστικός οίκος, αλλά η εσωτερική ομάδα design της Harley-Davidson, και η παρουσίαση της μοτοσυκλέτας στο “Mama Tried” στόχο έχει να βολιδοσκοπήσει την απήχηση του κοινού, για ενδεχόμενη έλευση του μοντέλου στην παραγωγή.

Η Harley σίγουρα δεν είναι γνωστή για τις café-racer μοτοσυκλέτες της, καθώς η μοναδική απόπειρα της εταιρείας ήταν με το -σχεδιαστικά πανέμορφο- XLCR, που παρέμεινε στην παραγωγή μόλις δύο χρόνια (1977-1979) καθώς ξένισε τόσο τους hardcore φαν της εταιρείας, όσο και τους “πιουρίστες” της κατηγορίας, καθώς ούτε οι μεν ούτε οι δε ήταν έτοιμοι για ένα Café Racer της αμερικανικής εταιρείας.

RMCR - XLCR

Η RMCR πατάει στη συνταγή της XLCR, χαράζοντας παράλληλα τη δική της σχεδιαστική πορεία στο 2026. Διατηρεί το bikini-φαίρινγκ, σε πιο επιθετικό και σύγχρονο στιλ, τα κλιπ-ον έχουν τοποθετηθεί χαμηλότερα, η καπιτονέ σέλα έχει πιο έντονη καμπούρα στο πίσω μέρος, ενώ τα εξαρτήματα της μοτοσυκλέτας δεν κάνουν ρετρό παραχωρήσεις.

RMCR

Ανεστραμμένο πιρούνι σεβαστών διαστάσεων της Ohlins, ακτινικές δαγκάνες της Brembo που πιάνουν σε δυο τεράστιους δίσκους μπροστά, στιβαρό ψαλίδι, μονό πίσω αμορτισέρ Ohlins, και σπορ ελαστικά χαμηλού προφίλ. Κατάμαυρη κι αυτή όπως η XLCR, με μοναδικές λεπτομέρειες που ξεχωρίζουν σε μεταλλικό χρώμα το σύστημα εξάτμισης της Akrapovic με τα δύο τελικά, και τα βουρτσισμένα πλαϊνά στις ζάντες -η τελευταία λεπτομέρεια αποτελεί έναν ακόμα φόρο τιμής στην XLCR.

RMCR

Τα όργανα είναι ένα ποίημα του design, αφού αποτελούνται από δυο στρογγυλά ψηφιακά “ρολόγια”, ενώ η μοτοσυκλέτα έρχεται με μπόλικα εξαρτήματα από carbon -μάσκα, πλαϊνά καπάκια, προστατευτικά ψυγείου, κάλυμμα ρεζερβουάρ, σέλα, κ.α. Στο τιμόνι ξεχωρίζει ένα μαύρο σταμπιλιζατέρ. Full-Led είναι τα φωτιστικά σώματα.

RMCR

Πέρα από το μαύρο χρώμα, η RMCR έχει και μερικές χρυσές λεπτομέρειες, στη μάσκα, την ουρά, τα πλαϊνά καπάκια, στα εμβλήματα, στην αλυσίδα, και στο ρεζερβουάρ του πίσω αμορτισέρ.

RMCR

Από πλευράς κατηγοριοποίησης, θα μπορούσαμε να πούμε πως η μοτοσυκλέτα δεν είναι ένα καθαρό Café Racer, έχοντας και Power Cruiser στοιχεία. Μένει να δούμε αν τελικά θα περάσει στην παραγωγή, και όταν περάσει ποια θα είναι τα σημαντικά του τεχνικά χαρακτηριστικά αλλά και η τιμή του, ώστε να μπορέσει να σταθεί επάξια απέναντι στον ανταγωνισμό -που δεν είναι και πολυπληθής στη σημερινή εποχή.

RMCR

Σίγουρα αν περάσει στην παραγωγή η RMCR δεν θα είναι φθηνή, ενώ μεγάλο τμήμα του παραδοσιακού κοινού της εταιρείας πιθανώς θα του γυρίσει την πλάτη, όπως έγινε και με το XLCR. Όμως από πλευράς σχεδιασμού, η μοτοσυκλέτα δείχνει πολύ δουλεμένη και ποθητή, και σίγουρα αποτελεί κάτι φρέσκο για την αμερικάνικη εταιρεία που τα τελευταία χρόνια αναλώνεται σε ειδικές εκδόσεις.

Ετικέτες