Πρόταση δημιουργίας πίστας στην Κρήτη από τον Λ. Αυγενάκη

Όχι δεν είναι πρωταπριλιά, εκλογές έχουμε!
1
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

24/4/2023

Μετά την εξόρυξη των πετρελαίων του Αιγαίου που θα κάνει όλους μας να ζούμε σαν Σαουδάραβες, η δεύτερη πιο δημοφιλή προεκλογική υπόσχεση των Ελλήνων πολιτικών είναι η δημιουργία πίστας “προδιαγραφών F1”. Αυτή τη φορά στον πειρασμό υπέπεσε και ο Υφυπουργός Αθλητισμού Λευτέρης Αυγενάκης, όπου σε ομιλία του στην Κρήτη πρότεινε τη δημιουργία πίστας “μηχανοκίνητου αθλητισμού διεθνών προδιαγραφών” στο χώρο του αεροδρομίου “Νίκος Καζαντζάκης” μετά την έναρξη της λειτουργίας του νέου αεροδρομίου στο Καστέλι. Προφανώς κανένας Έλληνας δεν είναι αντίθετος με την δημιουργία πίστας σε οποιοδήποτε σημείο της Ελλάδας. Επίσης κανείς δεν θα πει “όχι” αν φτιαχτεί “διαστημική πιστάρα” που θα μπορέσει να φιλοξενήσει διεθνούς επιπέδου αγώνες. Εκεί που υπάρχει πρόβλημα είναι πως όσοι πολιτικοί υπόσχονται, είτε ακόμα έχουν εγκαινιάσει πίστες, λένε πράγματα που ακόμα και οι ίδιοι γνωρίζουν πως δεν πρόκειται να πραγματοποιηθούν. Πρώτα απ’ όλα να ξεκαθαρίσουμε πως δεν χρειάζεσαι πίστα για να κάνεις αγώνες της Formula 1, όπως μας ζάλιζαν επί δεκαετίες κάποιοι “ειδικοί”, οι οποίοι στην πραγματικότητα αποσκοπούσαν να φτιάξουν επιτροπές διεκδίκησης αγώνα F1 και με τα λεφτά των Ελλήνων φορολογούμενων να βολτάρουν στην Ευρώπη με παχυλούς μισθούς. Αγώνες Formula 1 γίνονται μια χαρά σε δημόσιους δρόμους χειρότερους από την Πατησίων, αρκεί να δώσεις τα απαραίτητα εκατομμύρια στους διοργανωτές και φυσικά να πληρώσεις τα στελέχη τους που θα έρθουν να σου ετοιμάσουν τον αγώνα. Λαμπρό παράδειγμα ο αγώνας της Valencia στην Ισπανία όπου γινόταν στο λιμάνι της πόλης αντί για την πίστα που γίνονται οι αγώνες των MotoGP!!!!!

Συγκεκριμένα για τη δημιουργία πίστας στο αεροδρόμιο της Κρήτης, η ιδέα δεν είναι κακή ως προς τη λειτουργία της για ένα, άντε δύο-τρεις διεθνείς αγώνες, αλλά ως προς την οικονομική βιωσιμότητά της σε βάθος χρόνου, η Κρήτη είναι ακατάλληλη για να επιζήσει μια τέτοιου μεγέθους επένδυση. Το κόστος μεταφοράς οχημάτων από την υπόλοιπη Ελλάδα είναι ασύμφορο για τη συχνή χρήση της, οπότε το ελληνικό δημόσιο θα πρέπει διαρκώς να χρηματοδοτεί το λειτουργικό κόστος. Οι διεθνείς αγώνες της F1 και των MotoGP είναι κερδοφόρες μόνο με μακροοικονομική προοπτική για το σύνολο της τοπικής επιχειρηματικότητας (ξενοδοχεία, εστιατόρια κ.τ.λ.) και του τουρισμού της χώρας, όμως το κέρδος αυτό δεν επαρκεί για να καλύψει τα έξοδα αυτού του τύπου αγώνων. Λαμπρό παράδειγμα ο αγώνας του Brno στην Τσεχία, όπου λόγω τοποθεσίας μάζευε τον περισσότερο κόσμο απ’ όλη την κεντρική Ευρώπη, αλλά η Τσεχία σταμάτησε να φιλοξενεί τα MotoGP πλέον δηλώνοντας πως δεν αντέχει άλλο οικονομικά!!!

Γιατί τα θυμίζουμε όλα αυτά; Πολύ απλά γιατί θέλουμε να γίνει και μια δεύτερη σωστή πίστα στην Ελλάδα μετά από εκείνη των Σερρών, η οποία θα έχει μικρότερο κόστος πρόσβασης στο 60% του ελληνικού πληθυσμού, δηλαδή στους Αθηναίους.

Μόνο που για να γίνει αυτό πράξη θα πρέπει η πίστα αυτή να είναι προσαρμοσμένη λειτουργικά στα οικονομικά δεδομένα της χώρας μας και να μπορεί να συντηρηθεί από την εθνική οικονομία χωρίς να δημιουργεί τρύπες εκατομμυρίων ή δισεκατομμυρίων. Όταν λοιπόν σταματήσουμε να ακούμε για αγώνες F1 και MotoGP, τότε η κουβέντα θα έχει γίνει σοβαρή και η προοπτική για την κατασκευή μιας σωστής πίστας θα έχει μπει στο σωστό δρόμο.

 

ΥΓ. Δεν χρειάζεσαι επίπεδη γη για να φτιάξεις πίστα. Οι πιο ωραίες και διάσημες πίστες του κόσμου είναι φτιαγμένες σε λόφους.  

 

ΥΓ 2. Η Dorna κάνει αγώνες όπου υπάρχει χρήμα. Μέχρι και στη Φιλανδία ήταν να πάνε, αλλά ευτυχώς οι Φιλανδοί φαλίρισαν!

 

ΥΓ 3. Με το μισό αεροδρόμιο να ανήκει στις αρμοδιότητες του Υπουργείου Άμυνας, τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο περίπλοκα

 

ΥΓ 4. Μακάρι να γίνει πίστα αντί για να οικοπεδοποιηθεί όπως το Ελληνικό

 

Ακολουθεί το Δελτίο Τύπου της Οργανωτικής Επιτροπής Διοργανώσεων Μηχανοκίνητου Αθλητισμού:

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 

Πρόταση Αυγενάκη προς τους τουριστικούς φορείς: Κατασκευή πίστας μηχανοκίνητου αθλητισμού διεθνών προδιαγραφών στο χώρο του αεροδρομίου «Νίκος Καζαντζάκης»

 

 Ο υφυπουργός Αθλητισμού, Λευτέρης Αυγενάκης, «άνοιξε» παράθυρο στην προοπτική κατασκευής μιας πίστας μηχανοκίνητου αθλητισμού διεθνών προδιαγραφών στην Ελλάδα, κατά τη διάρκεια της ημερίδας «Τουρισμός και Αθλητισμός» που διοργανώθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης.

Ειδικότερα, πρόταση του υφυπουργού είναι η κατασκευή πίστας στο χώρο του αεροδρομίου «Νίκος Καζαντζάκης», μόλις λειτουργήσει το νέο αεροδρόμιο του Ηρακλείου, στο Καστέλλι. Έρχεται μάλιστα σε συνέχεια της δήλωσης του Πρωθυπουργού σύμφωνα με την οποία «Η προσοχή μας θα στραφεί στην αξιοποίηση του αεροδρομίου “Καζαντζάκης”. Θα ακούσουμε τις σκέψεις και τις προτάσεις της τοπικής κοινωνίας. Δε θα ήθελα -σε καμία περίπτωση- να μεσολαβήσουν πάλι 18 χρόνια, όπως δυστυχώς έγινε με το Ελληνικό, από τη στιγμή, δηλαδή, που μετακινήθηκε το αεροδρόμιο στα Σπάτα, και να μείνει αυτή η πολύ σημαντική έκταση ανενεργή».

Η πρόταση στηρίζεται στις βασικές παραμέτρους ενός τέτοιου εγχειρήματος, καθώς μια πίστα ιδανικά πρέπει να βρίσκεται κοντά σε διεθνές αεροδρόμιο και σε λιμάνι, όπως και να έχει τη δυνατότητα φιλοξενίας δεκάδων χιλιάδων επισκεπτών τις ημέρες των αγώνων και ακόμα ιδανικότερα, να βρίσκεται σε περιοχή με εύκρατο κλίμα, ώστε να λειτουργεί απρόσκοπτα.

Η πρόταση του υφυπουργού Αθλητισμού περιλαμβάνει και φιλοξενία αγώνα του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Moto GP. Σημειώνεται ότι ο κ. Λευτέρης Αυγενάκης πρόσφατα είχε συζητήσεις με τον Carmelo Ezpeleta, επικεφαλής της εταιρείας που διαχειρίζεται εμπορικά και τηλεοπτικά το Moto GP, Dorna, αναφορικά με το ενδεχόμενο διεξαγωγής ενός αγώνα στη χώρα μας. Kαι οι δυο πλευρές έχουν εκφραστεί θετικά σε μια τέτοια προοπτική και έχει διερευνηθεί το κόστος και η αποδοτικότητα μιας τέτοιας συνεργασίας.

Αναφερόμενος στην πρόταση του υφυπουργού, ο αερολιμενάρχης του Ηρακλείου, Γιώργος Πλιάκας σχολίασε: «Είναι μια εξαιρετική ιδέα. Μπορεί πιθανόν να αξιοποιηθεί μέρος των εγκαταστάσεων αλλά και οι δύο διάδρομοι, απογείωσης-προσγείωσης, ο βοηθητικός αλλά και οι περιφερειακοί δρόμοι. Είναι σημαντικό ότι όλη η έκταση ανήκει στο Δημόσιο».

Ανάλογα, ο Μιχάλης Βλατάκης Πρόεδρος Τουριστικών & Ταξιδιωτικών Πρακτόρων Κρήτης συμπλήρωσε: «Έχω ένα όνειρο από παλιά, να δω το Ηράκλειο να γίνεται Μόντε Κάρλο. Μια πίστα διεθνών προδιαγραφών μπορεί να αποτελεί πρώτης τάξεως εργαλείο για να έχουμε τουρισμό 12 μήνες το χρόνο».

Ιδιαίτερα θετική ήταν και η αντίδραση του λιμενάρχη Ηρακλείου, Ευθύμη Δουβή: «Ακούγεται σαν όνειρο μακρινό αλλά γιατί να μη γίνει αληθινό;». Την ίδια στιγμή, ο Δημήτρης Καλαϊτζιδάκης, Operation Manager των Grecotel, σχολίαζε πόσο σημαντικό είναι να ελαχιστοποιηθεί το κενό της σεζόν, ώστε να καταστεί δυνατή η μόνιμη εργασία και η επένδυση σε προσωπικό καταρτισμένο και σωστά αμειβόμενο.

Ο Νίκος Χαλκιαδάκης, Πρόεδρος Ξενοδόχων Ηρακλείου, τόνισε «Πιστεύω ότι η μισή έκταση θα παραμείνει ως στρατιωτική βάση. Αν φύγει το στρατιωτικό τμήμα θα μπορέσουν να γίνουν πολλά πράγματα. Ακόμα, όμως και η μισή έκταση, είναι υπεραρκετή για την κατασκευή μιας σύγχρονης πίστας. Είμαι υπέρ αυτής της ιδέας».

Ο Γιώργος Χριστοδουλάκης (πρόεδρος Ένωσης Επιχειρηματιών Ενοικιαζόμενων Διαμερισμάτων και Δωματίων Ν. Ηρακλείου «Η ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ») πρόσθεσε: «Η πρόταση μάς βρίσκει απόλυτα σύμφωνους. Θα ωφεληθούμε και θα είναι μεγάλη διαφήμιση για το νησί. Πιστεύω πως είναι η καλύτερη δυνατή αξιοποίηση που μπορεί να γίνει στη συγκεκριμένη περιοχή».

Ο Κώστας Κουρκούνης (επιχειρηματίας, αντιπρόεδρος Τουριστικών Πρακτόρων Κρήτης) έδωσε τη δική του οπτική: «Θα είναι ευχής έργο. Ο τόπος είναι κορεσμένος από άλλες δραστηριότητες, όπως είναι τα εμπορικά κέντρα. Ο μηχανοκίνητος αθλητισμός προσελκύει μια ευκατάστατη μερίδα τουριστών, που δεν είναι εύκολο να τους προσεγγίσεις με άλλον τρόπο».

Από την πλευρά του ο Τάκης Καλουτσάκης (τουριστικός επιχειρηματίας) συμπλήρωσε: «Είναι μια καλή πρόταση, πρέπει να δούμε τις επιχειρησιακές λεπτομέρειες με το ΥΠΕΘΑ. Είναι πολύ μεγάλος χώρος, δεν ξέρω αν χρειάζεται όλος, ίσως αρκεί μέρος αυτού. Για το δημοτικό διαμέρισμα Αλικαρνασσού, θα είναι μια πολύ θετική εξέλιξη όπως και για το Ηράκλειο, για ολόκληρη την Κρήτη».

Ο υφυπουργός Αθλητισμού τόνισε ότι μετά τις εκλογές μπορεί να ανοίξει η συζήτηση με όλους τους φορείς γι’ αυτό το εγχείρημα. Η χρονική συγκυρία κρίνεται ευνοϊκή καθώς η Ελλάδα, λόγω της επιτυχημένης διοργάνωσης του Ράλλυ Ακρόπολις έχει την έξωθεν καλή μαρτυρία στον κόσμο του μηχανοκίνητου αθλητισμού, η Dorna επιθυμεί τη διοργάνωση αγώνα Moto GP στην Ελλάδα, το εύκρατο κλίμα της Κρήτης ευνοεί τη λειτουργία της πίστας τους χειμερινούς μήνες (χαμηλή τουριστική περίοδος) που οι περισσότερες ευρωπαϊκές πίστες είναι κλειστές και επίσης είναι εξαιρετικά σπάνιο να βρεθεί μια τόσο μεγάλη επίπεδη έκταση δίπλα σε αστικό ιστό και να ανήκει μόνο σε έναν ιδιοκτήτη (Δημόσιο).

Σε κάθε περίπτωση, μια τέτοια εγκατάσταση μπορεί να λειτουργήσει όλο το χρόνο και όχι μόνο για τη διοργάνωση αγώνων. Ο κύριος όγκος εργασιών μιας ανάλογης υποδομής είναι οι δοκιμές εξέλιξης αγωνιστικών ομάδων, κατασκευαστών αυτοκινήτων ή και ελαστικών. Φυσικά θα μπορεί να λειτουργήσει και ως κόμβος τεχνολογίας για τους φοιτητές των πανεπιστημίων, όπως και ως χώρος εκπαίδευσης και ανάπτυξης κουλτούρας οδικής ασφάλειας.

Η πρόταση έγινε παρουσία όλων των εμπλεκόμενων φορέων στον Τουρισμό στην Κρήτη και πολλών στελεχών της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, κατά τη διάρκεια της ημερίδας που διοργανώθηκε από το υφυπουργείο Αθλητισμού, με τη συνδιοργάνωση της Ένωσης Ξενοδόχων Ηρακλείου, του Συνδέσμου Τουριστικών και Ταξιδιωτικών Πρακτόρων Κρήτης, του PANCRETAN HOTEL MANAGERS ASSOCIATION, του Επιμελητηρίου Ηρακλείου, της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Διευθυντών Ξενοδοχείων κ.ά.
 

 

Επεισοδιακό ταξίδι του Κωνσταντίνου Μητσάκη στη Λευκορωσία-Ουκρανία με KOVE 800X PRO [Photos]

Ο Έλληνας αναβάτης έζησε από κοντά το πολεμικό κλίμα
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

28/5/2026

Η ΓΚΟΡΓΚΟΛΗΣ Α.Ε. συνεργάστηκε για ακόμη μία φορά με τον Κωνσταντίνο Μητσάκη, στηρίζοντας ένα απαιτητικό οδοιπορικό με πρωταγωνίστρια την KOVE 800X PRO και προορισμό τη Λευκορωσία και την Ουκρανία.

Το ταξίδι αυτό μόνο εύκολη υπόθεση δεν ήταν αφού η Ουκρανία βρίσκεται σε πόλεμο, με όποιους κινδύνους και εμπόδια μπορεί να συνεπάγεται αυτό. Χαρακτηριστικά είναι και τα λόγια του Μητσάκη: “Η Λευκορωσία και το Γεωγραφικό Κέντρο της Ευρώπης, στη Λιθουανία, συνιστούσαν τους δύο εξεζητημένους ταξιδιωτικούς προορισμούς του KOVE ΛΕΥΚΟΡΩΣΙΑ / ΟΥΚΡΑΝΙΑ 2026, ενός οδοιπορικού που θα διέτρεχε 10 ευρωπαϊκές χώρες, περνώντας από την περιοχή των Σκοπίων, τη Σερβία, την Ουγγαρία, τη Σλοβακία, την Πολωνία, τη Λευκορωσία, τη Λιθουανία, την Ουκρανία, τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία. Όμως, κορύφωση του οδοιπορικού στην Ανατολική Ευρώπη θα αποτελούσε η διάσχιση της εμπόλεμης Ουκρανίας, με προορισμό την πόλη Λβιβ και την πρωτεύουσα Κίεβο.

kove

Η γνωστή, μόνιμη εμμονή μου για συναρπαστικές δίτροχες εμπειρίες και πιο αλλόκοτες ανθρώπινες ιστορίες, αυτή τη φορά θα με οδηγούσε στα μονοπάτια μιας πραγματικά ριψοκίνδυνης περιπέτειας. Αψηφώντας τον θανάσιμο κίνδυνο που εγκυμονεί ένα ταξίδι με μοτοσυκλέτα στην εμπόλεμη ζώνη της Ουκρανίας, είχα αποφασίσει να επιχειρήσω το τολμηρό εγχείρημα να οδηγήσω την KOVE 800X PRO σε μία από τις πιο επικίνδυνες περιοχές του κόσμου, ευελπιστώντας να μην αποτελέσω τον στόχο ρωσικών πυραύλων ή drones!”

Ο Έλληνας αναβάτης διέσχισε Σκόπια, Σερβία, Ουγγαρία, Σλοβακία και Πολωνία με μόλις τρεις διανυκτερεύσεις, γράφοντας τα πρώτα 2.650 χιλιόμετρα, ενώ αφιέρωσε και λίγο χρόνο στον αγαπημένο του ποταμό Δούναβη. Κάπως έτσι έφτασε στη Λευκορωσία, που αποτελεί έναν από τους πιο αινιγματικούς προορισμούς της Ευρώπης.

Η είσοδος του Μητσάκη στην χώρα έγινε μετά από αυστηρό έλεγχο, όπως λήψη βιομετρικών δεδομένων, σφραγίδα εισόδου στο διαβατήριο, έλεγχο στις φωτογραφίες του κινητού και του προσωπικού προφίλ στα social media, μία διακριτική ανάκριση από τους ευγενέστατους συνοριοφύλακες αλλά και έλεγχο της KOVE 800X PRO με μηχάνημα X-Ray!

Ακολουθούν οι πρώτες εντυπώσεις του ταξιδιώτη: “Παρόλο που η Λευκορωσία ανεξαρτητοποιήθηκε από την πρώην ΕΣΣΔ το 1990, η Brest ήταν γεμάτη με σύμβολα-μνήμες της σοβιετικής εποχής: αστικά αρχιτεκτονήματα σοσιαλιστικού ρεαλισμού, περίτεχνα σοβιετικά ψηφιδωτά με ιδεολογικά μηνύματα, σφυροδρέπανα, σοβιετικά αστέρια και λογότυπα, αγάλματα του Λένιν και κομμουνιστικά σφυροδρέπανα λειτουργούσαν σαν μια χρονομηχανή που με μετέφερε πίσω, σε αλλοτινές ιστορικές περιόδους!

"Απογευματινή άφιξη στο Minsk, check-in στο κατάλυμα, ένα καθαρό hostel στο κέντρο της πρωτεύουσας, γρήγορο μπάνιο και μια πρώτη βόλτα στους δρόμους του Minsk. Πριν ο ήλιος γύρει να κοιμηθεί, επισκέφθηκα το εκπληκτικό Μουσείο-Στούντιο Γλυπτικής 'Zair Azgur Memorial Studio', τον χώρο όπου ο διάσημος γλύπτης Zair Azgur κατασκεύαζε για το σοβιετικό καθεστώς γλυπτά και αγάλματα ιστορικών μορφών και συμβόλων της σοβιετικής εποχής. Εδώ είχα την ανεπανάληπτη εμπειρία να βρεθώ περιτριγυρισμένος από τον Λένιν, τον Στάλιν και τον Μαρξ.”

kove

Στο Minsk ο Κωνσταντίνος Μητσάκης έμεινε για τρεις ημέρες και ύστερα προσπάθησε να περάσει τα σύνορα της Λιθουανίας, χωρίς όμως αποτέλεσμα, αφού απαγορευόταν η διέλευση μοτοσυκλετών από τη Λευκορωσία στη Λιθουανία! Αυτό σήμαινε πως ο Έλληνας αναβάτης θα έπρεπε να διανύσει επιπλέον 1.200 χιλιόμετρα και να περάσει από την Πολωνία για να φτάσει στον προορισμό του.

Μάλιστα δύο ημέρες πριν την άφιξή του στην Ουκρανία σημειώθηκε ο φονικότερος βομβαρδισμός της χώρας από την αρχή του έτους, με πάνω από 1.100 drones και δεκάδες βαλλιστικούς πυραύλους, όμως αυτό δεν στάθηκε εμπόδιο και ο Κωνσταντίνο Μητσάκης ήταν αποφασισμένος να περάσει τα σύνορα της Ουκρανίας. Μετά από μία ακόμη ανάκριση από τους συνοριοφύλακες, η είσοδος στην εμπόλεμη ζώνη είχε γίνει πραγματικότητα.

Η πρώτη διανυκτέρευση στην Ουκρανία έγινε στην πόλη Λβιβ, χωρίς να γίνεται αντιληπτός ο πόλεμος και η ζωή κυλούσε φυσιολογικά σε κανονικούς ρυθμούς, ενώ στη συνέχεια ο Μητσάκης άρχισε να κατευθύνεται προς την ουκρανική πρωτεύουσα, με τα αισθήματα της αγωνίας και της ανασφάλειας να εμφανίζονται, όπως είναι λογικό. Ο ίδιος αφηγείται: “Η απογευματινή άφιξή μου στο Κίεβο έγινε κάτω από βροχή και με απρόσμενο μποτιλιάρισμα στο κέντρο της πόλης. Στην ουκρανική πρωτεύουσα είχα προγραμματίσει (εκτός απροόπτου) τρεις διανυκτερεύσεις, ενώ καθοριστικό ρόλο στην επιλογή του ξενοδοχείου έπαιξαν οι χρήσιμες συμβουλές ενός ντόπιου συντρόχου που συνάντησα στην είσοδο της πρωτεύουσας: 'ξενοδοχείο κατά προτίμηση κοντά σε σταθμό μετρό, μιας και είναι το ασφαλέστερο καταφύγιο σε περίπτωση βομβαρδισμού!' Έτσι κι έκανα τελικά…

"Την επόμενη μέρα ένας λαμπερός ήλιος οδήγησε τη δίτροχη περπατησιά μου στην κεντρική Πλατεία Ανεξαρτησίας (Maidan). Με αφετηρία την ιστορικότερη πλατεία της ουκρανικής πρωτεύουσας, που έχει συνδεθεί άρρηκτα με τους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες των Ουκρανών (Πορτοκαλί Επανάσταση–2004, Επανάσταση της Αξιοπρέπειας–2014), ξεκίνησα την περιήγησή μου στους δρόμους και στα αξιοθέατα της ουκρανικής πρωτεύουσας. Πάντα όμως με το βλέμμα ψηλά στον ουρανό, υπό τον φόβο των ρωσικών drones.”

kove

Η στιγμή που έζησε τον πόλεμο στο πετσί του δεν άργησε: “Μεσημέρι στο υπαίθριο πάρκινγκ του ξενοδοχείου λίπαινα την αλυσίδα της KOVE 800X PRO, όταν ξαφνικά άρχισαν να ηχούν αντιαεροπορικές σειρήνες συναγερμού. Πανικόβλητος άφησα παράμερα τη μοτοσυκλέτα και άρχισα να τρέχω στο εσωτερικό του ξενοδοχείου για να προστατευτώ. Φόβος και τρόμος! Μετά από περίπου 5 λεπτά ακούστηκαν τα πρώτα αντιαεροπορικά πυρά και ακολούθησαν πάμπολλες ισχυρές εκρήξεις. Εντέλει, το πολεμικό σκηνικό κράτησε περίπου μισή ώρα, και μετά ηρεμία και πάλι.

"Στο χρονικό διάστημα που μεσολάβησε και που μού φάνηκε ολόκληρος αιώνας, συνειδητοποίησα με τον πλέον δραματικό τρόπο πως δεν αποτελούσα τον νοερό θεατή μιας κινηματογραφικής ταινίας, αλλά αντίθετα πρωταγωνιστούσα σε μια ρεαλιστική περιπέτεια προσωπικής επιβίωσης. Εδώ στο Κίεβο μόλις είχα πάρει το βάπτισμα του πυρός (κυριολεκτικά) στην εμπόλεμη Ουκρανία. Οι ντόπιοι, αντίθετα, δεν φάνηκε να αναστατώνονται ιδιαίτερα, αλλά μάλλον αντιμετώπισαν με αδιαφορία το συγκεκριμένο περιστατικό. Μετά από 4 χρόνια πολέμου και δεκάδες βομβαρδισμούς, λογικό είναι να έχουν συνηθίσει τη θανάσιμη καθημερινότητα.

"Ήταν η δεύτερη μέρα μου στο Κίεβο. Την προηγούμενη μέρα είχα επισκεφθεί την Πλατεία Ανεξαρτησίας, της οποίας ένα τμήμα έχει μετατραπεί σ’ ένα συγκινητικό μνημείο με χιλιάδες φωτογραφίες πεσόντων στρατιωτών και αναρίθμητες (μικρές και μεγάλες) ουκρανικές σημαίες. Λίγο πιο μακριά, μπροστά στη Μονή του Αγίου Μιχαήλ, παροπλισμένα τανκς, κατεστραμμένα επιβατικά αυτοκίνητα, drones και πλήθος πολεμικού εξοπλισμού σε κοινή θέα, αποτελώντας τις σοκαριστικές μαρτυρίες του πολέμου.

"Την τρίτη –και τελευταία– μέρα στο Κίεβο έκανα μια μεγάλη βόλτα στους δρόμους της ουκρανικής πρωτεύουσας. Όπως στην Λβιβ, έτσι και στο Κίεβο, τα στιγμιότυπα  καθημερινότητας που αντίκριζα με τίποτα δεν μαρτυρούσαν την εμπόλεμη κατάσταση που επικρατούσε στη χώρα. Πλήθος κόσμου περπατούσε στους δρόμους της πόλης, παντού ανοικτά καταστήματα, λεωφόροι γεμάτες αυτοκίνητα και λεωφορεία, κατάμεστα τα πάρκα από κόσμο! Η ζωή κυλούσε ήρεμα και φυσιολογικά στο ηλιόλουστο Κίεβο, μέχρι τον επόμενο βομβαρδισμό! Και παρά τα τακτικά πλήγματα από drones, πουθενά στο ιστορικό κέντρο της πόλης δεν είδα βομβαρδισμένα κτίσματα ή κατεστραμμένα μνημεία – μόνο στα προάστια της πρωτεύουσας εντόπισα κατεστραμμένα κτίρια.

kove

"Νωχελικά απλωμένη στις όχθες του ποταμού Δνείπερου, η μητρόπολη της Ουκρανίας διέθετε μια γοητευτική πολεοδομική όψη, την οποία συνέθεταν οι παραποτάμιες αριστοκρατικές γειτονιές, οι περίλαμπρες Ορθόδοξες Μονές, τα κρατικά κτίρια σοβιετικής αρχιτεκτονικής, οι πολύβουες κεντρικές πλατείες, τα γαλήνια πάρκα, τα ανηφορικά καλντερίμια της Άνω Παλαιάς Πόλης και οι δενδροφυτεμένες λεωφόροι. Βασικό στοιχείο της ταυτότητας του Κιέβου συνιστούσε φυσικά το τεράστιο άγαλμα της Μητέρας Ουκρανίας (ύψος αγάλματος 62 μ.) που δέσποζε στη δεξιά όχθη του Δνείπερου και δέχθηκε την επίσκεψή μου. Κατασκευασμένο το 1981 από ανοξείδωτο χάλυβα, το εμβληματικό μνημείο υψωνόταν με μεγαλοπρέπεια στον ορίζοντα του Κιέβου και έμοιαζε να προστατεύει την ουκρανική πρωτεύουσα από τις εχθρικές επιδρομές.

Ξημερώματα, ώρα 04:10! Την τελευταία νύχτα στο Κίεβο ξύπνησα έντρομος από τις αντιαεροπορικές σειρήνες και το τηλέφωνο που χτυπούσε επίμονα. Μέσα σε λίγα λεπτά βρέθηκα στη ρεσεψιόν και μαζί με τους υπόλοιπους πελάτες του ξενοδοχείου τρέξαμε στον κοντινό σταθμό μετρό HOLOSIIVSKA που εκτελούσε χρέη τοπικού καταφυγίου. Για δύο ώρες βίωνα σιωπηλός το σοκ μιας νυχτερινής επίθεσης με drones και βαλλιστικούς πυραύλους, ενώ δύο νεαροί Ουκρανοί που μιλούσαν αγγλικά μού περιέγραφαν τον πρόσφατο εγκλωβισμό δικών τους ανθρώπων κάτω από συντρίμμια πολυκατοικιών. Κάποιοι γλίτωσαν, άλλοι όχι!

Λήξη συναγερμού, επιστροφή στο ξενοδοχείο, πρόχειρο πρωινό, πακετάρισμα αποσκευών στη μοτοσυκλέτα και αναχώρηση μέσα στην πρωινή αχλή με προορισμό τα σύνορα της Ρουμανίας, 560 χλμ. νότια. Δίχως απρόοπτα ή δυσάρεστα γεγονότα καθοδόν, αργά το ίδιο απόγευμα (μετά από 11 ώρες οδήγησης) ο Ουκρανός συνοριοφύλακας σφράγιζε το διαβατήριό μου και άνοιγε τη μπάρα να περάσω στη Ρουμανία. Πριν όμως πατήσω μίζα, κοντοστάθηκα λίγο, κοίταξα πίσω μου σιωπηλός τη λαβωμένη Ουκρανία που με αποχαιρετούσε και συλλογίστηκα με θλίψη: Τέσσερα χρόνια πολέμου και η ειρήνη ξεχάστηκε…”