Red Bull Donkey Cross 2011: Στα καλντερίμια της Μακρινίτσας

Από το

Μαύρο Σκύλο

11/3/2011

Τριάντα κορυφαίοι αναβάτες, τριάντα πεισματάρικα γαϊδουράκια και το μοναδικής ομορφιάς Βουνό των Κενταύρων, το Πήλιο, είναι τα συστατικά της πιο ανατρεπτικής, αστείας και ταυτόχρονα γεμάτης προκλήσεις εκτός δρόμου αναμέτρησης, που επιστρέφει για τρίτη φορά.

Απομένουν λίγες μέρες για το φετινό Red Bull Donkey Cross, που θα γίνει το πρώτο Σαββατοκύριακο του Απρίλη, στη γραφική Μακρινίτσα του Πηλίου. Πρόσφατα, μάλιστα, στην ηλεκτρονική σελίδα που έχει στηθεί για τον αγώνα (www.redbull.gr/donkeycross) αναρτήθηκε η δήλωση συμμετοχής καθώς και ο Ειδικός Κανονισμός, με όλες τις απαραίτητες πληροφορίες, την περιγραφή της διαδρομής, τα ωράρια του αγώνα και τους κανονισμούς.

Για να αντιμετωπίσουν την πρόκληση του Πηλίου, οι αναβάτες θα πρέπει να ολοκληρώσουν στον ελάχιστο δυνατό χρόνο την προκαθορισμένη διαδρομή μήκους με τις μοτοσυκλέτες τους, μέσα σε καλντερίμια και δύσβατα μονοπάτια, αλλά για κάποια μέτρα να αλλάξουν το τεχνικά προηγμένο όχημά τους, με το πιο hardcore όχημα της ιστορίας, το γαϊδουράκι!

Μετά από δύο πετυχημένους αγώνες το 2007 και το 2008 στο νησιώτικο και καλοκαιρινό περιβάλλον της Σίφνου, το Red Bull Donkey Cross επιστρέφει με νέες προκλήσεις σε ένα άκρως χειμερινό περιβάλλον, δημιουργώντας ένα πρωτόγνωρο σκηνικό για συμμετέχοντες και θεατές.

Με έκπληξη στεκόμαστε στο γεγονός πως, απόλυτα δικαιολογημένα, η διοργάνωση  διατηρεί το δικαίωμα αποκλεισμού αναβάτη σε περίπτωση ανάρμοστης ή βίαιης συμπεριφοράς προς τα γαϊδούρια, πριν ή και κατά την διάρκεια του αγώνα. Επίσης τιμωρείται, με ποινή αποκλεισμού, η παρεμπόδιση άλλου γαϊδουριού, ενώ στην ειδική -αλλά πολύ πιθανή- περίπτωση που το δικό μας γαϊδούρι αρνείται να προχωρήσει, μπορούμε να ολοκληρώσουμε την διαδρομή οδηγώντας το από το καπίστρι μέχρι τον τερματισμό.

Ξεκινώντας στη μία το μεσημέρι της Κυριακής 3 Απριλίου, οι συμμετέχοντες θα καβαλήσουν τα γαϊδουράκια τους και με όριο τα πενήντα λεπτά θα πρέπει να ολοκληρώσουν τρεις γύρους σε διαδρομή χιλίων περίπου μέτρων. Θα ακολουθήσουν πέντε γύροι με τις μοτοσυκλέτες σε μια άλλη διαδρομή σχεδόν τριών χιλιομέτρων, με μπόλικα τεχνητά εμπόδια και στενά ανηφορικά και κατηφορικά πέτρινα καλντερίμια, και όσοι προκριθούν θα μπορέσουν να ολοκληρώσουν την μέρα με άλλη μια βόλτα με τα αγωνιστικά γαϊδουράκια τους.

Ο “δικός μας” Ανδρέας Γκλαβάς έχει ήδη προμηθευτεί καρότα, μήλα και άλλα γλυκίσματα με τα οποία σχεδιάζει να δωροδοκήσει το δικό του γαϊδουράκι στον αγώνα. Για όλες τις πληροφορίες, επισκεφθείτε το www.redbull.gr/donkeycross

Pictures: RBDC4_NM_15.06.08.JPG και STICKER_LOGO_KOPTIKO.pdf

Ισπανία: 4 πίστες στην ίδια έκταση - Στην Almería δημιουργείται η μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη

Όσες πίστες δεν έχουμε συνολικά στη χώρα μας, τις έχει η Ισπανία σε μία πόλη
almeria
Από τον

Παύλο Καρατζά

7/5/2026

Δεν γίνεται να είσαι μοτοσυκλετιστής στην Ελλάδα και να μη “ζηλεύεις” όταν μαθαίνεις πως ο ιδιοκτήτης της πίστας Almería κατασκευάζει δύο νέες πίστες στον ίδιο χώρο!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Μισή ώρα έξω από την πόλη της Αλμερίας συνορεύουν δύο πίστες, της Αλμερίας και της Ανδαλουσίας. Οι δύο πίστες είναι κυριολεκτικά η μία δίπλα στην άλλη και μπορούν κάλλιστα να ενωθούν σε μία, αποτελώντας έτσι τη μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη!

Στο εσωτερικό λοιπόν της πίστας της Αλμερίας, δημιουργούνται δύο νέες πίστες, κάτι που σημαίνει πως υπάρχουν πολλές επιλογές για τη διαμόρφωσή της κάθε φορά, ενώ με τον τρόπο αυτόν μπορούν να διεξάγονται τρία track days ταυτόχρονα στον ίδιο χώρο.

maps

Μάλιστα ο ιδιοκτήτης της πίστας, είναι εκείνος που κατασκεύασε πέρυσι την πιο καινούργια πίστα στην Ευρώπη που βρίσκεται στην Σεβίλλη και το MOTO δοκίμασε εκεί τη νέα Ducati Panigale V2 S. Δεν χρειάζεται καν να αναφέρουμε και στις πίστες Portimao, Βαρκελώνης κ.λπ. που είναι μερικές ώρες πιο μακριά και δίνουν στον αναβάτη πολλές επιλογές για την προπόνησή του.

Οι πίστες αυτές δημιουργούνται από ιδιωτικές επιχειρήσεις και είναι κερδοφόρες, αφού υποστηρίζονται από ιδιώτες που συμμετέχουν μαζικά σε track days αλλά και από εταιρείες που νοικιάζουν τις πίστες είτε για δοκιμές, είτε για παρουσιάσεις.

Σίγουρα σας γεννιέται το ερώτημα, “γιατί αυτό δεν γίνεται και στην Ελλάδα”, με την απάντηση να βρίσκεται σε εμάς τους μοτοσυκλετιστές. Στη χώρα μας ένα μεγάλο ποσοστό έχει στην κατοχή του μία μοτοσυκλέτα, όμως ελάχιστοι είναι εκείνοι που θα δαπανήσουν χρόνο και χρήματα, ώστε να πάνε σε μία σχολή οδήγησης και να μάθουν να οδηγούν σωστά, θα έχουν (και θα φορούν) όλον τον μοτοσυκλετιστικό εξοπλισμό τους και θα μπουν σε μία από τις δύο πίστες που έχουμε (Μέγαρα και Σέρρες) για να εξερευνήσουν και να εξελίξουν τα οδηγικά τους όρια. Δηλαδή ενώ έχουμε μοτοσυκλετιστές, μας λείπει η μοτοσυκλετιστική κουλτούρα.

Οι άνθρωποι που έχουν τα χρήματα να κάνουν μία επένδυση σε πίστα στη χώρα μας, βλέποντας πως μόλις 150 άτομα συμμετέχουν στα trackdays που γίνονται περίπου μία φορά τον μήνα – με το μεγαλύτερο ποσοστό να είναι οι ίδιοι – πολύ δύσκολα θα ρισκάρουν τα εκατομμύριά τους για ένα σχέδιο που μάλλον θα αποτύχει. Την ίδια στιγμή και οι αναβάτες (μιλάμε για Αθήνα που μένει το μεγαλύτερο ποσοστό) δεν έχουν άλλη επιλογή από τα Μέγαρα – όχι και ό,τι καλύτερο για μεγάλες μοτοσυκλέτες υψηλής απόδοσης – ενώ η πίστα των Σερρών είναι αρκετά μακριά και έτσι έχουμε έναν φαύλο κύκλο που δεν τελειώνει ποτέ.

Για να γίνει μια τέτοια επένδυση στην Ελλάδα θα πρέπει να στηριχτεί με πελατολόγιο από το εξωτερικό, δηλαδή να προωθηθεί για διεθνείς αγώνες, track days ξένων διοργανωτών, παρουσιάσεις νέων μοντέλων και άλλες τέτοιες εκδηλώσεις που έχουν πολλά να ωφεληθούν από το κλίμα της χώρας μας - δεν είναι καθόλου τυχαίο που οι περισσότερες αποστολές για νέα μοντέλα που πηγαίνουμε είναι στην Ισπανία και στην Ιταλία.