Red Bull X-Fighters Athens: Αποκαλύπτεται! - VIDEO από την προπόνηση

Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

11/6/2015

Δέκα ράμπες, χωμάτινες και μη αλλά άπειροι συνδυασμοί, ετοιμάζονται για σήμερα το βράδυ που θα γίνουν οι προκριματικοί, και φυσικά για το μεγάλο σόου, αύριο το βράδυ!

Σήμερα η πύλη στο λατομείο άνοιξε για τους δημοσιογράφους, ώστε να δουν την πίστα και να μιλήσουν με τους αναβάτες. Έτοιμοι οι περισσότεροι, δηλαδή όλοι, εκτός από τον Chris Mayer, τον πιτσιρικά που ειδοποιήθηκε την τελευταία στιγμή να αντικαταστήσει τον Taka Higashino που τραυματίστηκε. Ο Chris έφτασε με μια βαλίτσα που είχε ένα υποπλαίσιο, την σέλα του και μερικά ακόμα ανταλλακτικά, ώστε να τα βάλει σε μια από τις μοτοσυκλέτες της διοργάνωσης και να αγωνιστεί, ενώ είναι 8 μήνες απροπόνητος. Ωστόσο οι άλλοι αναβάτες τον τοποθετούν στα ανερχόμενα φαβορί, καθώς είναι ταχύτητος και κατέχει μεγάλη ποικιλία από τρικ!

Μονάχα οι πέντε - έξι πρώτοι αναβάτες, έχουν τους μηχανικούς τους, δικές τους μοτοσυκλέτες και αμείβονται πολύ καλά για αυτό που κάνουν. Όλοι οι υπόλοιποι, χρησιμοποιούν μοτοσυκλέτες της διοργάνωσης, καθώς δεν γίνεται να ταξιδεύουν αεροπορικώς, συνέχεια, με μια μοτοσυκλέτα στην τσέπη. Κι όπως ο Chris, αλλάζουν αυτά που χρειάζονται για να έρθει η μοτοσυκλέτα στα μέτρα τους, και αγωνίζονται. Δεν πειράζουν ρυθμίσεις καρμπυρατέρ, ούτε και κάτι άλλο στον κινητήρα. Οι κορυφαίοι έχουν και τα δικά τους βαρέλια βενζίνης, που ετοιμάζουν μόνοι τους, με την αναλογία να είναι το μεγάλο μυστικό στα δίχρονα. Το λιγότερο που χρησιμοποιείται στο Red Bull X-Fighters Athens, είναι 2% και υπάρχει και αναβάτης που κάνει την δική του μίξη με λάδι δικό του από μπουκάλι χωρίς αυτοκόλλητα για να μην δει κανείς τι ακριβώς είναι. Όλοι σχεδόν προσπαθούν να δουν τι μίξη κάνουν και υπόλοιποι, και αυτή είναι και η μόνη κατασκοπία που υπάρχει. Από εκεί και πέρα και συνεργάζονται, και βοηθούν ο ένας τον άλλο, σε μια ευγενή άμιλλα: Όπως ο Josh Sheehan που έδειξε το τριπλό backflip στον Tom Pages που όμως δεν τα κατάφερε. Κατά δήλωση του Josh δεν θα δούμε αύριο τριπλό backflip, ίσως μόνο διπλό (κι αυτό θα είναι δύσκολο), καθώς απαιτείται ειδική ράμπα. Οι αγώνες έχουν "γενικές" ράμπες για να γίνονται όλα τα άλματα και το τριπλό backflip, απαιτεί κάτι ξεχωριστό τελείως. Ο ίδιος ο Tom Pages, λέει ότι και το διπλό είναι ένα αρκετά δύσκολο άλμα, οπότε ο μόνος τρόπος για να τα δούμε αυτά, είναι να αρχίσουν οι διοργανωτές να στήνουν ξεχωριστές ράμπες μόνο για αυτό.

Το ξεχωριστό που έχει το X-Fighters της Αθήνας, πέρα από την πιο πολύπλοκη πίστα που έχει φτιαχτεί ποτέ, είναι ο μαρμάρινος τοίχος. Φυσικό να είναι μέσα στο μάρμαρο, αφού ο αγώνας γίνεται σε λατομείο, μονάχα που αυτό τον κάθετο λείο βράχο, οι αναβάτες (όσοι το επιχειρήσουν) θα τον ανεβαίνουν κάθετα, κάνοντας διαγωνισμό ύψους! Το ατελείωτο μάρμαρο έκανε και τον Tes Sewell, υπεύθυνο των αγώνων X-Fighters να αστειευτεί, λέγοντας ότι βρίσκονται μέσα στην πολυτέλεια, όλες οι σκηνές και οι τέντες έχουν μαρμάρινο πάτωμα!

Από την άλλη το μάρμαρο ήταν κι ένα μικρό πρόβλημα, γιατί όσο κι αν το προσπάθησαν να κρατήσουν το χώμα καθαρό από πέτρες (πράγμα απαραίτητο για την ασφάλεια του αγώνα) το γεγονός ότι πρόκειται για ένα λατομείο στο οποίο μονάχα μερικώς έχουν σταματήσει οι εργασίες, κατέστησε αδύνατο να καθαριστεί τελείως. Οπότε αρκετά άλματα έχουν μια λευκή ψιλή άμμο στη κορυφή τους, ώστε να δημιουργηθεί ένα ασφαλές στρώμα, χωρίς μικρά κομμάτια μαρμάρου. Το άλλο θέμα, είναι το ύψος. Ήδη σήμερα το πρωί, ένας αναβάτης κοιτούσε άλλου και παραλίγο να βρεθεί από το δεύτερο επίπεδο κατευθείαν στο πρώτο, από ένα κενό τουλάχιστον δέκα μέτρων. Κοψοχόλιασε τους Γερμανούς τεχνικούς που εργάζονταν παραδίπλα.

Γενικότερα η ομάδα που έχει τον τελικό λόγο στις ράμπες είναι πολυπολιτισμική. Την πίστα την έστησε η ελληνική οργάνωση, αλλά για την τελευταία πινελιά, ήρθαν η μία από τις δύο ομάδες ολοκληρώνοντας τα έργα. Κι αυτό γιατί κάθε μοίρα κλίσης είναι σημαντική, και εξίσου σημαντικό είναι να παραμείνουν αναλλοίωτα τα άλματα στη διάρκεια του αγώνα. Αυτές τις λεπτομέρειες τις διευθετεί σε κάθε αγώνα μία από τις τρεις ομάδες που υπάρχουν.

Απ’ όλες τις ράμπες, μονάχα μία είναι με τρίτη στο κιβώτιο και ταχύτητα σχεδόν 60 χιλιόμετρα. Οι περισσότεροι αναβάτες χρησιμοποιούν 1η και το πολύ 2α καθώς αυτό που τους νοιάζει είναι η επιτάχυνση. Την χωμάτινη ράμπα που τους εκτοξεύει στο τρίτο επίπεδο την ονόμασαν Big Mama και μπορεί να είναι η ψηλότερη σε ύψος, αλλά όχι και εκείνη που τους εκτοξεύει στο πιο μεγάλο ύψος. Αυτή είναι στο τρίτο επίπεδο, στα αριστερά της εξέδρας των καθήμενων θεατών, και θα δώσει σίγουρα ένα εντυπωσιακό θέαμα καθώς όσοι αναβάτες την επιλέξουν, θα εκτοξευτούν σε ύψος αντίστοιχο του ανώτερου επιπέδου του λατομείου, από εκεί δηλαδή που ξεκινούν. Μία από τις ελάχιστες φορές, που το hot – spot το σημείο εισόδου των αναβατών, είναι ψηλότερα από τους θεατές.

Για όσους δεν ξέρουν τον αγώνα, και αν δεν το έχουν καταλάβει από τα παραπάνω, οι αναβάτες έχουν την ευχέρεια να επιλέξουν όποια από τις ράμπες θέλουν ή ακόμα και να ξεκινήσουν το άλμα από άλλο σημείο που δεν είναι ράμπα, το οποίο μάλιστα θα μετρήσει και θετικά από τους κριτές. Στον ελάχιστο χρόνο που έχουν στη διάθεσή τους, σκοπός είναι να συνδυάσουν όσα περισσότερα τρικ μπορούν, με όποια σειρά θέλουν, από όποια ράμπα θέλουν. Για αυτό και το άθλημα λέγεται freestyle. Αύριο ο καθένας θα προσαρμόσει το δικό του στιλ, σε μια απαιτητική και γρήγορη πίστα, πολλών επιπέδων. Ένα θέαμα, τουλάχιστον εντυπωσιακό!

Ο Franz (αριστερά) και ο Chris Mayer (δεξιά). O Franz είναι ο μεγάλος αδερφός του Chris και τραυματίας από τον τελικό του ισπανικού πρωταθλήματος. Ο Chris μου έφτιαξε στο τέλος και τον αντίχειρα! "Είμαι μισός γιατρός (πρακτικός)"! Βρίσκουν και οι δύο την πίστα γρήγορη και ο Chris ανυπομονεί να τρέξει, χωρίς να έχει άγχος, παρόλο το ξαφνικό κάλεσμα

 

Ο Dany Torres, ο DT, είναι αγαπημένος των Ισπανών και γρήγορος στις ενναλαγές. Βρίσκει απαιτητική την πίστα και πιστεύει ότι ο Josh και ο Levi θα είναι δυνατοί αντίπαλοι

 

 

Ο Remi Bizouard έχει γεννέθλια σήμερα, αλλά δεν θα το γιορτάσει με κρασί από τα χωράφια του πατέρα του, θέλει να μείνει νηφάλιος για αύριο! Από τους προσγειωμένους αναβάτες, που ορισμένες φορές κάνει την έκπληξη με εμφανίσεις στις οποίες "πακετάρει" εντυπωσιακά τρικ 

 

Ο Josh Sheehan ξεκαθάρισε ότι αν και έχει βρει τον τρόπο για το τριπλό backflip, δεν θα το προσπαθήσει χωρίς ειδική ράμπα, μόνο για αυτό. όπως είπε και ο Tom Pages, ο Josh έχει το πλεονέκτημα της σωματικής δύναμης, και καταφέρνει ορισμένα τρικ που πολλοί από εμάς τα θεωρούμε εξαιρετικά δύσκολα!

 

 

Ο Levi Sherwood εξηγεί τις προτιμήσεις του για τις αναρτήσεις και δηλώνει έτοιμος για τον αυριανό αγώνα. Είναι ένα από τα φαβορί άλλωστε!

 

Ο Tom Pages, από τους αναβάτες που στηρίζονται στην κίνηση του σώματος, και υποστηρικτής της ιδέας ότι δεν υπάρχει όριο στο freestyle. Ούτε το τριπλό backflip θα είναι το νέο όριο, και ας μην μπορεί τώρα να το ολοκληρώσει. Πιστεύει ότι στο προσεχές μέλλον οι διοργανωτές θα πρέπει να στήνουν στους αγώνες ειδικές ράμπες, για ένα και μόνο τρικ!

 

 

 

Ο μαρμάρινος τοίχος στον οποίο θα ανεβαίνουν κάθετα!

 

 

Ετικέτες

Πατέντα Kawasaki για τροφοδοσία με υγροποιημένο υδρογόνο - Ο πεντακύλινδρος κινητήρας του H2 HySE

Οι Ιάπωνες επιμένουν πως το υδρογόνο είναι προτιμότερη λύση από τις μπαταρίες
kawasaki h2 hyse
Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

27/4/2026

Σε ένα από τα ισχυρότερα αναχώματα στην προτεινόμενη λαίλαπα της βεβιασμένης Ηλεκτροκίνησης εξελίσσεται η χρήση υδρογόνου ως καύσιμο στους κινητήρες εσωτερικής καύσης και οι Ιάπωνες πρωτοπορούν στο θέμα αυτό, έχοντας στήσει εδώ και μερικά χρόνια την κοινοπραξία HySE με συμμετοχή των περισσότερων κατασκευαστών μοτοσυκλετών και αυτοκινήτων της χώρας.

Η Kawasaki είναι μια από τις πιο δραστήριες εταιρείες στον τομέα αυτόν, όσον αφορά στη Μοτοσυκλέτα τουλάχιστον, έχοντας ήδη παρουσιάσει το λειτουργικό πρωτότυπο H2 HySE που έκανε γύρους επίδειξης στις πίστες των Le Mans και Suzuka στα περιθώρια των αγώνων Endurance σε Γαλλία και Ιαπωνία πέρυσι.

kawasaki-h2-hyse

Αυτό το φουτουριστικό πρωτότυπο ωστόσο επιδεικνύει με μια ματιά το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η τεχνολογία υδρογόνου: την αποθήκευσή του. Οι γιγάντιες βαλίτσες του H2 HySE είναι απαραίτητες για να φιλοξενήσουν κάμποσα κάνιστρα υδρογόνου υπό πολύ υψηλή πίεση μα, ακόμη κι έτσι, η αυτονομία της μοτοσυκλέτας αυτής φέρεται να είναι ακόμη μη ανταγωνιστική συγκριτικά με μιας βενζινοκίνητης.

Η χρήση αερίου υδρογόνου έχει τα προβλήματά της, γι’ αυτό στο Akashi εξετάζουν ως λύση το υγροποιημένο υδρογόνο, καθώς έτσι θα μπορεί να χωρέσει περισσότερο στη μοτοσυκλέτα. Αυτό ακριβώς είναι και το αντικείμενο της πιο πρόσφατης ευρεσιτεχνίας που κατοχύρωσε η Kawasaki στην Ιαπωνία.

kawasaki-h2-hyse
Η ευρεσιτεχνία της Kawasaki μπορεί να εφαρμοστεί σε διάφορους τύπους κινητήρων, όπως λ.χ. σε έναν V8 που θα μοιάζει με V10

Στο σχέδιο βλέπουμε έναν κινητήρα που μοιάζει πεντακύλινδρος σε σειρά, ωστόσο στην πραγματικότητα είναι τετρακύλινδρος – ως ήταν εξαρχής ο κινητήρας του H2 HySE με τον υπερσυμπιεστή. Μόνο που ο ακριανός κύλινδρος στη δεξιά πλευρά του κινητήρα δεν λειτουργεί όπως οι υπόλοιποι τέσσερεις και αντί να ωθεί τον στρόφαλο, παίρνει κίνηση απ’ αυτόν για να αντλήσει καύσιμο.

Εξηγούμαι αναλυτικότερα, γιατί τα νούμερα που συνοδεύουν την πατέντα της Kawasaki έχουν ιδιαίτερο τεχνικό ενδιαφέρον.

Στα χαρτιά, το υδρογόνο έχει μεγαλύτερη ενεργειακή πυκνότητα από τη βενζίνη ανά μονάδα μάζας. Αυτό σημαίνει πως ένα κιλό υδρογόνου έχει περίπου τριπλάσια αποθηκευμένη ενέργεια από ένα κιλό βενζίνης. Αν όμως μιλήσουμε για ενέργεια ανά μονάδα όγκου, τότε η κατάσταση αντιστρέφεται ραγδαία, καθώς στον ίδιο όγκο η (υγρή) βενζίνη έχει ασύγκριτα περισσότερη ενέργεια από το (αέριο) υδρογόνο. Ενδεικτικά, αναφέρει πως ακόμη κι αν συμπιέσουμε το υδρογόνο στα 700 bar (πάνω από 10.000 psi), στο ίδιο όγκο η βενζίνη έχει εξαπλάσια ενέργεια αποθηκευμένη.

kawasaki-h2-hyse

Και το πρόβλημα στη μοτοσυκλέτα είναι πως ο δεσμευτικός παράγοντας δεν είναι τόσο το βάρος, όσο ο διαθέσιμος χώρος για αποθήκευση του υδρογόνου, δηλαδή ο όγκος.

Η ιδέα της Kawasaki είναι προφανέστατη: το υγροποιημένο υδρογόνο απαιτεί πολύ μικρότερο όγκο για την αποθήκευσή του, άρα θα μπορούμε να φορτώσουμε μεγαλύτερη ποσότητα στη μοτοσυκλέτα χωρίς να απαιτεί βαλίτσες σε μέγεθος μικρής καλύβας. Μόνο που δεν είναι τόσο απλό το θέμα.

Το υγροποιημένο υδρογόνο έχει τα δικά του προβλήματα. Πρώτον, πρέπει να διατηρείται σε εξαιρετικά χαμηλή θερμοκρασία για να μην εξαερωθεί, άρα το δοχείο αποθήκευσής του θα πρέπει να είναι άριστα μονωμένο για να διατηρεί το υδρογόνο σε υγρή φάση.

​ kawasaki h2 hyse
Στο σχέδιο της Kawasaki το υγρό υδρογόνο ψεκάζεται μέσω δύο μπεκ τόσο απευθείας στον θάλαμο καύσης (29) όσο και στην εισαγωγή του αέρα (28)

Μετά προκύπτει ένα θέμα με την πίεση που δεν θα έχουμε πλέον στο δοχείο του. Στα 700 και 1000 bar, μόλις ανοίξει δίοδος στο κύκλωμα τροφοδοσίας το αέριο θα εκτοξευτεί με μεγάλη πίεση. Δεν θα συμβεί το ίδιο με το υγρό όμως, οπότε τώρα χρειαζόμαστε τρόμπες για να δημιουργήσουν την απαιτούμενη πίεση στη γραμμή τροφοδοσίας.

Η προτεινόμενη λύση της Kawasaki στο θέμα είναι ένα δίδυμο από αντλίες, μια παραδοσιακή σαν αυτή που έχουν οι περισσότεροι κινητήρες της αγοράς ήδη για τη βενζίνη και μια δεύτερη την οποία στα σχέδια των Ιαπώνων υποδύεται το πέμπτο πιστόνι στον τετρακύλινδρο κινητήρα. Η Kawasaki λέει πως αυτός ο έξτρα κύλινδρος μπορεί να δημιουργήσει πίεση τουλάχιστον 1500 psi για να οδηγήσει το υγρό υδρογόνο στον θάλαμο καύσης.

Τα παραπάνω προφανώς και δεν λύνουν όλα τα ζητήματα της Υδρογονοκίνησης, αλλά αν μη τι άλλο δείχνουν πως οι Ιάπωνες επιμένουν πολύ ζεστά στο θέμα. Η Kawasaki μάλιστα δείχνει πολύ πρόθυμη να αναλάβει ρόλο πρωτοπόρου, καθώς εκτός από τη μοτοσυκλέτα κι ένα UTV που θα φορέσει τον ίδιο κινητήρα, έχει αναλάβει να εξελίξει ένα πλοίο ειδικά σχεδιασμένο για τη μεταφορά υγροποιημένου υδρογόνου, το οποίο υπολογίζεται να έχει ολοκληρωθεί ως το τέλος του 2026.

​ kawasaki h2 hyse

Αυτή τη στιγμή πάντως δεν είμαστε ακόμη κοντά στο σημείο που το υδρογόνο μπορεί να αντικαταστήσει το πετρέλαιο και τη βενζίνη στις μεταφορές, ειδικά όταν βάλουμε στην εξίσωση και όλους τους χωροταξικούς περιορισμούς που ισχύουν στα δίκυκλα. Πλησιάζουμε όμως και η δουλειά που κάνει η κοινοπραξία HySE βρίσκεται στην πρώτη γραμμή τεχνολογικής καινοτομίας.

Μετά, θα απομένει το πιο δύσκολο βήμα απ’ όλα: το δίκτυο ανεφοδιασμού, το πρόβλημα που πια ξεφεύγει από τον έλεγχο των εργοστασίων και της επιστήμης για να κυλιστεί στη λάσπη πολιτικών και επιχειρηματικών λογικών.