Ρεπορτάζ: Ημέρες Μοτοσυκλέτας 2017

Τόσο όσο έπρεπε
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

3/10/2017

Μετά το τέλος του διήμερου που διήρκησε η εκδήλωση-έκθεση "Ημέρες Μοτοσυκλέτας" στο παλιό αμαξοστάσιο στην οδό Πειραιώς, μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι το μέγεθος του χώρου και τα εκθέματα ήταν τόσα όσα έπρεπε. Ούτε μικρή για να την πεις μίζερη, ούτε τεράστια για να χάσει το χρώμα και την ζωντάνια της.

Πρώτα απ’ όλα να πούμε ότι η τοποθεσία και ο χώρος είναι ιδανικός για τέτοιου είδους εκδηλώσεις. Είτε έχεις δικό σου μεταφορικό μέσο, είτε όχι, η πρόσβαση είναι εύκολη για το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της Αττικής. Δεύτερον, η περιοχή από μόνη της αποτελεί σημείο συνάντησης της νεολαίας. Έτσι, ο κόσμος μπορεί να συνδυάσει την επίσκεψή του στην έκθεση με τον καφέ ή το ποτό του στις καφετέριες και τα μπαρ της περιοχής. Αυτό φυσικά λειτουργεί και αντίστροφα, αφού αρκετός κόσμος πήγε για καφέ και πέρασε να δει “τι γίνεται εκεί πέρα, που έχουν μαζευτεί τόσα μηχανάκια”.

Το κόστος του εισιτηρίου στα €3 ήταν επίσης ένας θετικός παράγοντας για την προσέλευση του κόσμου και κυρίως δεν άφηνε την αίσθηση της αρπαχτής στους επισκέπτες. Γιατί όμως το αποκαλούμε εκδήλωση-έκθεση και όχι σκέτο έκθεση; Διότι πιστεύουμε ότι αυτή ήταν η συνταγή της επιτυχίας. Υπήρχαν στην είσοδο τα περίπτερα των εμπόρων και αντιπροσώπων (Ducati - Kosmocar A.E., Λυμπερόπουλος με Aprilia και Moto Guzzi, το Harley Davidson Athena και οι Bajaj, SWM και KTM) όμως στην πλειοψηφία τους τα περισσότερα εκθέματα ήταν μοτοσυκλέτες ιδιωτών. Έτσι ο επισκέπτης είχε την αίσθηση ότι δεν παρακολουθεί μια εμπορική έκθεση, αλλά περισσότερο μια μοτοσυκλετιστή εκδήλωση.

Όμως, την ποιότητα της εκδήλωσης την καθόρισαν τα εκθέματα και εδώ πραγματικά ενθουσιαστήκαμε. Τόσο οι κλασσικές μοτοσυκλέτες που είχαν φέρει οι συλλέκτες-ιδιοκτήτες τους, όσο και οι custom μοτοσυκλέτες που είχαν φτιαχτεί με μεράκι, ήταν πολύ υψηλού επιπέδου. Σιγά-σιγά οι συλλέκτες καταλαβαίνουν ότι οι μοτοσυκλέτες που έχουν δεν πρέπει να μένουν κλειδωμένες στα γκαράζ, αλλά να εκτίθενται στο ευρύ κοινό με κάθε ευκαιρία. Αποτελούν κληρονομιά των προηγούμενων γενεών στις επόμενες και δεν είναι απλώς αντικείμενα επένδυσης. Κάθε μία από αυτές τις μοτοσυκλέτες έχει μια ιστορία να πει και να διεγείρει τη φαντασία των νέων.

Το ίδιο ισχύει σε μεγάλο βαθμό και για τις custom μοτοσυκλέτες. Μπορεί η διατήρηση της αυθεντικότητας να είναι σημαντική, όμως πάνω απ΄όλα οι μοτοσυκλέτες είναι για να προσφέρουν απόλαυση και ενασχόληση του ιδιοκτήτη τους με αυτές. Αν αυτό σημαίνει να βάλεις ακτινικά Brembo σε Ural, τότε λέμε ναι με χίλια!

          

Michael Dunlop: Τιμή στον θείο Joey Dunlop με τη νικήτρια Honda VTR1000 SP1 του 2000 [Video & Photo]

Ο πιο συναισθηματικά φορτισμένος γύρος που έχει κάνει στο Isle of Man ο Michael Dunlop
joey dunlop tribute
Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

9/6/2026

Το ημερολόγιο έδειχνε 3 Ιουνίου 2000, ημέρα του αγώνα για την κατηγορία Formula One TT στο Isle of Man Tourist Trophy και ημέρα ενός ακόμη θριάμβου για τον Joey Dunlop που, μαζί με τις άλλες δύο πρωτιές που είχε πάρει στις Ultra Lightweight ΤΤ (Honda RS125) και Lightweight 250 ΤΤ (Honda RS250), τον έφεραν συνολικά στις 26 νίκες σε ΤΤ, πρώτο με διαφορά στη σχετική λίστα.

joey dunlop tribute

Αυτή θα ήταν δυστυχώς η τελευταία του εμφάνιση στο αγαπημένο του Νησί, μιας και περίπου έναν μήνα αργότερα, στις 2 Ιουλίου, θα έχανε τον έλεγχο της μοτοσυκλέτας του σε βροχερό αγώνα στην Εσθονία και μαζί τη ζωή του στην ηλικία των 48 ετών.

Εικοσιέξι χρόνια αργότερα είναι ένας άλλους Dunlop, ο ανιψιός Michael, που κυριαρχεί πλέον στη Νησί, αυτός που του έσπασε το ρεκόρ και το ανέβασε στα δυσθεώρητα ύψη 36 νικών και φυσικά ο απολύτως πιο κατάλληλος για να τιμήσει τον αείμνηστο Joey ‘Yer Maun’ Dunlop.

joey dunlop tribute

Την Παρασκευή 5 Ιουνίου 2026 λοιπόν, η διοργάνωση του TT και ο Michael Dunlop τίμησαν τον αξέχαστο πρωταθλητή με έναν γύρο της Mountain Course με τη Honda VTR1000 SP1 που είχε καβαλήσει ο θείος Joey ως τη νίκη της Formula One TT, με την κόκκινη φόρμα με το φτερό της Honda και το χαρακτηριστικότατο κίτρινο Arai κράνος. Όλα αυθεντικά, όπως και οι μνήμες και τα συναισθήματα που σίγουρα γέννησε σε μεγάλο μέρος του κοινού η θέα της κόκκινης SP1 με τον αριθμό #3 στους δρόμους του Νησιού και τον αναβάτη με το κατακίτρινο κράνος.

Στο φετινό Tourist Trophy οι καιρικές συνθήκες δεν επέτρεψαν να γίνουν πολλά και μόλις πέντε αγώνες πρόλαβαν να καταγραφούν στα βιβλία ιστορίας, αλλά ούτε ο καιρός δεν άφηνε να χαλάσει αυτή η σπουδαία στιγμή.