Royal Enfield Guerrilla 450 - Η απόλυτη μεταμόρφωση σε supermoto από τα 90s!

Με νοσταλγική διάθεση και όμορφες λεπτομέρειες στα γραφικά - Από τους Ryan “Roadkill” Quickfall και Sticky’s Speed Shop
Custom Royal Enfield Urban Guerilla
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

13/6/2025

Η SM450 Urban Guerrilla δημιουργήθηκε έπειτα από συνεργασία εικονογράφου Ryan “RoadkillQuickfall και του garage custom μοτοσυκλετών  Sticky’s Speed Shop, και θα εκτίθεται σε μια σειρά από δημοφιλείς εκδηλώσεις μοτοσυκλέτας κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού.

Με έντονο το στοιχείο από τη δεκαετία του '90 η ζωηρή χρωματικά supermoto βασίζεται στο Guerrilla 450 της Royal Enfield, το οποίο κυκλοφόρησε το 2024 και κινείται από έναν υγρόψυκτο μονοκύλινδρο κινητήρα 452cc, τον ίδιο που χρησιμοποιείται και στη Himalayan 450, την adventure μοτοσυκλέτα της εταιρείας.

Στην δημιουργία αυτή, ο κινητήρας έχει βαφτεί πλήρως σε μαύρο χρώμα, τονίζοντας την αντίθεση με το λευκό πλαίσιο, ενώ έντονες ροζ πινελιές διακοσμούν το ανάγλυφο λογότυπο της Royal Enfield.

Custom Royal Enfield Urban Guerilla

Ο κινητήρας έχει τροποποιηθεί με νέο σύστημα εισαγωγής και σώμα πεταλούδας από την βρετανική Jenvey, ενώ το τελικό της εξάτμισης που βγαίνει ψηλά από τον λαιμό, καλύπτεται από το πίσω πλαϊνό πλαστικό που φέρει αριθμό και θυμίζει number plate, αποτελώντας μία ακόμα αναφορά στα supermoto των ‘90s.

Την αποθήκευση του καυσίμου αναλαμβάνει ένα χειροποίητο ρεζερβουάρ κατασκευασμένο από αλουμίνιο, το οποίο εναρμονίζεται πλήρως με την σέλα σε σχεδιαστικό και χρωματικό επίπεδο.

Ολοκληρωμένη σε έναν εντυπωσιακό συνδυασμό λευκού, ροζ και μοβ, η SM450 έχει υποστεί σειρά σημαντικών μετατροπών και στο πλαίσιο.

Το πίσω τμήμα της μοτοσυκλέτας άλλαξε και αντικαταστάθηκε με ένα τροποποιημένο υποπλαίσιο από YZ125 του 1987 επιτρέποντας την χρήση μιας άνω βάσης αμορτισέρ από το ίδιο Yamaha και τροποποιημένης σέλας από YZ. Το ψαλίδι είναι επίσης μια εξολοκλήρου νέα billet ειδική κατασκευή, ενώ το αμορτισέρ προέρχεται από την Öhlins. Η τοποθέτησή του έγινε δυνατή χάρη στο επανασχεδιασμένο κάτω σύνδεσμο (dogbone) του μοχλικού που επιτρέπει αλλαγές στο ύψος τις πίσω ανάρτησης.

Μπροστά υπάρχουν συμβατικά τοποθετημένα καλάμια της WP, στηριγμένα σε μοβ τιμονόπλακες και προστατευμένα από ροζ λαστιχένιες φυσούνες. Το σύνολο συμπληρώνουν τροχοί Excel supermoto 17” με κέντρα Talon, όλα σε μοβ χρώμα ενώ τα φρένα έρχονται από την επίσης βρετανική Hel.

Custom Royal Enfield Urban Guerilla

Τα ελαστικά επιλογές είναι τα Michelin Supermoto Rain με το έντονο τακούνι, ολοκληρώνοντας έτσι τη ρετρό εμφάνιση της μοτοσυκλέτας.

Ισπανία: 4 πίστες στην ίδια έκταση - Στην Almería δημιουργείται η μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη

Όσες πίστες δεν έχουμε συνολικά στη χώρα μας, τις έχει η Ισπανία σε μία πόλη
almeria
Από τον

Παύλο Καρατζά

7/5/2026

Δεν γίνεται να είσαι μοτοσυκλετιστής στην Ελλάδα και να μη “ζηλεύεις” όταν μαθαίνεις πως ο ιδιοκτήτης της πίστας Almería κατασκευάζει δύο νέες πίστες στον ίδιο χώρο!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Μισή ώρα έξω από την πόλη της Αλμερίας συνορεύουν δύο πίστες, της Αλμερίας και της Ανδαλουσίας. Οι δύο πίστες είναι κυριολεκτικά η μία δίπλα στην άλλη και μπορούν κάλλιστα να ενωθούν σε μία, αποτελώντας έτσι τη μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη!

Στο εσωτερικό λοιπόν της πίστας της Αλμερίας, δημιουργούνται δύο νέες πίστες, κάτι που σημαίνει πως υπάρχουν πολλές επιλογές για τη διαμόρφωσή της κάθε φορά, ενώ με τον τρόπο αυτόν μπορούν να διεξάγονται τρία track days ταυτόχρονα στον ίδιο χώρο.

maps

Μάλιστα ο ιδιοκτήτης της πίστας, είναι εκείνος που κατασκεύασε πέρυσι την πιο καινούργια πίστα στην Ευρώπη που βρίσκεται στην Σεβίλλη και το MOTO δοκίμασε εκεί τη νέα Ducati Panigale V2 S. Δεν χρειάζεται καν να αναφέρουμε και στις πίστες Portimao, Βαρκελώνης κ.λπ. που είναι μερικές ώρες πιο μακριά και δίνουν στον αναβάτη πολλές επιλογές για την προπόνησή του.

Οι πίστες αυτές δημιουργούνται από ιδιωτικές επιχειρήσεις και είναι κερδοφόρες, αφού υποστηρίζονται από ιδιώτες που συμμετέχουν μαζικά σε track days αλλά και από εταιρείες που νοικιάζουν τις πίστες είτε για δοκιμές, είτε για παρουσιάσεις.

Σίγουρα σας γεννιέται το ερώτημα, “γιατί αυτό δεν γίνεται και στην Ελλάδα”, με την απάντηση να βρίσκεται σε εμάς τους μοτοσυκλετιστές. Στη χώρα μας ένα μεγάλο ποσοστό έχει στην κατοχή του μία μοτοσυκλέτα, όμως ελάχιστοι είναι εκείνοι που θα δαπανήσουν χρόνο και χρήματα, ώστε να πάνε σε μία σχολή οδήγησης και να μάθουν να οδηγούν σωστά, θα έχουν (και θα φορούν) όλον τον μοτοσυκλετιστικό εξοπλισμό τους και θα μπουν σε μία από τις δύο πίστες που έχουμε (Μέγαρα και Σέρρες) για να εξερευνήσουν και να εξελίξουν τα οδηγικά τους όρια. Δηλαδή ενώ έχουμε μοτοσυκλετιστές, μας λείπει η μοτοσυκλετιστική κουλτούρα.

Οι άνθρωποι που έχουν τα χρήματα να κάνουν μία επένδυση σε πίστα στη χώρα μας, βλέποντας πως μόλις 150 άτομα συμμετέχουν στα trackdays που γίνονται περίπου μία φορά τον μήνα – με το μεγαλύτερο ποσοστό να είναι οι ίδιοι – πολύ δύσκολα θα ρισκάρουν τα εκατομμύριά τους για ένα σχέδιο που μάλλον θα αποτύχει. Την ίδια στιγμή και οι αναβάτες (μιλάμε για Αθήνα που μένει το μεγαλύτερο ποσοστό) δεν έχουν άλλη επιλογή από τα Μέγαρα – όχι και ό,τι καλύτερο για μεγάλες μοτοσυκλέτες υψηλής απόδοσης – ενώ η πίστα των Σερρών είναι αρκετά μακριά και έτσι έχουμε έναν φαύλο κύκλο που δεν τελειώνει ποτέ.

Για να γίνει μια τέτοια επένδυση στην Ελλάδα θα πρέπει να στηριχτεί με πελατολόγιο από το εξωτερικό, δηλαδή να προωθηθεί για διεθνείς αγώνες, track days ξένων διοργανωτών, παρουσιάσεις νέων μοντέλων και άλλες τέτοιες εκδηλώσεις που έχουν πολλά να ωφεληθούν από το κλίμα της χώρας μας - δεν είναι καθόλου τυχαίο που οι περισσότερες αποστολές για νέα μοντέλα που πηγαίνουμε είναι στην Ισπανία και στην Ιταλία.