Steve Harris - Απεβίωσε η κινητήριος δύναμη της Harris Performance

Τα ονομαστά πλαίσια της εταιρείας έφτασαν μέχρι και στο MotoGP
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

23/6/2022
Στις 15 Ιουνίου του 2022 πέθανε ο Steve Harris, ονομαστός Βρετανός οραματιστής μηχανικός και σχεδιαστής πλαισίων της εταιρείας Harris Performance. Μαζί με τον αδερφό του, έγιναν γνωστοί τόσο μέσα από τις διακρίσεις των πλαισίων τους στους αγώνες, όσο και από την διάθεση aftermarket πλαισίων για μοτοσυκλετών παραγωγής.
 
Ο Steve Harris ήταν παθιασμένος μοτοσυκλετιστής ενώ τα τελευταία χρόνια υπέφερε από τη νόσο του Πάρκινσον. Ήταν αυτοδίδακτος μηχανολόγος-μηχανικός, ενώ τα πλαίσια του εξόπλισαν τις μοτοσυκλέτες θρυλικών αναβατών όπως ο Barry Sheene, ο John McGuinness, ο Shane “Shakey” Byrne, κ.α.
 
Ο αδερφός του, Lester Harris αναφέρει για τον Steve μεταξύ άλλων: “ήταν ο εμπνευστής, η κινητήριος δύναμη πίσω από την εταιρεία. Ήταν εξαιρετικά κοινωνικός, έβλεπε τη μεγάλη εικόνα και πίστευε πως μπορούσε να καταφέρει τα πάντα. Στην αρχή της καριέρας μας (βλ. δεκαετία του 1970), η τεχνολογία ήταν στοιχειώδης. Πολλοί κινητήρες ήταν καλοί, όμως ο σχεδιασμός των πλαισίων υστερούσε.”
Η βρετανική Harris Performance Products Limited, πιο γνωστή ως Harris Performance, ιδρύθηκε to 1972 από τους αδερφούς Steve και Lester Harris, και από τον Stephen Bayford. Η εταιρεία έγινε διάσημη κυρίως για τα πλαίσια της, πλαίσια που την οδήγησαν ακόμα και στους αγώνες MotoGP, για να εξαγοραστεί τελικά από την Royal Enfield.
Η βάση της εταιρείας βρίσκεται στο Hertford, όπου σχεδιάζονται, εξελίσσονται και κατασκευάζονται τα ονομαστά πλαίσια, μαζί με ψαλίδια, τιμονόπλακες, μαρσπιέ, βίδες τιτανίου, paddock stands, κ.α.
 
Η Harris Performance εξέλισσε πάντα τα προϊόντα και τις τεχνικές της μέσα από τους αγώνες, ενώ κατόπιν παρείχε aftermarket πλαίσια για πολλές μοτοσυκλέτες, συμπεριλαμβανομένης και της γνωστής σειράς κιτ πλαισίου Magnum.
Πέρα από τα παραπάνω, η Harris κατασκεύασε περισσότερες από 3.000 μοτοσυκλέτες, από μοναδικές σπέσιαλ κατασκευές, μέχρι τη διάσημη σειρά Magnum.
 
Στην πίστα, η Harris έχει συμμετάσχει σε αγώνες GP, WorldSBK, Endurance, στο Isle of Man TT, και σε πολλούς αγώνες Road Racing.
Το 1991, η Harris έγινε μόλις η μία από δύο εταιρείας που η Yamaha έδωσε την άδεια να αγοράσουν εργοστασιακούς κινητήρες YZR500 για να συμμετάσχουν στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στην κατηγορία ιδιωτών.
 
Εκεί η Harris ανταγωνίστηκε τα μεγάλα εργοστάσια στην κατηγορία των δίχρονων 500, με τη μεγαλύτερη ιδιωτική ομάδα του 1995, με 3 αναβάτες στις τάξεις της, συμπεριλαμβανομένου και του πρώην συντάκτη του περιοδικού Fast Bikes, Sean Emmett.
 
Την ίδια χρονιά, η Harris προσκλήθηκε να δημιουργήσει, οργανώσει και διαχειριστεί την επίσημη ομάδα WSBK της Suzuki, και να εξελίξει και τρέξει το GSX-R750 WT.
 
Επιπρόσθετα, η Suzuki ανέθεσε στη Harris να διανείμει το αγωνιστικό κιτ GSX-R750 στους πελάτες της εταιρείας.
Η εξέλιξη του GSX-R750 ολοκληρώθηκε στις σεζόν 96-98, ενώ το 1999 η Harris αναμίχθηκε στην προσπάθεια της Kawasaki στο BSB, και το 2000 ήταν διαχειρίστρια της ομάδας της Honda στο Βρετανικό Πρωτάθλημα Superbikes, εξελίσσοντας το VTR1000 SP-1.
 
Το 2001, η Harris συνεργάστηκε με την Sauber Petronas Engineering AG, εξελίσσοντας ένα πλαίσιο για μια τετράχρονη μοτοσυκλέτα GP.
Το 2002 η WCM ανέθεσε στη Harris να σχεδιάσει και κατασκευάσει μια MotoGP μοτοσυκλέτα, που θα φορούσε βελτιωμένο κινητήρα της Yamaha. Η συγκεκριμένη μοτοσυκλέτα αγωνίστηκε στο Πρωτάθλημα MotoGP του 2003, ως ο πρόδρομος της τετράχρονης εποχής της κατηγορίας.
 
Παράλληλα, η Harris αναμίχθηκε και με την ομάδα της Yamaha στους αγώνες Supermoto στη Βρετανία.
 
Σημειώστε πως η Harris ήταν ο επίσημος αντιπρόσωπος της Ohlins στη Βρετανία για σχεδόν 25 χρόνια, μέχρι που η σουηδική εταιρεία ίδρυσε την Ohlins UK.
Στα επόμενα 10 χρόνια, η Harris συνέχισε να εξελίσσει πλαίσια για αγώνες, με πιο γνωστά αυτά της Moto2 κατηγορίας, αλλά και των GP125, για την πρώτη κινέζικη εργοστασιακή ομάδα της κατηγορίας.
 
Για περίπου 15 χρόνια, η Harris συνεργαζόταν με την ινδική Eicher Motors Ltd, την μητρική εταιρεία της Royal Enfield, ενώ από το 2008 και μετέπειτα, η Harris αναμείχθηκε ακόμα περισσότερο με τη σχεδίαση των πλαισίων της RE, μαζί με τον Designer Mark Wells για μοτοσυκλέτες όπως την Cοntintental GT.
Η επιτυχία της παραπάνω συνεργασίας οδήγησε στην εξαγορά της Harris από την Eicher Motors Ltd, τον Ιούνιο του 2015.
 
Σεβόμενη τον τρόπο εργασίας της και την ιστορία της, η Royal Enfield δεν απορρόφησε την Harris, με την τελευταία να συνεχίζει να λειτουργεί στα ίδια κτήρια και με τον ίδιο τρόπο όπως και πριν, υπό την ονομασία Harris Performance (a unit of Eicher Motors Ltd).
Παράλληλα, ενώ η προτεραιότητα της Harris είναι πλέον η εξέλιξη των νέων μοτοσυκλετών της RE, η εταιρεία συνεχίζει να εξελίσσει και να διαθέτει στην αγορά νέα προϊόντα και για άλλες μάρκες μοτοσυκλετών.

Σε κακή κατάσταση τα οικονομικά του VW Group – Αυξάνουν οι πιθανότητες πώλησης της Ducati

Η καλή τιμή που πιάνει στην αγορά η ιταλική εταιρεία ίσως κριθεί σημαντικότερη από τη σταθερή της κερδοφορία
ducati
Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

11/8/2026

Ο Όμιλος Volkswagen (VW Group) κολυμπά σε θολά νερά αυτόν τον καιρό, καθώς οι πληροφορίες που βγαίνουν από τον γερμανικό Τύπο ακούγονται ιδιαίτερα ανησυχητικές. Η αλληλουχία που ξεδιπλώθηκε με αφετηρία το σκάνδαλο Dieselgate και συνέχισε με τις τεράστιες επενδύσεις στην Ηλεκτροκίνηση, ιδιαίτερα την περίοδο 2017-2019 και πριν η άφιξη του Covid ανατρέψει την κατάσταση, έχουν φέρει σε οικονομικές δυσκολίες τον Όμιλο, ενώ η σαρωτική είσοδος των Κινέζων κατασκευαστών στις δυτικές αγορές τρίτωσε το κακό για τους Γερμανούς.

Τώρα η εικόνα έχει επιδεινωθεί, καθώς η Porsche Automobilholding SE έχει μπει για τα καλά στα κόκκινα με απώλειες 2,2 δισεκατομμυρίων ευρώ μόνο στο πρώτο εξάμηνο του 2026. Το πρόβλημα ακουμπά ολόκληρο τον Όμιλο VW, καθώς η Porsche αντιστοιχεί σε κάτι παραπάνω από τους μισούς ψήφους στο διοικητικό συμβούλιο του Ομίλου, συνεπώς οι εξελίξεις σε αυτό το κομμάτι έχουν αμεσότερες και βαρύτερες συνέπειες στη λήψη αποφάσεων.

Παρότι λοιπόν η περσινή χρονιά έκλεισε με κέρδη 6,9 δισεκατομμυρίων ευρώ συνολικά για το VW Group, ήδη έχει αφαιρέσει περίπου 3 δις από τη φετινή πρόβλεψη και βλέπει ακόμη μεγαλύτερες απώλειες από την κερδοφορία του χάρη σε μια σειρά προβλημάτων όπως οι αμερικανικοί δασμοί και η κακή εικόνα της παγκόσμιας αγοράς  υπό τη σκιά πολέμων και της αβεβαιότητας που προκαλούν στον ενεργειακό τομέα.

Όταν ξαναγράφαμε για την ιστορία αυτή στα τέλη Ιουνίου 2026, η VW εξέταζε την απόλυση 100.000 εργαζομένων σε όλον τον κόσμο – περίπου το ένα έκτο του παγκόσμιου δυναμικού του – και το κλείσιμο τεσσάρων εργοστασίων στη Γερμανία.

Πλέον η εικόνα έχει διαμορφωθεί ως εξής: τα τέσσερα γερμανικά εργοστάσια ακόμη μετρούν αντίστροφα για το λουκέτο χωρίς εμφανές παράθυρο αισιοδοξίας, ενώ ήδη η VW έχει κλείσει ή πουλήσει τρία εργοστάσιά της στην Κίνα. Παράλληλα, μιλά πια ανοικτά για 50.000 απολύσεις στη Γερμανία μόνο!

Κάπως έτσι ξαναφτάνουμε στη Ducati, η οποία φερόταν και παλιότερα έτοιμη για πούλημα, ωστόσο η VW αποφάσισε να μην χάσει ένα από τα πιο πετυχημένα ενεργητικά του Ομίλου. Στο μεταξύ όμως έχει ήδη πουλήσει την κατασκευάστρια μεγάλων ντιζελομηχανών Everllence, καθώς και τη Bugatti, εισπράττοντας κάμποσα απαραίτητα δισεκατομμύρια.

Η Lamborghini είναι επίσης εταιρεία που ακούγεται πως ίσως πουληθεί, μόνο που αυτή έχει ένα σημαντικό προσόν: συνέβαλλε στο άθροισμα κερδών του Ομίλου κατά 768 εκατομμύρια ευρώ πέρυσι, γεγονός που την κάνει αρκετά πολύτιμη για να βγαίνουν όμορφα τα νούμερα για τους μετόχους.

Η Ducati από την άλλη, όσο κι αν βρίσκεται στη μάλλον καλύτερη περίοδο της εκατονταετούς ιστορίας της με απανωτά ρεκόρ πωλήσεων και πρωταγωνιστική θέση στο κορυφαίο επίπεδο αγώνων, ως κατασκευάστρια δικύκλων μοιραία εμφανίζει πολύ μικρότερη κερδοφορία σε απόλυτα νούμερα. Τα 52 εκατομμύρια ευρώ που προσέφερε στα κέρδη του Ομίλου VW πέρυσι μοιάζουν με σταγόνα στον ωκεανό σε μια συζήτηση που γίνεται σε τάξη μεγέθους δισεκατομμυρίων.

Και εδώ ακριβώς είναι που η πώληση της Ducati αρχίζει να φαντάζει ολοένα και πιο ελκυστική για το διοικητικό συμβούλιο του VW Group. Όντας στην αφρό του κύματος τώρα η Ducati μπορεί να φέρει δισεκατομμύρια, την ώρα που η διατήρησή της στο εταιρικό σχήμα προσφέρει άφθονη δόξα και προβολή, αλλά σχεδόν τίποτα σε χρήμα. Και η VW αυτή τη στιγμή δεν καίγεται για αγωνιστικές δάφνες, μετρητό χρειάζεται.

Είναι ακριβώς αυτό που γράφαμε προ μερικών εβδομάδων, αλλιώς πουλάς όταν θες να αναδιοργανωθείς υγιώς προς το καλύτερο κι αλλιώς όταν οι πιστωτές σου βαρούν πόρτες και παράθυρα.

Διά του λόγου το αληθές, μόλις πρόσφατα έγινε γνωστό το ενδιαφέρον της ιταλικής εταιρείας Patritalia για εξαγορά της Ducati από τον Όμιλο VW και τώρα μαθαίνουμε το προτεινόμενο αντίτιμο. Η Patritalia έχει προτείνει στη VW 2,5 δισεκατομμύρια ευρώ για τη Ducati, τιμή υπερτριπλάσια από τα περίπου 800 εκατομμύρια που είχε κοστίσει στη VW η αρχική αγορά της Ducati το 2012.

Ίσως λοιπόν γι’ αυτό, όταν αμερικανικό μέσο απευθύνθηκε πρόσφατα στον Όμιλο VW ρωτώντας αν σκέφτεται όντως να πουλήσει τη Ducati, το γραφείο Τύπου άφησε όλα τα ενδεχόμενα ανοικτά με γενικόλογες απαντήσεις του τύπου, “αναθεωρούμε τακτικά τη δομή του Ομίλου” και “θέλουμε να επικεντρωθούμε στην κεντρική μας δουλειά στον χώρο των αυτοκινήτων”.

Ακόμη κι αν δεν το σκέφτονταν καν πριν έναν μήνα, τώρα φαίνεται πως το βλέπουν πολύ πιο ζεστά το θέμα εκεί στο Wolfsburg.