Στο κόκκινο τα βενζινάδικα στη Βουλγαρία – Κλείνουν τα παραμεθόρια οι Έλληνες!

Πάνω από 0,50 Ευρώ το λίτρο η διαφορά!
Στο κόκκινο τα βενζινάδικα στη Βουλγαρία – Κλείνουν τα παραμεθόρια οι Έλληνες!
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

5/9/2025

Από την πρώτη στιγμή που μπήκε το 2025, από την Πρωτοχρονιά του νέου έτους που σταμάτησαν οι συνοριακοί έλεγχοι μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας, αυξήθηκε και η κίνηση στα πρώτα βενζινάδικα που συναντά κανείς μπαίνοντας στην γειτονική χώρα.

Πάντα περνούσαν οι Έλληνες τα σύνορα για φθηνότερη βενζίνη και αγορές και όπως ήταν αναμενόμενο μόλις η διαδικασία αλλαγής συνόρων έγινε πολύ πιο απλή διαδικασία, αυξήθηκε και η κίνηση.

Κι ενώ όλα αυτά ήταν αναμενόμενα, κανείς από την Πολιτεία δεν πήρε μέτρα για τους βενζινοπώλες στην παραμεθόριο και έτσι 8 μήνες μετά αρχίζουν να φαίνονται και τα πρώτα λουκέτα. Σε λίγο η επιλογή να διασχίσεις τα σύνορα για ανεφοδιασμό θα είναι και η μόνη επιλογή που θα υπάρχει για τους κατοίκους περιοχών του Έβρου, Ροδόπης, Ξάνθης, Δράμας και Σερρών, που συνορεύουν με την Βουλγαρία.

Στην Ελλάδα βρισκόμαστε στην κορυφή της Ευρώπης σε κόστος καυσίμου με σχεδόν 70% καπέλο που προκύπτει από την υψηλότατη φορολογία σε ΦΠΑ και Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης. Στην Βουλγαρία ο ΕΦΚ είναι λιγότερο από το μισό της Ελλάδας με το ΦΠΑ τους να ανέρχεται στο 20% κι έτσι η μέση τιμή ανά λίτρο με στοιχεία 2ας Σεπτεμβρίου δεν ξεπερνά το 1,220 Ευρώ.

Αντίστοιχα η φθηνότερη τιμή ανά λίτρο στην ελληνική παραμεθόριο επικράτεια είναι 1,670 Ευρώ αυτή την περίοδο όταν στην Αττική η χαμηλότερη ήταν 1,515 Ευρώ.

Αυτό δείχνει την μεγάλη διαφορά τιμών με τα σύνορα της χώρας και έπειτα με την γειτονική Βουλγαρία όπου η βενζίνη σταθερά κοστίζει 30% φθηνότερα και πολλές φορές υπερβαίνει το 0,50 Ευρώ το λίτρο.

Η αρχική πρόταση των βενζινοπωλών να μειωθεί ο ΕΦΚ στους νομούς που συνορεύουν με την Βουλγαρία όχι μόνο βρήκε άρνηση, αλλά ακόμη περισσότερο έπεσε στο κενό και δεν εξετάστηκε ποτέ ως ενδεχόμενο. Κανονικά θα έπρεπε να υπήρχε πρόβλεψη πριν ανοίξουν τα σύνορα, τώρα είμαστε 8 μήνες μετά και συζητάμε για το αν θα υπάρξουν μέτρα.

Ο κάτοικος της περιοχής έχει το πρόσθετο κίνητρο να περάσει τα σύνορα από την αρχή του έτους, ενώ είχε ήδη το κίνητρο για να κάνει τα έξτρα χιλιόμετρα. Τώρα λοιπόν που έχει διπλό το τυράκι, θα μπει στην διαδικασία και δεν θα σταματήσει μόνο στον ανεφοδιασμό, θα πραγματοποιήσει και άλλες αγορές επωφελούμενος από την διαφορά τιμών, επηρεάζοντας έτσι ακόμη μεγαλύτερο κομμάτι της τοπικής κοινωνίας. Η διαφορά τιμών είναι τόση, που συμφέρει ακόμη και με μοτοσυκλέτα να κάνει κάποιος τα πρόσθετα χιλιόμετρα όταν μένει κοντά στα σύνορα και όχι μόνο για τα ΙΧ αυτοκίνητα από μεγαλύτερα χωριά που βρίσκονται πιο μέσα στη χώρα μας.

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.