Suter MMX 500 στην πίστα των Μεγάρων!

Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

4/11/2016

Χάρη στην Wolf Racing και την Motul, ο αέρας στην πίστα των Μεγάρων γέμισε με την χαρακτηριστική γλυκιά μυρωδιά του αγωνιστικού διχρονόλαδου και τον οξύ ήχο του χειροποίητου V4 της μοτοσυκλέτας του Suter. Είναι από εκείνες τις στιγμές που μένουν χαραγμένες για πάντα στη μνήμη σου και τις γράφεις με κεφαλαία γράμματα στο ημερολόγιο της ζωής σου. Η σπανιότητα της μοτοσυκλέτας αρκεί από μόνη της για να την συμπεριλάβεις στα high-light της δημοσιογραφικής σου καριέρας, όταν όμως αυτή η εμπειρία συνοδεύεται από την οδήγησή της, υπό την παρουσία του ίδιου του δημιουργού της, τα πράγματα παίρνουν πολύ μεγαλύτερες διαστάσεις. Ο Ελβετός κύριος με το όνομα Eskil Suter πιθανότατα να μην λέει τίποτα στους περισσότερους μοτοσυκλετιστές που δεν γνωρίζουν το παρασκήνιο των GP. Όμως για εκείνους που δεν διαβάζουν μόνο τα αποτελέσματα των αγώνων, γνωρίζουν ότι ο συγκεκριμένος κύριος έχει μια εταιρία κατασκευής εξαρτημάτων για μοτοσυκλέτες, η οποία προμηθεύει και κυρίως συνεργάζεται με την αφρόκρεμα των αγωνιστικών ομάδων στα GP από την εποχή που ήταν δίχρονα και συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Πιο γνωστοί είναι οι συμπλέκτες της, όμως η Suter κατασκευάζει κάθε είδους πρωτότυπο εξάρτημα. Αυτό σημαίνει ότι συμμετέχει ενεργά στην διαδικασία εξέλιξης των αγωνιστικών μοτοσυκλετών και η εμπειρία που έχει αποκτήσει όλα αυτά τα χρόνια είναι ένα τεράστιο θησαυροφυλάκιο γνώσεων. Πέρα όμως από την τεχνογνωσία, ο Suter είναι ένας άνθρωπος γεμάτος πάθος για τις μοτοσυκλέτες και ειδικά για τα δίχρονα V4 τέρατα των GP 500. Με κινητήρια δύναμη αυτό το πάθος και με τις γνώσεις που έχει γύρο από την κατασκευή μοτοσυκλετών για τα GP, ο Suter προσπάθησε να γυρίσει αντίστροφα τους δείκτες του ρολογιού και να φέρει πίσω τον ήχο και την μυρωδιά εκείνων των αγωνιστικών μοτοσυκλετών που στα μάτια όλων μας, μόνο ημίθεοι μπορούσαν να οδηγήσουν. Η MMX 500 δεν είναι ακριβώς μοτοσυκλέτα. Στην πραγματικότητα είναι ένα ερωτικό γράμμα αφιερωμένο σε μια εποχή που δεν θα επαναληφθεί ποτέ ξανά.

Φυσικά και την οδηγήσαμε. Φυσικά και μιλήσαμε με τον ίδιο τον Suter για ώρες, αναλύοντας βίδα-βίδα την μοτοσυκλέτα. Για την ακρίβεια έχει 1045 εξαρτήματα (κομματάκια, βίδες κ.τ.λ.) και μάλιστα κερδίσαμε συλλεκτικό μπλουζάκι επειδή το μαντέψαμε πριν μας το πει. Όμως για όλα αυτά θέλουμε χρόνο και ηρεμία για να βρούμε τις σωστές λέξεις και να τις βάλουμε  στην σωστή σειρά. Είναι δουλειά που μόνο το χαρτί, το έντυπο περιοδικό, μπορεί να προσφέρει στο δημοσιογράφο. Σε ένα από τα επόμενα ΜΟΤΟ που θα κρέμονται στο περίπτερο θα βρείτε μέσα όλα όσα μάθαμε εκείνη την Δευτέρα στα Μέγαρα, όλα όσα ψάξαμε και βρήκαμε για τον Eskil, την εταιρεία και τις αγωνιστικές μοτοσυκλέτες του και φυσικά που θα μας οδηγήσουν όλα αυτά στο μέλλον. Γιατί στο περιοδικό και όχι εδώ; Γιατί εδώ στο internet η ταχύτητα και ο όγκος της πληροφορίας σκοτώνουν τις ειδικές γνώσεις και την εις βάθος ανάλυση. Όμως από την άλλη μεριά, η ταχύτητα του internet και η εύκολη πρόσβαση από τον καθένα έχει το χάρισμα και την ζωντάνια της αμεσότητας. Εδώ είναι το σωστό μέρος για να εκφράσουμε την ένταση των συναισθημάτων που μας γέμισε αυτή η μοτοσυκλέτα.

 Έχουν περάσει πάνω από 16 ολόκληρα χρόνια από την τελευταία φορά που οδηγήσαμε μια τέτοια αγωνιστική δίχρονη μοτοσυκλέτα μέσα στην πίστα. Οι μνήμες από το παρελθόν είναι θολές, αλλά το σοκ από το παρόν είναι τεράστιο. Η μοτοσυκλέτα του Suter δεν είναι απλώς ένα δίχρονο, μανιασμένο θηρίο που θα σου ασπρίσει τα μαλλιά. Δηλαδή είναι… αλλά μαζί με αυτό είναι και κάτι περισσότερο. Σίγουρα μπορούμε να ευχαριστήσουμε με όλη μας την καρδιά την Wolf racing και την Motul που μας έδωσαν την μοναδική ευκαιρία να είμαστε από τους ελάχιστους δημοσιογράφους στον κόσμο που οδηγήσαμε την MMX 500. Όμως πολύ περισσότερο θέλουμε να ευχαριστήσουμε τον ίδιο τον Suter που μας έδωσε την ευκαιρία να νοιώσουμε πόσο μεγάλο ρόλο παίζει το βάρος και το μέγεθος ενός κινητήρα στην κατασκευή και συνολική συμπεριφορά μιας μοτοσυκλέτας. Ήταν ένα από τα σημαντικότερα μαθήματα που πήραμε ως δοκιμαστές/δημοσιογράφοι μοτοσυκλετών. Όσο κι αν γνωρίζεις την θεωρία, η πράξη και τα βιώματα κάνουν τεράστια διαφορά. Όλοι ξέρουμε και όλοι μπορούμε να καταλάβουμε ότι όσο ελαφρύτερη είναι μια μοτοσυκλέτα, τόσο το καλύτερο και όσο μεγαλύτερη ιπποδύναμη έχει… πάλι τόσο το καλύτερο. Όμως μόνο όταν οδηγήσεις την MMX 500 μπορείς να λες ότι ξέρεις ακριβώς γιατί πράγμα μιλάς. Γι΄αυτό και είναι πολύ εύκολο να γράφεις εδώ χωρίς δεύτερη σκέψη, ότι αυτή η μοτοσυκλέτα έχει τεράστια διαφορά από οτιδήποτε άλλο έχεις οδηγήσει, όμως είναι πολύ δύσκολο και θέλει χρόνο να πεις το γιατί. Μέχρι να τα βάλουμε όλα στην σωστή σειρά πάνω στο χαρτί, πάρτε μια πρώτη γεύση από ό,τι ζήσαμε εκείνη την Δευτέρα στα Μέγαρα…             

 

Πρόωρο Χριστουγεννιάτικο δώρο από την Wolf Racing και την Motul, πώς να μην κάνεις σαν μικρό παιδί!

-----------

Ο Eskil ήταν έτοιμος να απαντήσει στο βομβαρδισμό ερωτήσεων του MOTO με πλήρη ειλικρίνεια 

-----------

Πρώτος μετά τον ίδιο τον Eskil, οδήγησε την mmx500 ο Γιώργος Παρασκευάς - ο άνθρωπος που έκανε πραγματικότητα το όνειρο των υπολοίπων φέρνοντας την μοτοσυκλέτα στην Ελλάδα

-----------

 

Για τις ανάγκες της τεχνικής ανάλυσης –όπως μόνο το MOTO μπορεί- ξεντύσαμε και την ΜΜΧ500! 

-----------

high-light δημοσιογραφικής καριέρας...

Παγκόσμιο ρεκόρ γύρου του κόσμου με μοτοσυκλέτα: Σιωπηρά ακύρωσε προσπάθεια 19 ημερών με Triumph ο Sam Sunderland! - Η Ducati απάντησε με 16 μέρες!

Οι Ryan Kluftinger και Connor Bondlow έκαναν τον γύρο του κόσμου σε 16 ημέρες και 23 ώρες
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

17/12/2025

Ο Βρετανός αναβάτης Sam Sunderland είχε ανακοινώσει πως θα επιχειρούσε να σπάσει το ρεκόρ ταχύτερου γύρου του κόσμου με μοτοσυκλέτα, καθώς σχεδιάζει να διασχίσει 15 χώρες και πέντε ηπείρους σε 19 ημέρες, καταρρίπτοντας το προηγούμενο ρεκόρ.

Το ρεκόρ κατείχε το ζεύγος Kevin και Julia Sanders από το 2002, αφού διέσχισαν 31.319 χιλιόμετρα σε 19 ημέρες, 8 ώρες και 25 λεπτά, πάνω στη σέλα μίας BMW 1200 GS.
Ο γνωστός ταξιδευτής Sanders με τον οποίο έχει μιλήσει το MOTO πολλές φορές, είναι επίσης προσωπικός φίλος με τον Κωνσταντίνο Μητσάκη και έχει βρεθεί στην Ελλάδα αρκετές φορές, αποτελώντας σύμβουλο για το ταξίδι αυτό του Sam Sunderland, που με κάθε επισημότητα είχε δημοσιευθεί μήνες πριν την αναχώρησή του, την οποία όμως και τελικά ακύρωσε!

Ryan

Ο Βρετανός αναβάτης είχε ανακοινώσει πως το ταξίδι του θα ξεκινούσε τον Σεπτέμβριο, όμως αρχές του μήνα ο ίδιος είπε στα κοινωνικά δίκτυα πως η προσπάθεια αυτή θα καθυστερούσε για λίγο, προκειμένου εκείνος και η ομάδα του να προετοιμαστούν καλύτερα και να είναι σίγουροι πως θα σπάσουν το ρεκόρ. Βέβαια, δεν μας είπε πόσο θα καθυστερήσει, αφού μέχρι και σήμερα δεν έχουμε κανένα νέο για το επιχείρημα αυτό.

Rally

Το ρεκόρ των 19 ωρών που θα επιχειρούσε ο Sunderland προσμετρά μόνο τον καθαρό χρόνο ταξιδιού και όχι τις πτήσεις που χρειάζεται να πάρει για να διασχίσει τους ωκεανούς.

Τα ρεκόρ είναι για να σπάνε λένε και αυτό έγινε στην περίπτωση του Sunderland, καθώς μέχρι εκείνος να το αποφασίσει, δύο άλλοι αναβάτες κατάφεραν και έσπασαν το ρεκόρ αυτό, κάνοντας το γύρο του κόσμου σε 16 ημέρες και 23 ώρες. Πρόκειται για τους Ryan Kluftinger (youtuber) και Connor Bondlow, ενώ είχαν μαζί τους και τον σκηνοθέτη Edwin El Bainou που κατέγραφε το εγχείρημα.

Rally

Σε αυτό το διάστημα, οι τρεις τους ταξίδεψαν από το Anchorage στο Μαϊάμι, από τη Λισαβόνα στην Κωνσταντινούπολη, από τη Βομβάη στην Καλκούτα, από τη Μπανγκόκ στη Σιγκαπούρη και από το Perth στο Σίδνεϊ. Ο χρόνος τους περιλαμβάνει όλες τις πτήσεις, τις καθυστερήσεις στα σύνορα και τον ύπνο. Το ρολόι ξεκίνησε όταν έφυγαν από το Βανκούβερ και δεν σταμάτησε μέχρι να ολοκληρώσουν το ταξίδι τους.

Να αναφέρουμε πως οι αναβάτες ταξίδευαν και οι δύο με Ducati Multistrada V4 Rally, ενώ θα βγει και ντοκιμαντέρ με την κατάρριψη του ρεκόρ, με το όνομα “Yalla Habibi”.

Ενδιαφέρον θα έχει επίσης να δούμε την διαδρομή που ακολουθήθηκε, καθότι η πρώτη εικόνα που δίνουν είναι πως δεν περιόρισαν την αεροπορική μεταφορά μόνο εκεί που υπήρχε θάλασσα, μόνο στο απολύτως αναγκαίο, αλλά αντιθέτως άφησαν το Ιράν και τα "Σταν" χωρίς να τα διασχίσουν και αντί της Κίνας, αντί για την άκρη του Ειρηνικού, προτίμησαν την θαλπωρή της Σιγκαπούρης και έπειτα την ασφαλή αγκαλιά της Αυστραλίας. Το τελευταίο είναι μικρό "παράπτωμα", το πρώτο κομμάτι όμως, αν πράγματι το άφησαν και δεν οδήγησαν αλλά πέταξαν από πάνω, βάζει σε αμφισβήτηση τον ισχυρισμό τους για ρεκόρ οδήγησης μοτοσυκλέτας γύρω από τον κόσμο...