Δίπλα στο αντίπαλο δέος Honda XR 650L, ακόμη ένα μοντέλο που γνωρίσαμε και αγαπήσαμε στην Ελλάδα βλέπουμε ότι συνεχίζει την ιστορική του πορεία στην άλλη μεριά του Aτλαντικού ωκεανού, εκεί που ο χρόνος δείχνει να έχει σταματήσει, και η έλλειψη επιβολής νέων προδιαγραφών ρύπων και θορύβων επιτρέπει στους κατασκευαστές να πωλούν καινούργια, μοντέλα που μετρούν σχεδόν 3 δεκαετίες, χωρίς καμία αλλαγή από την πρώτη τους έκδοση.

Βλέπουμε εμείς εδώ στην Ευρώπη κάθε λίγο και λιγάκι να έρχονται νέες προδιαγραφές, αυστηρότερες από τις προηγούμενες, με τις μοτοσυκλέτες να γίνονται όλο και πιο περίπλοκες, στην προσπάθειά τους να εκμεταλλευτούν την τεχνολογία, για να μην χάσουν σε απόδοση. Παράλληλα, με το κάθε φρεσκάρισμα οι μοτοσυκλέτες εξελίσσονται παντού, γεμίζοντας τεχνολογία και gadget που τις έχουν κάνει να θυμίζουν διαστημόπλοια σε σχέση με το παρελθόν. Η αυστηρότητα στις προδιαγραφές και ο δρόμος της συνεχούς εξέλιξης που χαράζει η Ευρώπη, δεν εμποδίζει όμως τους κατασκευαστές να κρατάνε μοντέλα που οι αυστηροί κανονισμοί έχουν “φάει” στην Ε.Ε., σε χώρες όπως οι Η.Π.Α., οι οποίες μάλλον φαίνεται δεν έχουν τις ίδιες περιβαλλοντικές ανησυχίες με μας. Πρόσφατα γράφαμε για το XR 650L της Honda, το οποίο είχαμε γνωρίσει κυρίως ως μεταχειρισμένο παραεισαγωγής από τις Η.Π.Α., σε μία εποχή που δεν είχαν εμφανιστεί ακόμα οι Euro προδιαγραφές.

Δίπλα στη Honda, στις Η.Π.Α. "παίζει μπάλα" και η Suzuki, απαντώντας με το δικό της DR650S, που έχουμε γνωρίσει και στην Ελλάδα. Η πρώτη φορά που ήρθαμε ως MOTO σε επαφή μαζί του ήταν στις αρχές του 1996, λίγο καιρό μετά την εμφάνισή του ως μοντέλο εκείνης της χρονιάς. Ο χειμώνας μας έδωσε τότε την ευκαιρία να δοκιμάσουμε μέχρι και στα… χιόνια, το πώς συμπεριφέρεται ο απόγονος των DR 650 RSE και DR 650 R, από τα οποία ήταν πιο μαζεμένο σε διαστάσεις και ελαφρύτερο, με στόχο την εκτός δρόμου χρήση. Έφερε έτσι, έναν νέο αέρα, αφήνοντας πίσω του τα θηριώδη ρεζερβουάρ και τον πλούσιο εξοπλισμό, που είχε σαν αποτέλεσμα να βαρύνουν αρκετά τα dual-sport, αλλάζοντας τον χαρακτήρα τους.

Όπως βλέπουμε, 28 χρόνια μετά, σχεδόν τίποτα δεν έχει αλλάξει στο αειθαλές dual-sport που πωλείται και το 2024 καινούργιο στις Η.Π.Α. Δεν χρειάζεται άλλωστε, μιας και δεν απευθύνεται σε όσους αναζητούν το πιο σύγχρονο, αλλά σε αυτούς που θέλουν κάτι απλό, που θα κάνει την δουλειά του απροβλημάτιστα. Και όταν αυτό δεν συμβεί, τότε να μπορούν να βάλουν μόνοι τους χέρι και να το φτιάξουν, ακόμα και στην άκρη του δρόμου. Ταυτόχρονα, από τη στιγμή που δεν υπάρχει κάποια υποχρέωση από περιορισμούς, ποιος κατασκευαστής θα πειράξει μία ήδη γνωστή και επιτυχημένη συνταγή που έχει ακόμα και σήμερα φανατικό κοινό;

Ο τετράχρονος, μονοκύλινδρος κινητήρας των 644 κυβικών με 1 επικεφαλής εκκεντροφόρο, μένει πιστός στην αερόψυξη και τις διαστάσεις του, με την διάμετρο επί διαδρομή του εμβόλου να είναι στα 100 x 82 χιλιοστά, όπως τότε. Το ίδιο συμβαίνει και με τη σχέση συμπίεσης, στα 9,5:1, αλλά και στην τροφοδοσία όπου βρίσκουμε το καρμπυρατέρ BST 40 της Mikuni. Το κιβώτιο ταχυτήτων παραμένει 5 σχέσεων και συνεργάζεται με έναν υγρό, πολύδισκο συμπλέκτη για τη μεταφορά της δύναμης στον πίσω τροχό, την οποία είχαμε μετρήσει στην δοκιμή μας στους 36,7 ίππους στις 6.300 στροφές, μαζί με 4,64 κιλά ροπής στις 4.200 στροφές. Υποπτευόμαστε ότι και τώρα, σαν καινούργιο, δεν θα έχει και μεγάλες διαφορές στο δυναμόμετρο.

Εδώ δεν έχουμε περίπλοκους σχεδιασμούς πλαισίου με όμορφη εμφάνιση. Αντ’ αυτού, βρίσκουμε το γνωστό μας, απλό, ατσάλινο σωληνωτό κλειστού τύπου, το οποίο αγκαλιάζει τον κινητήρα, ενώ στη Suzuki έχουν διατηρήσει σχεδόν στο ακέραιο τα γεωμετρικά του χαρακτηριστικά. Το μήκος είναι στα 2.255 χιλιοστά, με το αρκετά μεγάλο μεταξόνιο των 1.490 χιλιοστών να χαρίζει σταθερότητα στην εκτός δρόμου οδήγηση, έχοντας αυξηθεί κατά 5 χιλιοστά, σε σύγκριση με πριν από 28 χρόνια (αυτή είναι πρόοδος). Στο χώμα και στα κλειστά μονοπάτια, θα βοηθήσει και η μεγάλη απόσταση από το έδαφος, στα 265 χιλιοστά, αλλά και το μικρό σχετικά βάρος των 166 γεμάτων κιλών. Η σέλα στα 885 χιλιοστά, που μπορεί να χαμηλώσει ακόμη περισσότερο με ένα κιτ που υπάρχει στον προαιρετικό εξοπλισμό στα 845 χιλιοστά, έχει αρκετά στενή σιλουέτα και μαζί με το χαμηλό βάρος δεν θα προβληματίσει την πλειοψηφία των αναβατών. Τα χρόνια πέρασαν, όμως το DR650S φαίνεται να ακολουθεί ανάποδη πορεία από εμάς και αντί να ψηλώσει, κόντυνε από τα 1.205 χιλιοστά στα 1.995.

Η εμφάνισή του, που αγγίζει πλέον την έννοια του ρετρό, μας πηγαίνει πίσω σχεδόν 30 χρόνια, με μόνη αλλαγή τα γραφικά και τα αυτοκόλλητα στο ρεζερβουάρ των 13 λίτρων (12 για την Καλιφόρνια). Στις αναρτήσεις βρίσκουμε τις φυσούνες που καλύπτουν και προστατεύουν από σκόνες τα καλάμια του συμβατικού τηλεσκοπικού πιρουνιού, ενώ πίσω συναντάμε μονό αμορτισέρ. Η Suzuki δε μας δίνει διαδρομές, όμως το ελαφρώς χαμηλότερο συνολικό ύψος της μοτοσυκλέτας, μας δημιουργεί την υποψία ότι ίσως έχουν χάσει λίγα από τα χιλιοστά τους. Στον τομέα της πέδησης βρίσκουμε ένα δίσκο με δαγκάνα δύο εμβόλων μπροστά, και έναν πίσω με δαγκάνα ενός εμβόλου. Εννοείται, στα πλαίσια του "αφού δούλευε πριν 30 χρόνια δεν το αγγίζουμε σήμερα" -αλλά και ελλείψει υποχρεωτικής εναρμόνισης με αυστηρούς κανονισμούς- το ABS λάμπει δια της απουσίας του.

Γενικότερα, ο βασικός εξοπλισμός της μοτοσυκλέτας είναι ακριβώς αυτό που περιμένεις κοιτώντας της -σπαρτιατικός. Πέραν του ABS, εννοείται ότι δεν υπάρχει ούτε traction control, στην τροφοδοσία έχουμε παραδοσιακό καρμπυρατέρ. Στα όργανα βρίσκουμε ένα αναλογικό, στρογγυλό ταχύμετρο, ενδεικτικές λυχνίες για φλας, μεγάλη σκάλα φώτων και νεκράς, έναν ολικό και έναν μερικό χιλιομετρητή. Ρολόι; Ας γελάσουμε... ούτε δείκτη βενζίνης δεν βλέπουμε. Τα φώτα, όπως καλά φαντάζεστε, δεν είναι LED, αλλά συμβατικά, με λάμπες πυρακτώσεως. Σε αντίθεση με το XR 650L της Honda εδώ δεν έχουμε κάποιο τσαντάκι πίσω, για μικροαντικείμενα. Έχεις όμως μεγάλες χειρολαβές συνεπιβάτη, που κάνουν και την δουλειά γάντζων πρόσδεσης, για όταν αντί συνεπιβάτη θέλετε να κουβαλήσετε μια τσάντα, στο πίσω κομμάτι της ενιαίας σέλας. Υπάρχει, όμως και προαιρετικός εξοπλισμός, με χαμηλότερη σέλα.

Μπορεί το DR650S να θεωρείται πλέον ξεπερασμένο, ακόμα και για την κατηγορία των dual sport, η οποία δεν ακολουθεί τον καταιγιστικό ρυθμό εξέλιξης άλλων κατηγορίων, όπως των adventure και των superbike. Η συγκεκριμένη μοτοσυκλέτα όμως, δεν έρχεται για να εντυπωσιάσει με την τεχνολογία της, αλλά με την απλότητά της και την βασική φιλοσοφία κατασκευής της. Χωρίς να ζητάει πολλά, σε πάει παντού και αυτός ήταν ένας από τους λόγους που γενικότερα η κατηγορία των μεγάλων μονοκύλινδρων γνώρισε άνθιση και στην Ελλάδα. Στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού, όπου συνεχίζει την δική της ιστορία, έρχεται σε δύο χρωματικές επιλογές με το κόστος προ φόρων (κάθε πολιτεία έχει διαφορετική πολιτική, επομένως δεν ανακοινώνονται από πριν) να ανέρχεται στα 7.099 δολάρια (6.476€).

Δυστυχώς, όπως έχουμε ξαναπεί, το να πας στην Αμερική είναι δύσκολο, μπορείς όμως να χαζέψεις από τις εικόνες την μοτοσυκλέτα του Hamamatsu, η οποία έρχεται σε δύο χρωματικές επιλογές -πάντα μόνο για την αντίπερα όχθη του Ατλαντικού. Αναμφίβολα, οι παλαιότεροι θα νιώσουν και μία μικρή νοσταλγία κοιτάζοντας το DR650S, είτε γιατί το είχαν, είτε γιατί θα θυμηθούν τα πρώτα τους χρόνια σαν μοτοσυκλετιστές.